Eurovision 2013 - Ο μεγάλος τελικός

Αγαπητέ μου αναγνώστη,

ήρθε η ώρα που τόσο περίμενες. Μετά από δύο ημιτελικούς, εκατοντάδες σχόλια σε τηλεοράσεις, ίντερνετ και ραδιόφωνα μκρής εώς ελάχιστης βαρύτητας (για ένα έτσι κι αλλιώς ψυχαγωγικό γεγονός) ήρθε η ώρα να αναμετρηθεί το καλό με το άδικο, η αρετή με την κακία, εμείς με την υπόλοιπη Ευρώπη κ.λπ. Κυρίως όμως ήρθε η ώρα να παρακολουθήσουμε ένα από τα μακροβιότερα τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο (με την εξαίρεση των αθλητικών διοργανώσεων). Και φυσικά να θαυμάσουμε την ευρηματικότητα των Ευρωπαίων (και όχι μόνο) μουσικών, στιχουργών και σκηνογράφων με σκοπό να σαγηνεύσουν τους τηλεθεατές αλλά και την κριτική επιτροπή κάθε χώρας.

Τουτέστιν έχουμε να δούμε υπερφυσικούς γίγαντες, ανθρώπους να κάνουν σπασμωδικές κινήσεις μέσα σε κουτιά, άντρες με φούστες, τενόρους με λαμέ σακάκια και άλλα τέτοια.  

Επειδή βαριέμαι να ξαναγράψω σχόλια για τα 20 τραγούδια που προκρίθηκαν από τους ημιτελικούς, που άλλωστε μπορείς να βρεις στις προηγούμενες δύο αναρτήσεις, θα σου προσφέρω την έγκριτη και αντικειμενική (που λέει ο λόγος) κριτική μου για τα 6 τραγούδια που συμμετέχουν κατευθείαν στον τελικό όχι επειδή ειναι τίποτα βύσματα αλλά η μεν Σουηδία επειδή κέρδισε πέρυσι και φέτος μας κάνει την τιμή να διοργανώσει το διαγωνισμό και τις Γερμανία, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Ισπανία επειδή πληρώνουν πολλά στην EBU υπό την αιγίδα της οποίας διαξέγεται ο διαγωνισμός κι και χωρίς αυτές δεν θα 'χαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε όλα τα παραπάνω κουλά. Αυτές βέβαια αντι να εκμεταλευτούν την απευθείας πρόκριση στέλνουν συνήθως κάτι απίστευτες σαχλαμάρες και μετά γκρινιάζουν που δεν τις ψηφίζει ο κοσμάκης. Κακό πράγμα η αχαριστία. 

Επί τo έργον λοιπόν:

1. Γαλλία, Amandine Bourgeois - L'enfer et moi 

http://www.youtube.com/watch?v=U9JwWvGj_w0

Αυτό δεν είναι κακό, ωραία φωνή, καλή μουσική, ο στίχος βέβαια είναι κάπως: " Χωρίς όρια, είναι κλασικό, μου άρεσε η τοξική μας αγάπη, αυτό το είδος που τα κάνει όλα όμορφα, θα σου δώσω κόλαση, εκεί όπου χάνεσαι, κοίτα καλά πίσω σου". Δεν λέει τυχαία ο λαός "Πίσω μου σ'έχω σατανά".

5. Ισπανία, ESDM - Contigo hasta el fnal
http://www.youtube.com/watch?v=WQCvukXs35Y

Οι Ισπανοί είναι πολύ αυτοκαταστροφικοί. Εξηγώ: Στέλνουν φέτος μια πολύ ωραία μπάντα, τους "Ο ύπνος του Μορφέα" με ωραία τραγουδάκια και καλή παρουσία κι αυτοί πάνε και επιλέγουν ένα άνοστο, λίγο βαρετό τραγούδι με τίτλο "Μαζί σου μέχρι το τέλος": "Είσαι εκείνο το φως που μέσω του σύμπαντος με καλείς να ταξιδέψω μαζί σου μέχρι το τέλος". Δεν ξέρω, μακάρι να βρείτε πολλούς ταξιδιώτες απόψε αλλά δεν το βλέπω.

11. Γερμανία, Cascada - Glorious 

http://www.youtube.com/watch?v=Y77A9-hQAp0

Ο Γιώργος Τράγκας δεν ξέρω τι γνώμη έχει για το τραγούδι αυτό αλλά εμένα μου αρέσει. Αν πιστέψουμε βέβαια τα Ελληνικά ΜΜΕ δεν θα ψηφιστεί γιατί όλη (όλη;) η Ευρώπη μισεί τους Γερμανούς. Χορευτικό, μπητάτο, ωραία φωνή, ζουμπουρλούδα τραγουδίστρια: "Απόψε μπορούμε να είμαστε λαμπροί, είμαστε νέοι στην καρδιά και ελέυθεροι, ο κόσμος είναι δικός μας, αισθάνομαι τη μουσική μέσα μου..." 

15. Ηνωμένο Βασίλειο, Bonnie Tyler - Believe in me

http://www.youtube.com/watch?v=cqXk_FRw62Q

Ναι, κάπου την ξέρεις αυτή. Η Μπόνυ Τάιλερ είναι που τραγουδούσε το Τόταλ Εκλίψ οβ δε χαρτ. Από τότε έχουν περάσει 30 χρόνια, η κοπελίτσα με την οποία χόρευες σ'εκείνο το πάρτυ υπό τους ήχους του τραγουδιού αυτού έχει πατσουρέψει κι εσύ το ίδιο, η Μπόνυ επίσης. Και το BBC για να την τιμωρήσει κι αυτήν κι εμάς τη στέλνει στην Eurovision. Αδικία.

16. Σουηδία, Robin Stjenberg - You

 http://www.youtube.com/watch?v=jBUJ0u7ZVaE

Η Σουηδία κέρδισε πέρυσι, φέτος θέλει να ξανακερδίσει. Καλό πράγμα η αισιοδοξία αλλά περιμένουν κι άλλοι στη σειρά. Ένα χαρούμενο αγοράκι τραγουδάει για κιθάρες και πιάνα, ευχάριστο είναι, καλή φωνή έχει αλλά είπαμε. Έχουν σειρά άλλοι.

23. Ιταλία, Marco Mengoni - L'essenziale 

http://www.youtube.com/watch?v=unRjK82bDLw

Οι Ιταλοί πάλι ό,τι κι αν στείλουν ακούγεται καλό. Θέμα χρόνου είναι να κερδίσουν από τότε που επανήλθαν στο διαγωνισμό πριν 2 χρόνια. Αυτό είναι ένα ακόμα κανονικό τραγούδι, μπαλάντα, με στίχο που δε λέει σαχλαμάρες, ωραία φωνή: "Καθώς ο κόσμος καταρρέει, φτιάχνω νέους κόσμους κι επιθυμίες που ανήκουν και σ'εσένα που θα είσαι πάντα η ουσία για μένα". Ουσιώδες ναι, αλλά αρκεί για να κερδίσει; 

Αυτό ήταν και φέτος. Καλή διασκέδαση, και του χρόνου να 'μαστε καλά. 

Eurovision 2013 - Alcohol is free

Αγαπητέ μου αναγνώστη,

το 'ξέρα πως θα ξαναγύριζες. Μετά το υπερθέαμα (που λέει ο λόγος) του πρώτου ημιτελικού σειρά έχει ο δεύτερος ημιτελικος όπου συμμετέχει και η βασανισμένη πατρίδα μας με τον Αγάθωνα και τους Κόζα Μόστρα. Ναι, καλά κατάλαβες! Μετά το ζεϊμπέκικο φέρνουμε και το ρεμπέτικο στη γιουροβίζιον. Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (όπως και πολλά άλλα πράγματα που δεν υπάρχει λόγος ν'αναφέρω) πάμε αμέσως στα 17 τραγούδια του Β' ημιτελικού.

1. Λετονία, PeR - Here we go
http://www.youtube.com/watch?v=XpoH0xGJrHo

Δεν ξεκινάμε καλά αγαπητέ μου αναγνώστη: Τρεις ύποπτα χαρούμενοι Λετονοί ντυμένοι με κάτι λαμέ  κουστούμια τραγουδάνε τα εξής: "Πάμε, τόσο ζωντανοί, μπορούμε να πετάξουμε στον ουρανό..." Και συνεχίζει λέγοντας: "...το ξέρω, μπορώ να είμαι μια ασταμάτητη δύναμη, προσπαθώ ρε φίλε, άσε με να πάω βόλτα στη φωτεινή πλευρά". Ξύδια ο Αγάθωνας, ναρκωτικά εδώ, δεν ξεκινάμε καλά.

2. Άγιος Μαρίνος, Valentina Monetta - Crisalide (Vola)
http://www.youtube.com/watch?v=_tzqe-Zuow8

Αυτό το τραγούδι, που επίσης μιλάει για ουρανούς και πτήσεις - δικαίως βέβαια Χρυσαλλίδα λέγεται, ξεκινάει με ύφος μουσικής τίτλων ελληνικής σαπουνόπερας, ξέρεις σαν κι αυτές που κάναμε όταν είχαμε λεφτά. Μετά όμως, πριν βγει ο Γιάγκος ο Δράκος στη σκηνή το τραγούδι μετατρέπεται σ'ενα  τίμιο italodisco beat  κι όλοι χορεύουν εκστασιασμένοι και η χρυσαλλίδα πετάει.

3. ΠΓΔΜ, Esma and Lozano - Pred da se razdeni
http://www.youtube.com/watch?v=m71hJUj76jM

Κοίτα τώρα αν δεις πόσο μπροστά είναι οι φίλοι και γείτονες: Ξεκινάει το τραγουδάκι με έναν φλωρο χιπστερά και βαριέσαι, ξαφνικά όμως εμφανίζεται στη σκηνή μια κυρία, Ρομά, πολύ γνωστή λέει με μεγάλη καριέρα που είναι ακτιβίστρια, και τραγουδάει όχι τίποτα τσιγγάνικους σκοπούς αλλά χορευτικό μπητ και ξεσηκώνει το κοινό και γεμίζει τη σκηνή. Αχταρμάς είναι όπως κι να το δεις αλλά πολύχρωμος.

4. Αζερμπαϊτζάν, Farid Mammadov - Hold me
 http://www.youtube.com/watch?v=Pc2N2UFyBMc

Βαρεμάρα, πλήξη και ανία, στίχος επιπέδου lower "Hold me, just unfold me, unchain my soul, give me love make me whole". Τα ξέρουν όλα αυτά οι Αζέροι και τι κάνουν: Βάζουν στη σκηνή ένα σωσία του Φαρίντ ο οποίος τον μιμείται επακριβώς. Τον έχουν και μέσα σ'ενα κουτί και κάνει κάτι ζογκλερικά. Κάποια στιγμή έρχεται μια κυρία με μια κόκκινη τουαλέτα, πάει στο κουτί, πετάγονται και κάτι κόκκινα χαρτάκια , ο άλλος εξακολουθεί τα σπαστικά μες το κουτί. Κλειστοφοβικό πολύ.

5. Φινλανδία, Krista Siegfrids - Marry me
http://www.youtube.com/watch?v=bR3pKGRNexY

Θεότρελη Φινλανδή εκφράζει τον πόθο της μέσης τριαντάρας: "Σε παρακολουθώ στα κρυφά, πίνω καφέ με τη μάνα σου...πού είναι η πρόταση γάμου είμαι η σκλάβα σου, είσαι ο αφέντης μου" κλπ κλπ.

6. Μάλτα, Gianluca - Tomorrow
http://www.youtube.com/watch?v=8WmJXIR9xtw

Θυμάσαι τη μουσική της ταινίας Juno; Σαν να ακούς το soundrack είναι. Μέχρι να βρεις το βιντεάκι και να την ακούσεις να σου πω ότι ο Τζιανλούκα αφηγείται την ιστορια του Τζέρεμυ που είναι λέει κομπιουτεράς και ντροπαλός μέχρι που γνωρίζει την κοπελιά (δεν μας δίνει όνομα, ας την πούμε εμείς Abigail). Η Άμπιγκάιλ τέλοσπαντων είναι όμως σαν το αύριο, λέει ο Τζιανλούκα, απόμακρη, της αρέσει να παίζει, κι όλο πάει να την πιάσει αλλά του ξεφεύγει. Δε νομίζω ότι θα του κάνει καλό αυτή η ιστορία του Τζέρεμυ.

7. Βουλγαρία, Elitsa Todorova, Stoyan Yankoulov - Samo shampioni
http://www.youtube.com/watch?v=bExp3aNOFsE

Αν είσαι πειραγμένος σαν κι εμένα και παρακολουθείς eurovision θα θυμάσαι ότι πριν μερικά χρόνια οι Βούλγαροι είχαν στείλει την Ελίτσα και τον Στόγιαν σ'ένα ωραίο μπητάτο Βαλκανικό ποπ τραγουδάκι με πολλά τύμπανα; Τους ξαναστέλνουν φέτος, το τραγούδι λέγεται "Μόνο πρωταθλητές". Φέτος έχουν και τρεις κυρίες που τραγουδάνε εκείνα τα παραδοσιακά Βουλγάρικα τραγούδια με τη διφωνία, κι έναν τύπο με γκάιντα, χτυπάνε και τα τύμπανα αλλά το αποτέλεσμα είναι κακό. Πολύ κακό.

8. Ισλανδία, Eythor Ingi - Ég Á Líf 
 http://www.youtube.com/watch?v=PtunhyMW1hM

Ο Έιθορ είναι λέει ροκάς, θα μπορούσε να παίζει κιθάρα ή ντραμς ή να τραγουδάει για τους Ισλανδούς Μετάλλικα. Αντ' αυτού τραγουδάει φοράει κουστούμι και γραβάτα και τραγουδάει μια βαρετή μπαλάντα με τίτλο "Έχω μια ζωή" κι εκείνους τους ωραίους στίχους που παραπέμπουν σε γκόσπελ: " Και πιστεύω, ναι πιστεύω, ότι οι όμορφες πόρτες του ουρανού θ'ανοίξουν και η πιο ωραία αγάπη θα πλημμυρίσει και θα με αγκαλιάσει"¨. Αυτά τραγουδάει με το συγκρότημά του ήθελα να 'ξερα;

9. Ελλάδα, Αγάθωνας & Κόζα Μόστρα - Alcohol is free
http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=G3k2MOJOkKg&feature=episodic

Το σκα συναντάει το ρεμπέτικο, ο Αγάθωνας παίζει τον μπαγλαμά του, οι Κόζα Μόστρα τρέχουν πάνω κάτω στη σκηνή μες την τρελή χαρά, το αλκοόλ είναι σίγουρα τζάμπα, ίσως και κάτι άλλο.

10. Ισραήλ, Moran Mazor - Rak Bisvhilo
http://www.youtube.com/watch?v=rYuSe5h-rrg

Μια κυρία που μοιάζει με την καθηγήτρια φυσικής που 'χες στο Λύκειο τραγουδάει για τον αγαπημένο της για τον οποίο ομολογουμένως θα έκανε πολλές θυσίες: " Μόνο γι αυτόν θα ξεχνούσα το κρύο και χάρη σ'αυτόν θα βρω το φως στο σκοτάδι, μόνο γι αυτόν θα περνούσα τα σύνορα (στα υψίπεδα στου Γκολάν ή στην Αίγυπτο; δεν εξηγεί η Μοράν) μόνο γι αυτόν θα βρω τις απαντήσεις στις ερωτήσεις". Έξοχα, όταν μάθεις πες κι εμάς.

11. Αρμενία, Dorians - Lonely Planet
http://www.youtube.com/watch?v=JSs03Sp-4ME

Oι Ντόριανς είναι ένα ρόκ γκρουπ που με το τραγούδι αυτό ΔΕΝ διαφημίζουν τον ομώνυμο ταξιδιωτικό οδηγό καταθέτουν όμως ορισμένα επίκαιρα ερωτήματα: "Ποιος είναι αυτός που ξεκινάει έναν πόλεμο, ποιος ορίζει τι είναι πολύ και τι λίγο, ποιος μπορεί να αλλάξει τη μέρα και τη νύχτα;" Δεν ξέρω παιδιά, η Μόραν του προηγούμενου τραγουδιού υπόσχεται να βρει τις απαντήσεις. Ρωτήστε να μάθετε.

12. Ουγγαρία, Bye Alex - Kedvesem (Zoohacker Remix)
http://www.youtube.com/watch?v=UmjsIhihJMY

Οι Ούγγροι Bye Alex είναι ένα indie συγκρότημα που τραγουδάνε ένα τραγούδι με τίτλο "Sweetheart". Το τραγούδι είναι λέει remix. Είναι ένα κανονικό τραγούδι, ξέρεις από αυτά που ακούς ευχάριστα στο ραδιόφωνο, ας πούμε στον Εν Λευκώ, μιλάει για την αγαπημένη ενός που την ανατρέφουν λέει κάτι λύκοι και χορεύει πάνω στα σύννεφα και κάνει και βουτιές στις εφτά θάλασσες (μα τι πίνουν όταν γράφουν τους στίχους;) Καλά όλα αυτά αλλά πολύ βαρετά.

13. Νορβηγία, Margaret Berger - I feed you my love
http://www.youtube.com/watch?v=bgGiBRj0yns

Οφείλω να σ'ενημερώσω ότι αυτό είναι απ'τα φαβορί, αγαπητέ μου αναγνώστη, αλλά εμένα δεν μ'αρέσει. Είναι σαν εκείνα τα τραγουδάκια που θ'ακούσεις στον Red ας πούμε και θα αρέσει πολύ στον παραγωγό και θα σε πρήξει, ροκάκι, indie κάπως. "Τώρα μπορώ να δω, όλος ο κόσμος είναι δικός μου, μπορώ να αγγίξω και να αισθανθώ, σου ταΐζω την αγάπη μου". Και καμιά πιτσούλα ίσως;

14. Αλβανία, Adrian Lugjuraj & Bledar Sejko - Identitet
http://www.youtube.com/watch?v=_Pf-ZCI-UuA

Μεγαλεία! Η φίλη και γείτων Αλβανία στέλνει αγνό, βαλκανικό ροκ! Έχει απ'ολα: Σολο κιθάρα, τύμπανα, φωτιές και αισιοδοξία: "Αυτή η γη μας μεγάλωσε, μιλάμε μόνο μία γλώσσα κι έτσι δεν υπάρχουν πια δάκρυα, όποτε είσαι κάπου στον κόσμο δεν είσαι πια ξένος, ας κάνουμε ένα καινούργιο ξεκίνημα σε αδελφοσύνη γιατί όταν μοιράστηκα το όνειρό μου βρήκα μια αχτίδα φωτός..." Οφείλεις να ομολογήσεις ότι δεν έχεις ακούσει ξανά Αλβανικό ροκ, έτσι;

15. Γεωργία, Nodi Tatishvili & Sophie Gelovani - Waterfall
http://www.youtube.com/watch?v=hUSBPRkdmzI
Η eurovision φέτος εκτός από τύμπανα (πολλά τύμπανα) έχει και πουλιά (που πετάνε) και ουρανούς και πέταγμα: "Δεν υπάρχω χωρίς εσένα, δεν ξέρω τι θα έκανα (και είπες να γράψεις τραγούδι για τη eurovision ας πούμε) είσαι ο χτύπος της καρδιάς μου χάρη σε σένα αναπνέω (μεταμόσχευση καρδιάς;). Δεν υπάρχει κόσμος χωρίς εμάς, τα όνειρα θα γίνονταν σκόνη είσαι ο λόγος που τα καταφέρνω, αισθάνομαι σα να πετάω σα να είχα φτερά". Μα ποιος γράφει τέτοιους στίχους;

16. Ελβετία, Takasa - You and me

http://www.youtube.com/watch?v=fBGpqq2LFSQ

Αυτό είναι πολύ χαρούμενο. Άκου: "Κάν'το ν'ακουστεί από κοντά και μακριά έτσι πρέπει να είναι είμαστε μαζί εγώ κι εσύ, τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει, πλέοντας σε ταραγμένη θάλασσα, είμαστε μαζί, εγώ κι εσύ". Και πολύ εύλογα μιας και τα έξι μέλη του συγκροτήματος είναι μέλη του Salvation Army, μιας οργάνωσης φιλανθρωπικού χαρακτήρα. που προσφέρει βοήθεια σε αναπτυσσόμενες χώρες. Μπράβο τα παιδιά.

17. Ρουμανία, Cezar - It's my life

http://www.youtube.com/watch?v=hBcIb-iTdYc

O Καίσαρας είναι τραγουδιστής όπερας. Τι έχουμε πει παιδιά; Δεν έχει θέση η όπερα στη eurovision! Έχεις δει την Παπαρίζου να τραγουδάει στη Σκάλα του Μιλάνου ας πούμε; ΟΧΙ. Έρχεσαι κι εσύ και τραγουδάς με την ωραία σου τη φωνή του τενόρου τι; "Η αγάπη είναι τόσο φωτεινή σαν διαμάντι στο φως, η αγάπη είναι τόσο αληθινή, μπορώ να βάψω τον κόσμο μου μπλε". (Ξέρω τι σκέφτεσαι, στα Αγγλικά κάνει ομοιοκαταληξία). Άβε Καίσαρα, τελείωσε κι ο δεύτερος ημιτελικός.

Αυτό ήταν αγαπητέ μου αναγνώστη. Ες Σάββατον τα σπουδαία. Εκεί θα έχει άλλα έξι λιγότερο ή περισσότερο κουλά τραγούδια από 5 χώρες και τη νικήτρια που επειδή πλερώνουν δεν τις βασανίζουν με ημιτελικούς και σαχλαμάρες. Ώρε και βουάρ.

Eurovision 2013 - Άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε

Αγαπητέ μου αναγνώστη. Μετά από αποχή ενός έτους από το ευγενές καθήκον του σχολιασμού των eurovisionoτράγουδων επανέρχομαι σαν έτοιμος από καιρό με ένα κείμενο που θα σου δώσει ό,τι ήθελες να μάθεις για την Εurovision 2013 αλλά ντρεπόσουν να ρωτήσεις. Ίσως να μην είχες το χρόνο βρε αδερφέ. Φέτος να ξέρεις ότι έχουμε 4 μεγάλες απουσίες: Πολωνία, Πορτογαλία, Τουρκία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη δεν στέλνουν τραγούδι για τους δικούς της λόγους η καθεμία. Μην αφήνεις όμως τη λύπη να σε κυριεύσει, υπάρχουν 38 χώρες που ακολουθούν την παράδοση και θα (προσπαθήσουν να σε) διασκεδάσουν και φέτος σε δύο ημιτελικούς και φυσικά στον μεγάλο τελικό.

 Α' Ημιτελικός, Τρίτη 14 Μαίου.

1. Αυστρία, Natalia Kelly, Shine
http://www.youtube.com/watch?v=8dpcKwdSBhM
 Η Νατάλια η Κέλυ δεν είναι από την Αυστρία, είναι Αμερικανοβραζιλιάνα και μοίρα κακή (ή καλή, δεν ξέρεις) την έφερε στην Αυστρία, επί τη ευκαιρία τραγουδάει κιόλας ένα αισιόδοξο τραγούδι: "Θα λάμψεις και θα παλέψεις με τις σκιές στον ουρανό, θα πετάξεις ψηλά, το φως είναι στα μάτια σου". Εντάξει, καλό πράγμα η αισιοδοξία, μπορεί να χώρισε πρόσφατα ή να είχε καμιά απογoήτευση το κορίτσι.

2. Eσθονία, Birgit Õigemeel - Et uus saaks alguse
http://www.youtube.com/watch?v=TJhW_wKh4cw
Η Εσθονή Μπίργκιτ (μη μου ζητάς τώρα να προφέρω και το επώνυμο) τραγουδάει στην παράξενα μελωδική γλώσσα της μια ευχάριστη μπαλάντα με τίτλο "Έτσι ώστε να υπάρξει μια καινούργια αρχή". Ναι, δεν ξέρω αν έχουν τίποτα εκλογές φέτος στην όμορφη αυτή χώρα άλλα άκου στίχο: "Οι πάγοι θα ξαναλιώσουν, και τα άφυλλα δέντρα θα ανθίσουν, κάθε τέλος είναι μια καινούργια αρχή, χρειαζόμαστε τη νύχτα για να φέρει η μέρα το φως, ώστε να υπάρξει καινούργια αρχή, περασμένα ξεχασμένα..." Κοίτα όμως αν είναι να τραγουδάμε με παροιμίες να στείλουμε κι εμείς τα Ημισκούμπρια του χρόνου!

3. Σλοβενία, Hannah - Straight into love
http://www.youtube.com/watch?v=SqL0SP3zARg
Η Σλοβενία πάλι, πιστή στις παραδόσεις στέλνει ένα μπιτάτο, ντανς κομμάτι που τραγουδάει μια δίμετρη Αμερικανίδα. Στο βίντεο έχει κάτι φωτορυθυμικά, κάτι παλαβούς που χορεύουν και είμαι σίγουρος ότι το αυτό θα πράξουν και επί σκηνής. Μάλλον γέρασα πια και δεν μου κάνουν εντύπωση αυτά. Πάμε παρακάτω.

4. Κροατία, Klapa s Mora - Mijerja
http://www.youtube.com/watch?v=3wl3k8o_-Eo
Κοίτα τώρα να δεις τι γίνεται, οι Κροάτες φέτος στέλνουν τους Κλάπα, που σημαίνει ομάδα φίλων που τραγουδάνε για τη φιλία, το κρασί, την πατρίδα και τη θάλασσα. Α, και τραγουδάνε ακαπέλα. Και όπως πολύ σωστά μάντεψες το τραγούδι λέγεται Μιζέρια και οι στίχοι λένε τα εξής: "Ω μιζέρια, είσαι σκληρή σαν πέτρα, ω μιζέρια είσαι σαν δύο στάλες κρασί, έχω μόνο πίστη και λίγη αγνή αγάπη". Ό,τι καταλαβαίνεις καταλαβαίνω.

5. Δανία, Emmelie de Forest - Only Teardrops
http://www.youtube.com/watch?v=k59E7T0H-Us
Και πάμε στη Δανία που είναι σύμφωνα με τους στοιχηματιτζιδες και τους eurofans η μεγάλη φαβόρα για φέτος. Η Έμελη του δάσους είναι γλυκύτατη, έχει και κάτι παιδιά στη σκηνή που παίζουν τύμπανα, έναν άλλο φίλο της που παίζει φλάουτο. Φευ όμως, η Έμελη πονάει: "Πόσες φορές πρέπει να κερδίζουμε και να χάνουμε, πόσες φορές πρέπει να παραβιάζουμε τους κανόνες μεταξύ μας, μόνο δάκρυα..." Αν κερδίσει θα χύσει δάκρυα χαράς.

6. Ρωσία, Dina Garipova - What if
http://www.youtube.com/watch?v=1VwzdeRNjtA
Η Ρωσία φέτος στέλνει την Ντίνα την Γκαρίποβα με πολλά ερωτήματα: "Τι θα γινόταν αν όλοι ανοίγαμε την αγκαλιά μας, τι θα γινόταν αν είμαστε όλοι ενωμένοι, τι θα γινόταν αν είχαμε σκοπό να κλείναμε τα ξυπνητήρια (ή μήπως εννοεί τους συναγερμούς), τι θα γινόταν αν επιλέγαμε να θάβαμε τα όπλα μας..." Δεν ξέρω βρε μανούλα μου, τον Πούτιν να ρωτήσεις.

7. Ουκρανία, Zlata Ognevich - Gravity
http://www.youtube.com/watch?v=pBBzyg_m4Qs
  Εμένα αυτό μου κάνει περισσότερο για διαφήμιση σαμπουάν-κοντίσιονερ. Βέβαια ο στίχος κάτι λέει για πεταλούδες και σπαθιά και βαρύτητα. Αυτά δεν έχουν σχέση με σαμπουάν. Μάλλον θα μ'επηρέασε το βίντεο κλιπ.

8. Ολλανδία, Anouk - Birds
http://www.youtube.com/watch?v=hSWhbl3j7FA
Κάποιος μάλλον δεν είναι πολύ καλά: "Πουλιά πέφτουν πάνω στις στέγες, από τον ουρανό, σαν δάκρυα (πάλι δάκρυα;) χωρίς αέρα, χωρίς περηφάνεια..." Κοιτάξτε μόνο μη βάλετε τίποτα νεκρά περιστέρια στη σκηνή και σκιαχτούμε. Τώρα που το σκέφτομαι αν στέλναμε την Μποφίλιου στο διαγωνισμό τέτοιο τραγούδι θα έλεγε.

9. Μαυροβούνιο, Who see - Igranka
http://www.youtube.com/watch?v=8BmHI_57vJk
 Έχεις ακούσει ποτέ ραπ από το Μαυροβούνιο; Ούτε κι εγώ. Το στηρίζω με την προϋπόθεση ότι θα εμφανίσουν στη σκηνή εκείνη την κυρία με τα πλούσια ελέη που εμφανίζεται στην αρχή του κλιπ. Α, και εκείνες τις κυρίες που επιδίδονται σε catch. Στο βίντεο πάντα. Να πω ότι το τραγούδι μιλάει για ένα πάρτυ. Έτσι είναι τα πάρτυ στο Μαυροβούνιο άραγε;

10. Λιθουανία, Andrius Pojavis - Something
http://www.youtube.com/watch?v=MCZ6RRwKcIE
O Άντριους πατώντας στα σίγουρα βήματα του Μόρισεη με άψογο Βρετανικό ήχο θέλει να μας πει κάτι: "Αν δεν το ξέρεις, είμαι ερωτευμένος μαζί σου, όταν έρχεται το καλοκαίρι γίνεται σαν ψέμα, εξαιτίας των παπουτσιών που φοράω σήμερα, το ένα ονομάζεται αγάπη και το άλλο είναι πόνος..." Μήπως τον στενεύουν τα παπούτσια;

11. Λευκορωσία, Alyona Lanskaya - Solayoh
http://www.youtube.com/watch?v=N4S4m9R-ffA
H Αλιόνα, που είναι ομολογουμένως ωραίο παιδί, πάει σ'ένα μπαρ, κάποιος της την πέφτει, μετά κάτι πίνει και την πειράζει γιατί αρχίζει να τραγουδάει σε μια ακατάληπτη γλώσσα που μοιάζει με Αγγλικά, κάποιος τη γδύνει (στο βίντεο πάντα), μετά όλοι χορεύουν και τραγουδάνε Σολέγιο που δεν ξέρω τι σημαίνει και αμφιβάλω αν ξέρει και η ίδια.

12. Μολδαβία, Aliona Moon - O mie
http://www.youtube.com/watch?v=oyh-qGqQEfM
Άλλη μια Αλιόνα τραγουδάει μέσα σε κάτι μυγδαλιές για τα χίλια δάκρυα που χύνει (πάλι δάκρυα, πολύ φοριέται φέτος): "Χίλια δάκρυα δεν θα ξεπλύνουν τον πόνο της απώλειάς σου, για χίλιες νύχτες η σιωπή με καταπίνει, θέλει να σε ξεχάσω, ζητάει πολλά, δεν μπορώ να πιστέψω ότι το αίσθημα που είχαμε χάθηκε, θέλω μια καινούργια αρχή..." Κι εμείς, Αλιόνα, κι εμείς.

13. Ιρλανδία, Ryan Dolan - Only love survives
http://www.youtube.com/watch?v=rNQNdHV279w
"Θα ζήσουμε σαν να είναι η τελευταία μας νύχτα, και θα χορεύουμε μέχρι το πρωί, κι αν ακόμα ο ήλιος δεν ανατείλει, στο τέλος μόνο η αγάπη επιβιώνει..." Όχι φίλε Ράιαν, στο τέλος μόνο οι κατσαρίδες επιβιώνουν.

14. Κύπρος, Δέσποινα Ολυμπίου - Αν με θυμάσαι
http://www.youtube.com/watch?v=ePQG1ntZyTM
Η Δέσποινα Ολυμπίου φοράει τα καλά της και τριγυρνάει λόγγους και δάση σ'ένα τραγούδι που επελέγη πριν την άφιξη της τρόϊκας: "Για ό,τι αγάπησα συγγνώμη δεν ζητώ, για όσα θέλω την ψυχή μου απογειώνω και για όσα μου 'δωσες εγώ σ'ευχαριστώ, αν με θυμάσαι πες μου αν θα σε ξαναδώ, σε περιμένω, πάντα για σένα θα 'μαι δώ..." Δεν είμαι βέβαιος αν απευθύνεται στον Μιχάλη Χατζηγιάννη ή στους Ρώσους ολιγάρχες.

15. Βέλγιο, Roberto Bellarosa - Love kills
http://www.youtube.com/watch?v=C9uExokZcIM
Ο Ρομπέρτο που είναι Ιταλικής καταγωγής και προέρχεται από οικογένεια ποδοσφαιριστών ίσως θα έπρεπε να αφοσιωθεί κι αυτός στο ποδόσφαιρο. "Περιμένοντας το πικρό χάπι, δώσε μου κάτι που να μπορώ να νιώσω, επειδή η αγάπη σκοτώνει ξανά και ξανά". Νέος είναι, προλαβαίνει να κάνει καριέρα ακόμα στην μπαλά.

16. Σερβία, Moje 3 - Ljubav je svuda
http://www.youtube.com/watch?v=LW7TAdytfww
Το συγκρότημα, που αποτελείται από τρεις ωραιότατες Σερβίδες που θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλη καριέρα στα μπουζούκια της Θεσσαλονίκης (αλλά ας όψεται η κρίση) και ονομάζεται Οι τρεις μου (ή μήπως Τα τρία μου) μας τραγουδάνε ένα τραγούδι με τίτλο "Η αγάπη είναι παντού", επιτομή της γυναικείας σχοζοφρένειας: "Εγώ είμαι σαν τρελή, θέλω και μετά δεν θέλω να πιστέψω, επειδή δεν ξέρω αν μπορώ, ναι η αγάπη είναι παντού, αγαπώ και μετά δεν αγαπώ, θα δοκίμαζα τα πάντα μαζί του..." Δεν βγάζεις άκρη.

Αυτά. Αν σου άρεσε αυτό το θέαμα ξαναπεράσε από 'δω την Πέμπτη για την κριτική του δεύτερου ημιτελικού.

Eurovision 2011 - O μεγάλος τελικός

Αγαπητέ μου αναγνώστη,

το μουτσάκος.μπλόγκσποτ.κομ καταγγέλει τον διεθνή σιωνισμό, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, το μνημόνιο και φυσικά το ΔΝΤ για την αήθη προσπάθεια φίμωσής του (καθώς και εκατομυρίων ακόμα μπλόγκερς). Καλά να πάθω βέβαια μιας και δεν άκουσα τον Αλέξη Τσίπρα που τα λέει τόσους μήνες. Έπεσε λοιπόν το blogger.com και ως αποτέλεσμα το εξαιρετικό ποστ για το δεύτερο ημιτελικό της γιουροβίζιον (έμεινε online μια-δυο ώρες επομένως μπορώ να παινευτώ απεριόριστα)χάθηκε και ακόμα να επανέλθει.
Τιμώντας την υπόσχεσή μου όμως επανέρχομαι για να σε ενημερώσω αγαπητέ μου αναγνώστη για τον μεγάλο τελικό. Λιτά και περιεκτικά γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Να φύγει το βίντεο:

1. Φινλανδία
Ύποτονικός Φινλανδός τροβαδούρος τραγουδάει για την προστασία του περιβάλλοντος. Άγιος ο σκοπός σας αλλά μήπως να κοιτάγαμε κι εκείνη τη δόση του δανείου;

2. Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Ο Βόσνιος Γίώργος Νταλάρας, αφού συνέγραψε τον εθνικό ύμνο της Βοσνίας και εκπροσώπησε τη χώρα το 1999 επανέρχεται φέτος μ' ένα τραγούδι ύμνο στον έρωτα στην τρίτη ηλικία. Στα σχέδια του συμπεριλαμβάνεται και συνεργασία με τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς καθώς και δίσκος - αφιέρωμα στα λάτιν.

3. Δανία
Οι Δανοί και φέτος επιβεβαίωνουν την αγάπη τους για κάθε τι Αγγλικό στέλνοντας ένα συγκρότημα επ'ονόματι Ένας φίλος στο Λονδίνο κι ένα τραγούδι που έχεις ακούσει κάπου αλλού αλλά δε θυμάσαι που. Επόμενο βήμα θα είναι η Δανία να εκπροσωπήσει του χρόνου το Ηνωμένο Βασίλειο.

4. Λιθουανία
Η Εβελίνα Σασένκο πρόταξε στα στήθη της στον ημιτελικό και προκρίθηκε στο μεγάλο τελικό. Είναι επιβεβαιωμένο στη ζωή ότι ένα καλό και ρωμαλέο στήθος κάνει θαύματα, ακόμα και στη γιουροβίζιον.

5. Ουγγαρία
Η κλώνος της Εριέττας Μουτούση τραγουδάει το πιο μπητάτο και χορευτικό κομμάτι της βραδιάς σχεδόν ακίνητη. Ακόμα κι έτσι ξεχωρίζει από τις λοιπές κουλαμάρες της βραδιάς.

6. Ιρλανδία
Οι προσευχές μου δεν εισακούστηκαν και τα διανοητικά καθυστερημένα δίδυμα που φέτος εκπροσωπούν την Ιρλανδία πέρασαν στον τελικό. Αν πάρουν και καλή θέση θα είναι το τέλος όλων μας.

7. Σουηδία
Ο εκπρόσωπος της Σουηδίας απειλεί μια γκόμενα ότι θα την βατέψει όταν γίνει δημοφιλής. Η γκόμενα δεν πείθεται εύκολα και το παλληκάρι κλίνεται από μονο του σ'ένα γυάλινο κλουβί που μετά το σπάει για να μας δείξει ότι είναι και γυμνασμένος.

8. Εσθονία
Αφού μάζεψαν τα γυαλιά που έσπασε ο Σουηδός οι Εσθονοί τραγουδάνε κάτι κουλά για κουκλοθέτρα, νεράιδες και σταχτοπούτες. Και μια μυστική δύναμη τους έχρισε και φαβορί. Μαζέψτε τις κούκλες σας, γέμισε την πίστα ο Λούκας.

9. Ελλάς
Ο Λούκας Γιώρκας υμνεί την αθάνατη ελληνική ψυχή, ο Στέρεο Μάικ δεν καταλαβαίνει κανείς τι λέει και το Watch my dance μετά από 40 χρόνια αντικαθιστά επιτέλους το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και γίνεται το επίσημο εθνικό ζεϊμπέκικο.

10. Ρωσσία
Ωραιοπαθής ρώσσος φέρελπις στο ρόλο του μαμιά της γειτονιάς απαριθμεί τις αρετές του και την πέφτει σ'ό,τι κινείται. Μεγάλε, σε πρόλαβε ο Σουηδός.

11. Γαλλία
Με το που αρχίζει το τραγούδι - έπος της Γαλλίας νομίζεις ότι θα βγει ο Πρετεντέρης γιατί μοιάζει με το σήμα της εκπομπής του. Ευτυχώς αποφεύγεις τη ζοχάδα γιατί ο Κορσικανός τενόρος, που δεν είχε δουλειά να κάνει στην καριέρα του, αρχίζει να τραγουδάει. Είναι δικαίως φαβορί και αν είναι να κερδίσει καμιά άλλη αηδία μακάρι να επιβεβάιωσει τους μπούκις. Μόνο μην μπει σε κάνα κερατά η ιδέα να στείλουμε του χρόνου το Φραγκούλη...

12. Iταλία
Μετά από 14 χρόνια οι Ιταλοί επανέρχονται μ'ένα τραγούδι που ταιριάζει ταμάμ για διαφήμιση τράπεζας ή αυτοκινήτου. Για τη γιουροβίζιον δεν πολύ κάνει αλλά δε φταίνε τα παιδιά, με τόσες απουσίες έχασαν επαφή με το διααγωνισμό.

13. Ελβετία
Κουκλίτσα Ελβετίδα μας τραγουδάει συμπαθέστατο τραγουδάκι συνοδεία τσέλου και γιουκαλίλι. Είναι τόσο καλό που ξεχνάς ότι διαγωνίζεται στη γιουροβίζιον.

14. Ηνωμένο Βασίλειο
To ΒΒC φέτος στέλνει μια ξεχασμένη boy band μ'ενα τραγούδι που θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από καθηγητές αγγλικών ανά τον κόσμο για την εκμάθηση των βοηθητικών ρημάτων που επαναλαμβάνονται εκνευριστικά στο ρεφρέν.

15. Μολδαβία
Οι Μολδαβοί ξαναστέλνουν το ίδιο συγκρότημα που έστειλαν και το 2005 και ξανάκανουν διάφορες κουλαμάρες επί σκηνής. Τουλάχιστον κάποιος σπάει και λίγη πλάκα.

16. Γερμανία
Είπαν του τρελλού να χέσει...Η Λένα που κέρδισε πέρυσι δεν είχε κλεισμένο το πρόγραμμά της για μέσα Μαίου και είπε να ξαναπάει στη γιουροβίζιον. Κι εξακολουθεί να τραγουδάει με την ίδια εκνευριστική απροσδιόριστης πρόελευσης αγγλική προσφορά. Μια φορά μονάχα φτάνει...

17. Ρουμανία
Οι Ρουμάνοι φέτος κηρύσσουν την αλλαγή. Να μας συμπαθάτε παιδιά αλλά αλλαγή μας έταξε κι ο Αντρέας και προκοπή δεν είδαμε.

18. Αυστρία
H αυστριακή εκδοχή της Whitney Houston τραγουδάει άλλη μια μπαλάντα για τα μυστικά του έρωτα. Αν κερδίσει αυτό του χρόνου οι 40 από τις 43 συμμετοχές θα ναι μπαλάντες.

19. Αζερμπαιτζάν
Άσπρα θα φορέσω ρούχα γιορτινά όλες μου οι αγάπες έχουν γίνει μια. Κάτι νεόπλουτοι Αζέροι ντυμένοι στο λευκό που ξεχωρίζει, επαναλμβάνουν εκνευριστικά πολλές φορές πόσο τρομαγμένοι είναι από τον έρωτα. Αφού σας χαλάει ρε παιδιά...

20. Σλοβενία
Η σλοβένικη εκδοχή της Christina Aguilera, αφού πρώτα ντύθηκε στο sex shop της γειτονιάς της μας τραγουδάει παρέα με κάτι φίλες της από το τοπικό strip club για έναν γκόμενο που την παράτησε. Άλα τις S/M γούστα η Σλοβένα και δεν της φαινότανε.

21. Ισλανδία
Η συγκίνηση της βραδιάς: Τα μέλη μίας μπάντας τραγουδάνε στη θέση και εις μνήμην του αδικοχαμένου αρχιτραγουδιστή του συγκροτήματος. Αυτά είναι τα δράματα κυρίες και κύριοι.

22. Ισπανία
"Δεν μπορούνε να μου πάρουνε μακριά τις ωραίες στιγμές" τραγουδάει με τσαχπινιά η Ισπανίδα Λουθία Πέρεθ και αναφέρεται φυσικά στην οικονομική κρίση . Μπορούνε Λουθία μου, μπορούνε...

23. Ουκρανία
Μια πανέμορφη Ουκρανίδα τραγουδάει ένα αδιάφορο και βαρετό τραγούδι και για να το σώσει φέρνει μια φίλη της στη σκηνή που κανει κάτι παλαβά με την άμμο. Άδικο δεν είναι τώρα αυτό; Δηλαδή εμείς του χρόνου να φέρουμε τον Γιούρι Γκέλερ;

24. Σερβία
Μια γλυκύτατη Σερβίδα επαινεί τον γκόμενο της στις φιλενάδες της. Χαρούμενο, πολύχρωμο και ευχάριστο. Στηρίζω Σερβία - Ψηφίζω Σερβία

25. Γεωργία
Επικό ροκ από τους Γεωργιανούς που ξορκίζουν τα βάσανά τους φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούν.

Το αυτό μπορείς να κάνεις κι εσύ, αυτό ήταν κι άλλο δεν έχει. Ήρθε η ώρα να μιλήσει ο λαός.
Και του χρόνου να μαστε καλά!

Eurovision 2011 - Βρέχει φωτιά στη στράτα μου

Πιστέ μου αναγνώστη,
να που ξανασυναντιόμαστε για μια ακόμα eurovision. Φέτος αναλαμβάνω το βαρύ φορτίο να σε ενημερώσω έγκαιρα και έγκυρα και για τους δύο ημιτελικούς, κάτι που λησμόνησα πέρυσι, ώστε να μπορέσεις να παρακολουθήσεις την όλη διοργάνωση ενημερωμένος. Το λοιπόν, 43 οι φετινές συμμετοχές πάμε να δούμε τι θα δούνε τα ματάκια μας και τι θ'ακούσουν τ' αυτάκια μας.

1ος Ημιτελικός - Τρίτη, 10 Μαίου

1. Πολωνία, Jestem, Magdalena Tul
Η Πολωνία φέτος τραγουδάει - επιτέλους - στη γλώσσα της κι έτσι ο στίχος βγάζει κάποιο νόημα: "Είμαι η έμπνευσή σου, το γιατρικό για τα δάκρυα, ο κόσμος σου περιφέρεται γύρω μου, είσαι η σκιά μου, στις διαταγές μου, εμφανίζεσαι ακριβώς δίπλα μου." Μάλιστα, δυναμική γυναίκα η Μαγδαλένα. Φοράει και κάτι ρούχα από χορευτικό σε μπουζουξίδικο...καλά ξεκινάει και φέτος το φεστιβάλ.

2. Νορβηγία, Haba - Haba, Stella Mwangi
Η Νορβηγία φέτος, πιστή στις επιταγές της πολυπολιτισμικότητας, στέλνει ένα τραγούδι με στίχο Αγγλικό και Σουαχίλι, με τίτλο που σημαίνει Σιγά - Σιγά (στα Σουαχίλι) και που θα μπορούσε, ποιητική αδεία, να μεταφραστεί στα Ελληνικά Αγάλι Αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Πολύ ωραία όλα αυτά, του χρόνου λοιπόν θα στείλουμε κι εμείς τραγούδι στα Ελληνικά και στα Ουρντού.

3. Αλβανία, Aurela Gaçe, Feel the passion
H γείτων χώρα στέλνει φέτος μια τραγουδίστρια με μαλλί σαν της Rihana και καλή φωνή η οποία όμως φωνάζει. Πολύ. "Άφησε με να μοιραστώ το τραγούδι μου μαζί σου, μόνο νιώσε το πάθος, η αγάπη είναι το μήνυμα που λάμπει". Ναι, αλλά χρειάζεται να φωνάζεις τόσο πολύ;

4. Αρμενία, Emmy, Boom Boom
Η Έμμυ εμφανίζεται ντυμένη σαν κοκκινοσκουφίτσα, οι χορευτές της φοράνε κάτι μπέρτες, μετά γδύνονται όλοι και τραγουδούν: "Boom boom, chucka chucka, your kiss is like a, like a..." Μα το θέο, αυτό λένε.

5. Tουρκία, Live it up, Υuksek Sadakat
H γείτων και φίλη (κάθε χρόνο θα το γράφω) χώρα στέλνει και φέτος μία ροκ μπάντα. Ουδεμία έκπληξη, από το 2004 έχουμε δει άλλα 3 ροκ συγκροτήματα να εκπροσωπούν την Τουρκία. Ο στίχος είναι αισιόδοξος: "I say my friend, life is beautiful I say my friend, life is beautiful I say my friend, put the record on, Sing it loud and let it out, life is beautiful." (Εμ βέβαια, με ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 9% μια χαρά ωραία είναι η ζωή). Στη σκηνή εκτός από τους ροκάδες έχουν και μια κοπελιά φυλακσιμένη - σαν ξωτικό, μέσα σε μια σφαίρα...Ποιός το σκέφτηκε αυτό; Δεν πάμε καλά...
Breaking News: Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες η κοπελίτσα απελευθερώνεται από το κλουβί και πετάει! Ζήτω η Ελευθερία!

6. Σερβία, Nina, Caroban
Η Νίνα αγαπάει! Δες εδώ στίχος: "Εκείνη τη στιγμή αξίζω όσο χίλιες γυναίκες, γιατί γι αυτόν είμαι όμορφη και σκληρή σαν πέτρα (εδώ εντάξει η μετάφραση παραπέμπει αλλού αλλά μην παρασύρεσαι) κι όταν μ'αγαπάει ξέρω ότι όλα είναι είναι εντάξει, ο άντρας είναι μαγικός." (Να τα θυμάσαι αυτά Νίνα όταν σε παρατήσει). Τελοσπάντων, το τραγούδι είναι βγαλμένο από τα 60ς, η Dusty Springfield θα ήταν υπερήφανη.

7. Ρωσσία, Alex Sparrow (=σπουργίτι) (βασικά Alexey Vorobyov λεγεται ο τύπος, τι Αλεξ Σπουργίτης και πίπες) - Get you
Λοιπόν, κάτι πρέπει να γίνει με τους Ρώσσους και τους εγωπαθείς τροβαδούρους που στέλνουν κάθε χρόνο. Ο Αλεξ Σπουργίτης, σίγουρος για τον εαυτό του λέει τα εξής:
"Oh oh... I'm coming to get you
Oh oh... I'm running, I'm coming for you
Oh oh... I'm gonna get you
I know you, you want me too"
Όχι παιδιά, η Ρωσσία είναι γνωστή και για άλλα προϊόντα της, εκτός από νάρκισσους τραγουδιστές: Εγωπαθείς...ξέκωλες τραγουδίστριες! Πόσα χρόνια έχουμε να δούμε τέτοιες στο φεστιβάλ; Ε;

8. Ελβετία, Anna Rossinelli - In love for a while
Αφού λοιπόν σκουπιστεί η σκηνή απ'την αντρίλα του Αλεξ πάμε ν'ακούσουμε μια ωραία κοπελίτσα που μας τραγουδάει συνοδεία κιθάρας και μπάσου πόσο της λείπει ο αγαπημένος της, όταν δεν είναι δίπλα της. Είναι ένα μάλλον κανονικό τραγούδι όπου κανείς δε γδύνεται και δεν χοροπηδάει.

9. Γεωργία, Eldirne - One more day
Οι Γεωργιανοί φέτος είναι μες τη ζοχάδα! Ο στίχος τα λέει όλα: "Θα πληρώσω για την απελπιστική απόγνωση, θα ζήσω άλλη μια μέρα της μοίρας μου." Σύμφωνοι με το στίχο, οι Γεωργιανοί ροκάρουν και ραπάρουν επί σκηνής. Α ναι, επίσης φωνάζουν και αυτοί πολύ.

10. Φινλανδία, Oscar Paradise - Da da dam
Φυσικά ο Φινλανδός τροβαδούρος δε λεγεται Oscar Paradise (για όνομα!) αλλά Axel Ehnström και τραγουδάει με την κιθαρούλα του, με γλαφυρότητα και λυρισμό για τον πλανήτη που πεθαίνει. Βέβαια υπό το φως των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην υπερβόρεια αυτή χώρα ο στίχος θα μπορούσε να είναι ως εξής: Dadadam Dadadam I'm not giving any money to Portugal, Dadadam Dadadam and to Greece either. Λέω εγω, μια γνώμη τώρα. Τέλοσπάντων, να ναι καλά οι ανθρώποι που πέσαμε στην ανάγκη τους.

11. Μάλτα, Glen Vella - One life
Aν τυχόν σε πήρε ο ύπνος με τον Φινλανδό τροβαδούρο θα σε ξυπνήσει ο Γκλεν. Το τραγουδάκι του είναι ντίσκο, έχει χορευτικό, έχει μπητ α ναι: το έχεις ξανακούσει άλλες 20 φορές σε κάθε προηγούμενη eurovision.

12. Άγιος Μαρίνος, Senit - Stand by
Μια μελαμψή Αγιομαρινοπούλα τραγουδάει μια μπαλάντα (ακόμα) για τον έρωτα, τις θάλασσες και τα χρόνια που πέρασαν. Γαληνοτάτη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου (αυτός είναι ο επίσημος τίτλος της χώρας, δεν κάνω πλάκα) κάνε μας τη χάρη.

13. Κροατία, Daria Kinzer - Celebrate
Αυτό είναι το πρώτο από τα δύο τραγούδια του φεστιβάλ που οι συντελεστές τους μπέρδεψαν τη διοργάνωση και αντί να τα στείλουν σε διαγωνισμό ομορφιάς, ξέρετε μέχρι ν'αλλάξουν τα κορίτσια μαγιό, τα έστειλαν στην γιουροβίζιον. Η Γερμανο-Κροάτισσα Ντάρια μας καλεί να εορτάσουμε κάθε βήμα που κάνουμε, να σταματήσουμε τον κόσμο και να λάμψουμε σαν κομήτης! Α ναι, και αλλάζει φορέματα, όπως σε διαγωνισμό ομορφιάς!

14. Ισλανδία - Sigurjón's Friends - Coming Home
Λοιπόν αυτό είναι άλλο ένα κανονικό τραγούδι, με ωραία μουσική, ωραίο στίχο, δίχως κωλοτούμπες και φωτιές. Βέβαια έχει και λίγο δράμα η υπόθεση, καθώς ο Sigurjón, που επρόκειτο να τραγουδήσει, άφησε αναπάντεχα τον μάταιο τούτο κόσμο τον Ιανουάριο και η γυναίκα του και οι φίλοι του αποφάσισαν να το τραγουδήσουν έτσι κι αλλιώς, εις μνήμην του. Συγκινητικό ε;

15. Ουγγαρία, Kati Wolf, What about my dreams
Μαγυάρα καλλονή τραγουδάει μπητάτο ποπ τραγούδι βγαλμένο κατευθείαν από τα 90s. Δυσκολεύεται βέβαια λίγο με το μίνι που φοράει και δε χορεύει καθόλου ενώ το τραγούδι είναι αντικειμενικά ξεσηκωτικό! Κάποια στιγμή έρχονται κάτι φίλοι της στα άσπρα και χοροπηδάνε αλλά η Κάτι στήλη άλατος.

16. Πορτογαλία, Homens Da Luta, A luta é alegria
Οι Πορτογάλοι προβλέπουν το μέλλον. Δεν κάνω πλάκα, ήξεραν όταν επέλεγαν το τραγούδι τους ότι το Μάιο θα τους επισκεπτόταν το ΔΝΤ και στέλνουν ένα τραγούδι που θα έκανε την Αλέκα να δακρύσει και τον Αλέξη Τσίπρα περήφανο. Πρόσεξε στίχο: "Μέρα νύχτα ο αγώνας είναι χαρά, και οι άνθρωποι προχωράνε φωνάζοντας στους δρόμους. Δεν βοηθάει πολύ να φοράς σφιχτό ζωνάρι, δεν βοηθάει πολύ να παραπονιέσαι συνεχώς, δεν βοηθάει πολύ να κατσουφιάζεις ούτε και να θυμώνεις". Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, με τη γιουροβίζιον αντίσταση και πάλι.

17. Λιθουανία, Evelina Sasenko - C'est la vie
Οι Λιθουανοί εφέτος μπέρδεψαν την γιουροβίζιον με διαγωνισμό μιούζικαλ. "Ειναι η ζωή μου, λέω ναι, όχι άλλη βροχή, έχω βρει την αιώνια αγάπη, αγάπη μου λαμπερή". Άσε μας κοπέλα μου και σε λίγο βγαίνει ο Λούκας και δεν έχω βρει καμιά λουλουδού ακόμα.

18. Αζερμπαιτζάν, Eldar Gasimov και Nigar Jamal - Running scared
Κοίτα να δεις τι γίνεται με το Αζερμπαιτζάν τώρα: Έχουν πολλά λεφτά από τα πετρέλαια και έχουν βαλθεί να κερδίσουν το διαγωνισμό για να δείξουν τα πλούτη τους. Ως εδώ έχει καλώς, το κάναμε κι εμείς, κερδίσαμε (και μετά χρεοκωπήσαμε). Φέτος λοιπόν, στέλνουν μια μορφονιά κι έναν μορφονιό, ντυμένους σε άσπρα ρούχα, γιορτινά, οι οποίοι σ'ένα εκνευριστικότατο ρεφραιν λένε τα εξής κουλά: "Τρέχω είμαι φοβισμένος, τρέχω είμαι φοβισμένος από τη ζωή, τρέχω, φοβάμαι να αναπνέυσω γιατί σε λατρεύω." Τρεχα, βγαίνει ο Λούκας.

19. Ελλάς, Λούκας Γιώρκας - Watch my dance
Πέρα απ'την εθνική περηφάνεια που το ζειμπέκικο, επιτέλους, κατακτά τη γιοροβίζιον, έχω ένα - δυο σχολια: Πρώτον, την ώρα που ο Λούκα κι ένας άλλος λεβέντης χορεύουν δε θα πρεπε να υπάρχει ξέκωλο με λαμέ και γόβες να χτυπάει πλαμάκια; Κι επίσης, που είναι οι γαρδένιες; Ελπίζω να με διαβάζει κάποιος εκεί στην Ελληνική αποστολή και να διορθώσει αυτές τις ελλείψεις. Εν πάση περιπτώσει το τραγούδι είναι μια χιπ-χοπ ζειμπεκιά που θα έκανε τον Δημήτρη Μητροπάνο περήφανο και τον Έμινεμ...έξαλλο. Στα παπάρια μας όμως, έμεις πάμε να δείξουμε πόσο μεγάλα κοχόνες έχουμε σ'όλη την Ευρώπη...Αν δεν τα δει η Ευρώπη...αυτή θα χάσει.

Τέλος πρώτου ημιτελικού! Ζήτω το έθνος. Τα λέμε την Πέμπτη για τον δεύτερο.

Eurovision 2010 - Όλη η δόξα όλη η χάρη

Αγαπητέ μου αναγνώστη,
ήρθε για μία ακόμη χρονιά η στιγμή που περίμενες. Σου ζητώ συγγνώμη που δεν σε ενημέρωσα εγκαίρως για τους ημιτελικούς αλλά είχα κάτι υποχρεώσεις, ήταν κομμένο και το ίντερνετ στο σπίτι...παλιοζωή! Στο θέμα μας τώρα. 55ος διαγωνισμός γιουροβίζιον, ξέρω ότι κατά βάθος ονειρεύεσαι πρωτιές και τα τοιαύτα αλλά πιστεύω ότι ακολουθώντας το πνεύμα των καιρών δεν έχεις την παραμικρή διάθεση να ξοδέψει το δοξασμένο μας κράτος ούτε δεκάρα τσακιστή για γιορτές και πανηγύρια. Να δούμε λοιπόν τι καλό θα δούμε φέτος. Να σε προειδοποιήσω ότι ενώ πέρυσι ήταν η χρονιά του βιολιού, φέτος είναι η χρονιά της μπαλάντας:

1) Αζερμπαιτζάν: Εκεί που ήσουν ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ρθεις! Θυμάστε τον παλιό καλό καιρό που ξοδεύαμε αβέρτα για την εθνική υπερηφάνεια και το βρακί της Παπαρίζου; Ε, αυτό κάνουν και οι Αζέροι φέτος. Στέλνουν την Σαφούρα (δεν κάνεις καριέρα με τέτοιο όνομα)η οποίο κατεβαίνει σκαλοπάτια, ανεβαίνει ανηφοριές για να μας εξηγήσει πως τρέχει το δάκρυ της που την άφηκε ο καλός της...ντριπ ντροπ, πλιτς πλατς...Να δεις που θα το βάλει η ΕΥΔΑΠ στη διαφήμιση κατά της λειψυδρίας.

2) Ισπανία: Αυτό μου θυμίζει κάτι εφιάλτες που έβλεπα μικρός, με τη μουσική να παίζει συνεχώς και τους τοίχους μαζί με τα παιχνίδια και τις αφίσες στο δωμάτιο να παίρνουν τερατώδεις διαστάσεις και να με πνίγουν...Σκιάχτηκα

3) Noρβηγία: Ένα τραγούδι με λυρισμό και ευαισθησία περιγράφει την αγνή και αδούλωτη αγάπη...Σαν αυτά που τραγουδάνε για την αγάπη για το Χριστό κάτι χριστιανικά ποπ-ροκ συγκροτήματα στην Αμερική. Αυτοί κέρδισαν και πέρυσι, φτάνει.

4) Mολδαβία: Ένα χαρούμενο τραγουδάκι με βιολιά και σαξόφωνα...Εμ, φτωχοί ανθρώποι οι Μολδαβοί, χαρούμενοι είναι. Τι να τους πει η κρίση...αλοίμονο σε κάτι άλλους

5) Kύπρος: Θυμάσαι εκείνο τον Κύπριο συμφοιτητή στο πανεπιστήμιο που σου χε πρήξει τα συκώτια για τους Άγγλους και πόσο δεν τους πάνε; Ε ψέματα είναι όλα! Διάλεξαν για τραγουδιστή έναν Ουαλό, βάλανε και κάτι νοματαίους από 2-3 διαφορετικές χώρες στη σκηνή, τραγουδάνε μια μπαλάντα εύπεπτη και πέρασαν και στον τελικό μετά από πέντε χρόνια! Άντε με το καλό να βάλουνε και κανά Τουρκοκύπριο.

6) Βοσνία - Ερζεγοβίνη: Οι Βόσνιοι πάλι τραγουδάνε φέτος στα Αγγλικά για αστραπές και βροντές. Στα Σερβικά το τραγούδι λέγεται Munja i grom που στα Ελληνικά προφέρεται Μούνια ι γκρομ. Βαλκανικό ροκ, σαν να στέλναμε εμείς τις Δυτικές Συνοικίες. Του χρόνου μπορεί!

7) Bέλγιο: Συμπαθής νέος μας τραγουδάει μια μπαλάντα ακόμα για την κιθάρα του. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποια αμερικανική σειρά/ταινία κλπ έχω ακούσει κάτι παρόμοιο. Μη χασμουριέσαι, έχει 18 τραγούδια ακόμα.

8) Σερβία: Πόσο καιρό έχεις ν'ακούσεις καινούργιο τραγούδι από τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Θα σου πω εγώ! Πολύ καιρό! Ούτε ένα "Με λένε Πόπη" για τον Γιώργο Νταλάρα, ούτε ενα Βενζινάδικο για την Πρωτοψάλτη! Τίποτα! Τι σημαίνει αυτό; Ο Γκόραν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο και συνεπώς βαριέται! Κι επειδή βαριέται έγραψε φέτος το Σερβικό τραγούδι. Ναι, ναι, στίχοι-μουσική δικοί του. Α, το τραγούδι λέγεται "Αυτά είναι τα Βαλκάνια"...'Άσε ρε Γκόραν...

Διάλειμμα για κατούρημα

9) Λευκορωσία: Το τραγούδι της Λευκορωσίας είναι...μπάλαντα! Καλά το μάντεψες. Κάτι για κάτι πεταλούδες λένε, στο τέλος οι τραγουδίστριες βγάζουν και φτερά πεταλούδας. Όχι δεν πετάνε.

10) Ιρλανδία: Το τραγούδι της Ιρλανδίας είναι...μπαλάντα! Σπίρτο είσαι! Η τραγουδιάρα κέρδισε το 1993 με ένα πολύ ωραίο τραγούδι (ναι, πάλι μπαλάντα ήταν) και τώρα ξανάρχεται να μας θυμίσει ότι γεράσαμε κατά 17 χρόνια...Κάνε μας τη χάρη σε παρακαλώ.

11) Ελλάς:
Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν,
σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά,
με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν,
μάς ανάψαν φωτιές στα χωριά,
μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν
και ξανά και για μας λευτεριά,
για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν,
ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά.

O Γιώργος Αλκαίος δίνει το έναυσμα για την εθνική ανάταση. Αν τυχόν κερδίσουμε να δω πώς θα πληρώσουμε τη διοργάνωση του χρόνου

12) Ηνωμένο Βασίλειο: Οι Άγγλοι φέτος στέλνουν ένα τραγούδι που υπογράφουν οι Pete Waterman και Μike Stock. Αυτοί που γράφανε τα τραγούδια του Rick Astley και της Kylie Minogue. Ναι, ξέρω, εσύ μεγάλωσες με Βασίλη Παπακωσταντίνου και AC DC, τα χασες όλα αυτά αλλά το τραγούδι είναι τρελλή 80-ίλα και θα πάει άπατο γιατί οι άνθρωποι είναι εμφανως εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά μου θυμίζει τα μικράτα μου και μ'αρέσει

Διάλειμμα για πίτσες, αργεί αυτός ο ντελιβεράς;

13) Γεωργία: Μπαλάντα και πάλι. Μια όμορφη Γεωργιανή με ωραία φωνή, παρέα με 2-3 διαφορετικούς χορευτές που μόνο κεφαλοκλείδωμα δεν της κάνουν, μας λέει κάτι αισιόδοξα για το μέλλον που θα ναι διαφορετικό και θα λάμψει. Στο τέλος φωνάζει, μάλλον επειδή ένας από την παρέα τη σηκώνει ψηλά...Ό,τι να ναι

14) Τουρκία: Η φίλη (αλήθεια, φιλική χώρα είναι, μην πιστεύεις τους φασίστες) και γείτων χώρα, επειδή είναι πια πολύ μπροστά (σε σχέση με κάτι άλλες χώρες, δεν τις ξέρεις, μην πάει ο νους σου στο κακό) στέλνει ένα ραπ- ροκ συγκρότημα, με ειρηνικό τίτλο, (we could be the same), ωραίο ήχο μια κοπελιά-ρομπότ (μα ποιος το σκέφτηκε αυτό) και πολλές φωτιές πυροτεχνήματα στη σκηνή. Κι εμείς χωρίς τσιφτετέλι δεν μπορούμε...

15) Αλβανία: Αλλή μια φίλη και γείτων χώρα. Φέτος στέλνει μια τραγουδιάρα που όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει η Μπόνυ Τάιλερ. Βαλκανικό ποπ σαν να λέμε. Συμπαθές.

16) Ισλανδία: Οι Ισλανδοί πάλι, αφού χρεοκώπησαν (πρώτοι) και κάναν την Ευρώπη άνω-κάτω με το ηφαίστειο τους, στέλνουν μια τσαχπίνα, γεματούλα τραγουδιάρα η οποία μ'ενα ποπ τραγουδάκι αναρωτιέται στα Γαλλικά Je ne sais pas...Μια χαρά ξέρεις, μην κάνεις την ανήξερη.

17) Ουκρανία: Λοιπόν, είναι Σάββατο βράδυ, κάθεσαι να χαλαρώσεις, έχεις ακούσει το μισό πλανήτη να σε κατηγορεί (και τον άλλο μισό να σε κοροϊδεύει επί 3 μήνες) και έχεις μια (όμορφη ομολογουμένως) Ουκρανίδα να σε κατηγορεί για την καταστροφή του περιβάλλοντος! Αντε από δω νυχτιάτικα.

18) Γαλλία: Οι Γάλλοι πάλι φέτος στέλνουν έναν Αφρικανό που τραγουδάει ένα τραγουδάκι που θα μπορούσε να είναι και ο ύμνος του επερχόμενου μουντιάλ. Εκτός τόπου και χρόνου. Ευχάριστο βέβαια είναι και θα παίξει πολύ το καλοκαίρι.

19) Ρουμανία: Μια κουκλάρα, ένας τυπάς και δυο πιάνα! Συμπαθές ποπ τραγουδάκι με πολλές φωτιές επί σκηνής που και καλά ανάβουν από τo πάθος τους! Αν ήταν μόνη της η κουκλάρα...

20) Ρωσία: Μόνο και μόνο που Peter Nalitch, ο Ρώσος τροβαδούρος που στέλνει φέτος η χώρα του Πούτιν, μας έχει πρόσφερει κατά το παρελθόν αυτό τον συγχωρούμε που μας τραγουδάει άλλη μια μπαλάντα, βαρετή, άνοστη και κουραστική.

Κι άλλο διάλειμμα, σε λίγο τελείωνει και το φετινό υπερθέαμα, υπομονή

21) Αρμενία: Η πονεμένη αυτή χώρα μας στέλνει ένα τραγούδι με τίτλο Κουκούτσι από Βερύκοκο...ρίκο ρίκο ρικοκο ρίκο ρίκο κοοοοο. Ο Νορβηγός καμεραμάν μας προσφέρει εκπληκτικά πλάνα της τραγουδιάρας. Και αυτό αρκεί.

22) Γερμανία: Παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα οι Γερμανοί ΕΙΝΑΙ φίλοι μας. Βέβαια η τραγουδιάρα που στέλνουν σου θυμίζει αυτή την γκόμενα (αδερφη, ξαδέρφη κ.ο.κ.) που πάντα θα ήθελες να χαστουκίσεις. Κακομαθημένο πλάσμα σου λέω. Και χαλάει ένα κατά τα λοιπά συμπαθές τραγούδι.

23) Πορτογαλία: Τι στέλνει φέτος η Πορτογαλία; Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις! Μπαλάντα και οι Πορτογάλοι. Μου θυμίζει μουσική τίτλων τέλους βραζιλιάνικης σαπουνόπερας.

24) Ισραήλ: Λέβέντης μορφονιός (ωραιοπαθής μάλλον) τραγουδάει τί; Μπαλάντα ντε! Δεν είσαι συγκεντρωμένος αρκετά! Το τραγούδι μέτριο, ο τροβαδούρος την έχει δει Χοσε Καρέρας και τα δίνει όλα. Χτυπιέται σου λέω! Αστο μεγάλε και δεν το σώνεις.

25) Δανία: Είτε το πιστεύεις είτε όχι τελείωσαμε και φέτος! Oι Δανοί πάλι πάνε να μας κοροϊδέψουν μ'ενα τραγουδάκι του οποίου η εισαγωγή είναι ξεπατικωτούρα του Every breath you take! Ντροπής πράγματα!

Λοιπόν αυτό ήτανε, και του χρόνου να μαστε καλά. Αν μάλιστα κερδίσουμε, ο Γιωργάκης θα βάλει έξτρα φόρο για να διοργανώσουμε το φεστιβάλ.

Δεν το έκανα εγώ - ο διπλανός μου ήτανε

Έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε που τελειώσα το σχολείο και άρα διανύω 17 χρόνια ενήλικου βίου. Αυτά που γίνονται τα τελευταία 4-5 χρόνια στην Ελλάδα μου θυμίζει όλο και πιο πολύ μια κοινωνία η οποία δεν έχει καμία διάθεση να ενηλικιωθεί. Σε τούτη τη χώρα κανείς μα κανείς δε φέρει την ευθύνη, κανείς μα κανείς δεν τιμωρείται ποτέ. Πώς κάνουν τα παιδιά, τα πονηρά παιδιά, όταν τους πιάνουν στα πράσα: "Δεν ήμουν εγώ, ήταν ο Γιωργάκης, η Κατερίνα". Δεν φταίμε σε τίποτα, φταίνε οι Γερμανοί, το ευρώ, οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι. Ο Νεοέλληνας αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του. Τώρα που τα λεφτά τελείωσαν φταίει κάποιος άλλος. Τώρα που είχαμε και τους πρώτους νεκρούς φταίει πάντα κάποιος άλλος: το Πασοκ, τα ΜΑΤ, το ΚΚΕ, ο Βγενόπουλος, η πλουτοκρατία, οι αναρχικοί...Αλλά την ευθύνη δεν την αναμβάνει ποτέ, κανείς! Όπως ακριβώς τα παιδιά.

Washington!

Αγαπητέ μου αναγνώστη,
νόμιζες οτι θα σου έλεγα ψέματα...Ότι δε θα σου έδινα φωτογραφίες από την πρωτεύουσα του Νέου Κόσμου. Κι όμως, υποσχέσεις - δεσμέυσεις...



το Καπιτώλιο



από τους δρόμους της Washington



το μετρό



ο Λευκός Οίκος βεβαίως - βεβαίως



To Washington Monument



Kαι η θέα από την κορυφή του μνημείου: Σε πρώτο φόντο το μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατόπιν το Reflecting Pool και στο βάθος το Μνημείο του Λίνκολν



To Jefferson Memorial



FBI...


Πέρα από την ευθύνη που έχουν οι ίδιες οι ΗΠΑ για την εικόνα τους παγκοσμίως μεγάλο ρόλο παίζουν και το Χόλυγουντ. Για να καταλάβει ένας ξένος την αμερικανική ψυχή πρέπει να επισκεφθεί πέρα από τη Νέα Υόρκη, που είναι μια παγκόσμια πόλη και άρα ουδόλως αντιπροσωπευική των ΗΠΑ, και τη Washington και βέβαια και τις κεντρικές πολιτείες. Στην πρωτεύουσα θα καταλάβει ότι το FBI είναι μια κρατική υπηρεσία καταπολέμησης του εγκλήματος, το Πεντάγωνο είναι το ΥΠΕΘΑ των ΗΠΑ (είναι χαρακτηριστικές οι διαφημίσεις για τα ασφαλιστικά προγράμματα των αξιωματικών στο σταθμό του μετρό του Πενταγώνου που δυστυχώς δεν μπόρεσα να φωτογραφήσω αφού απαγορέυεται η φωτογράφιση για λόγους ασφαλείας). Φυσικά το Πεντάγωνο είναι ένα σύμβολο της πολεμοχαρούς Αμερικής στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου και δικαίως, δεν παύει όμως να είναι άλλη μια κρατική υπηρεσία.

Επισκέφθηκα την πόλη λίγες μέρες μετά την εκλογή Ομπάμα και η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική. Η πόλη ετοιμαζόταν για τις γιορτές των Χριστουγέννων και υπήρχε ένας άνεμος αισιοδοξίας παντού μετά την απομάκρυνση του Μπους και την ήττα των ρεπουμπλικάνων. Στα μαγαζιά με τα αναμνηστικά είδη δεκάδες προϊόντα με θέμα τον νεοεκλεγέντα αλλά και τους εκάστοτε προέδρους των ΗΠΑ, δέιγμα ότι ο θεσμός συγκεντρώνει τον απεριόριστο σεβασμό του μέσου Αμερικάνου. Καθώς επίσης και την προσήλωση του συστήματος αλλά και κατ'επέκταση της κοινωνίας στη συνέχεια. Στα μάτια ενός Ευρωπαίου πολλώ δε μάλλον ένος Έλληνα, 200 και πλέον χρόνια κρατικής κρατικής εξουσίας και η αναπαράστασή τους στη σειρά των 44 προέδρων φαντάζουν ιστορικά ασήμαντα γεγονότα. Στα μυαλό των Αμερικανών όμως συνιστούν την ιστορική συνέχεια του κράτους τους για την οποία είναι περήφανοι και θα πρέπει να την κρίνουμε λαμβάνοντας υπόψη την αμερικανική ιστορία. Ίσως μάλιστα έτσι κατορθωσουμε κάποια μέρα, απαλλαγμένοι από την παραμορφωτική επίδραση που ασκεί ο αντιαμερικανισμός, να κατανοήσουμε την αμερικανική ιστορία και την αμερικανική πολτική έναντι της Ευρώπης καλύτερα.

Πάντως θα ήθελα να ξαναπάω στη Washington για να δω τις κερασιές γύρω από το μνημείο του Jefferson ανθισμένες!

Σα βγεις στον πηγαιμό για το νέο κόσμο...μέρος δεύτερον!

Αγαπητέ μου αναγνώστη,

μετά από αναμονή σχεδόν έντεκα μηνών (είδες πως περνάει ο καιρός;) ήρθε η ώρα για την πολυαναμενόμενη συνέχεια του ποστ με θέμα το ταξίδι στη Νέο Κόσμο. Για να σου γράφω ακόμα πα να πει πως έφτασα και γύρισα σώος και αβλαβής, ευχαριστώ όμως για το ενδιαφέρον.
Περίληψη προηγουμένου: Ο μουτσάκος ξεκίνησε με προορισμό τη Washington αλλά προκειμένου να εξοικονομήσει ολίγους παράδες προτίμησε να ταξιδέψει μέσω Amsterdam. Ένεκα κακοκαιρίας στην Ολλανδία έφτασε με καθυστέρηση στο Άμστερνταμ με αποτέλεσμα να χάσει την πτήση για Αμέρικα. Μετά από πολύωρη αναμονή εξασφάλισε θέση με πτήση της επόμενης ημέρας, βρήκε κατάλυμα για το βράδυ στο Λάιντεν και το επόμενο πρωί ξεκίνησε πρωί - πρωί για το αεροδρόμιο.

Γενικά δε φοβάμαι τα αεροπλάνα αλλά βλέποντας το αεροσκάφος που θα με πήγαινε - επιτέλους - στον προορισμό μου δεν σου κρύβω, αγαπητέ μου αναγνώστη - ότι τα χρειάστηκα κάπως: ήταν ένα μικρούλικο αεροπλάνο, (Boeing 757 αν αναρωτιέσαι), 6 θέσεις ανα σειρά, ούτε ατομική τηλεορασούλα, ούτε τίποτα! Πριν σκεφτείς ότι είμαι ένας ξιπασμένος μικροαστός θα σου πω το εξής: πέρασε κι εσύ 7 ώρες σ'ενα αεροπλάνο και τότε θα καταλάβεις την αξία της ατομικής οθόνης κυρίως του έξτρα χώρου. Κι εξηγούμαι: αναρωτιέμαι πώς πέρασαν 7 ώρες σφηνωμένος στη μεσαία θέση με το λάπτοπ στα πόδια γιατί υπήρχε χώρος στο ντουλάπι με μια συνταξιούχο Ρουμάνα φιλόλογο στα αριστερά μου, που στη διάρκεια της πτήσης παίζει να ήπιε 2-3 μπράντυ κι άλλα τόσα λικέρ κι έναν Ιταλό στα δεξιά μου ο οποίος δε μίλαγε Αγγλικά. Μιλώντας ένα μείγμα Ισπανο-αγγλο-ιταλικών συνεννοηθήκαμε με τον Ιταλό και μάλιστα κάναμε σοβαρότατη συζήτηση με θέμα τον νεοεκλεγέντα τότε Ομπάμα, το εκπαιδευτικό σύστημα στη Βρετανία, τον Μπερλουσκόνι κι άλλα τέτοια σοβαρά και ωραία.
Κάποια ευλογημένη στιγμή προσγειωθήκαμε στη Washington, πέρασα τον έλεγχο διαβατηρίων και περίμενα την αποσκευή. Εκείνη τη στιγμή συνέβη αυτό που κάθε ταξιδιώτης τρέμει: Μια φωνή που δυσκολεύτηκε μάλλον να προφέρει το όνομα μου με φώναξε από τα μεγάφωνα για να μου πει ότι η αποσκευή μου έρχεται...με την επόμενη πτήση! Υπενθυμίζω ότι ήμουν ήδη καθοδόν πάνω από 30 ώρες, φορώντας τα ίδια ρούχα τα οποία πρόδιδαν και τι είχα φάει στο αεροπλάνο (εντάξει είμαι κάπως απρόσεχτος, για να σου λύσω την απορία λαζάνια είχε το μενού). Τελοσπάντων αφού τακτοποιήθηκε το θέμα της αποσκευής (τους έδωσα τη διεύθυνση του σπιτιού όπου θα έμενα και υποσχέθηκαν ότι θα μου την παραδώσουν κατά τις 9.00 το βράδυ - υπόψιν, ήταν ήδη 5.30 το απόγευμα), ξεκίνησα να πάω στο σπίτι.

Η Washington αγαπητέ μου αναγνώστη ναι έιναι μια πόλη για γραφειοκράτες, πράκτορες του FBI και καραβανάδες που εργάζονται στο Πεντάγωνο αλλά δεν παύει να είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πόλη. Για του λόγου το αληθές θα σου παραθέσω πλούσιο φωτογραφικό υλικό στο επόμενο ποστ το οποίο υπόσχομαι ότι θα ακολουθήσει λίαν συντόμως και όχι το 2010!

Έφτασα κάποια ευλογημένη στιγμή στο σπίτι του φίλου Νικ που θα με φιλοξενούσε και αποφάσισα να μην περιμένω την αποσκευή. Μια και δυο λοιπόν πήγα στο ξενοδοχείο που θα φιλοξενούσε το συνέδριο προκειμένου να συναντήσω ένα φιλικό ζευγάρι που είχε κονέ και θα με έχωνε στη ρεσέπσιον ενός από τα μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια. Τώρα θα σε γελάσω γιατί δε θυμάμαι ποιό ήταν αλλά σύντομα, μετά από κάποια κρασάκια και με την ευγενική χορηγία του τζετ λαγκ άρχισε να με παίρνει ο ύπνος. 'Ηταν ώρα να αποχωρήσω αλλά προτού πάω σπίτι συνάντησα τον Νικ και πήγαμε για φαγητό. Απορώ πώς τα έκανα όλα αυτά μετά από τόση ταλαιπωρία. Κατέληξα σπίτι όπου φυσικά η βαλίτσα δεν είχε εμφανιστεί και την έπεσα για ύπνο. Κάποια στιγμή στη 1 τα ξημερώματα ξύπνησα από έναν χτύπο στην πόρτα και ανοίγοντας έιδα έναν αξιαγάπητο μαυρούκο (εντάξει αφροαμερικάνο! Ωχοοου) με τη βαλίτσα μου ανα χείρας. Οι δυνάμεις μου δεν επέτρεπαν μπάνιο αλλά τουλάχιστον άλλαξα εσώρουχα...Μετά από 36 ώρες...Το πρωί όμως έκανα ένα απολαυστικότατο μπάνιο και ξεκίνησα νωρίς νωρίς να δω την πόλη του Ομπάμα που ακόμα δεν είχε εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο και στη συνέχεια να κατευθυνθώ στο συνέδριο όπου μιλούσα κατά το μεσημέρι.

Αυτά λοιπόν. Ηθικόν δίδαγμα: από τούδε κι εφεξής υπερατλαντικό ταξίδι μόνο απευθείας (και μια αλλαξιά εσώρουχα στη χειραποσκευή για παν ενδεχόμενον).

Στο επόμενο: Η Washington όπως την είδε ο Μουτσάκος

Eurovision 2009 - Οδηγός Επιβίσωσης

Ο τίτλος είναι κλεμμένος. Και η ιδέα επίσης. Ανήκει στο Γιάννη Νενέ ο οποίος για 2-3 χρόνια εγραφε ένα μικρό σχολιάκι για κάθε τραγούδι. Φέτος όμως περιορίστηκε σε σχολιασμό 5-6 συμμετοχών κι έτσι καλούμαι αγαπητέ αναγνώστη να καλύψω το κενό. Να με συγχωρείς αναγνώστη μου αλλά δεν πρόλαβα να σε ενημερώσω για τα τραγούδια των ημιτελικών κι έτσι πήγες να ψηφίσεις αδιάβαστος.

Πάμε όμως στα φρέσκα! Αύριο ο μεγάλος τελικός. Πάρε μπύρες, πίτσες, σουβλάκια, κινέζικο (όχι σούσι όμως) και ξεκινάμε:

1) Λιθουανία: Τούτο δω θα έκανε τρελό σουξέ αν είχε και λίγο σαξόφωνο αλλά φέτος είναι η χρονιά του βιολιού. Στο μεταξύ αυτοί οι Λιθουανοί λυσάξανε να διώξουν τους Ρώσους και τώρα τραγουδάνε το μισό τους τραγούδι στα Ρώσικα. Ε ρε Πούτιν που σας χρειάζεται...

2) Ισραήλ: Ένα περίεργο πράμα με το Ισραήλ: όσο μακελεύει τους Παλαιστινίους τόσο πάει καλά στο διαγωνισμό. Και για να δείξει αληθινή μεταμέλεια μετά στέλνει δυο φιλενάδες, μια Ισραηλινή και μια Παλαιστίνια που τραγουδάνε στα Εβραϊκά, Αραβικά και Αγγλικά κάτι κουλαμάρες όπως: "όταν κλαίω, κλαίω και για τις δυο μας". Αν συγκινήθηκες ψήφισέ το αλλά στον επόμενο βομβαρδισμό της Γάζας τουμπεκί, έτσι;

3) Γαλλία: Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται
Στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια
Θάνατος και οι γυναίκες που αγαπιούνται
Καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Eντάξει; Πήρες κανά πρόζακ; Πάμε παρακάτω;

4) Σουηδία: Εφόσον επιτρέπεται στον εκνευριστικότατο Μάριο Φραγκούλη να κάνει ποπ καριέρα γιατί να μη στείλει κι η Σουηδία μία μέτσο - σοπράνο; Οι πλάτες της Μαλένας (κλιτό είναι, η Μαλένα - της Μαλένας, τί νόμισες) και το όλο στήσιμο παραπέμπουν σε τραβέλι αλλά με πληροφορούν ότι είναι γυναίκα με τα όλα της. Ας είναι. Τώρα που το σκέφτομαι λες να έδωσα καμιά ιδέα στην ΕΡΤ και να στείλουν το Φραγκούλη του χρόνου; Ωιμέ!

5) Kροατία: Μαυροντυμένος νεαρός τραγουδάει (λέμε τώρα) με την επίσης μαυροφορομένη παρέα του μέχρι που εμφανίζεται μια τσαχπίνα ντυμένη στα λευκά και τότε αλλάζουν όλα. Προς το τέλος όλοι μαζί ξεφωνίζουν μάλλον από χαρά και έκπληξη που βρέθηκαν στον τελικό.

6) Πορτογαλία: Το παραδέχομαι! Άνθρωπος είμαι και λύγισα! Μ'αρέσει πολύ! Ίσως γιατί είναι το ένα από τα δύο τραγούδια που μοιάζουν με πραγματικά...τραγούδια. Ωραίος στίχος, ερωτικός χωρίς να γίνεται πρόστυχος, τσαχπίνικη και χαρούμενη παρουσία. Α, και τραγουδάνε και στη γλώσσα τους. Οπότε ψήφιζε! Κοτζαμάν ευρωπαϊκό πήραμε μεσά απ'τα χέρια των ανθρώπων, να μην τους ανταμείψουμε;

7) Ισλανδία: Μπαλάντα, βαρετή και γλυκανάλατη. Έχει κι αυτή έγχορδο...βιολοντσέλο για την ακρίβεια. Η συμπαθής τραγουδίστρια αναρωτιέται αν είναι αλήθεια και είαναι προφανές ότι αναφέρεται στην πρόσφατη οικονομική κρίση που τους τσάκισε...Άτιμη κενωνία...Ψήφισε αν θες, από συμπόνια...

8) Ελλάς: Τί'ν η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι και τα βουνά; Όχι μόνο! Είναι και ο Σάκης! Αξιέπαινος! Όλα κι όλα! Πηδάει κάθε τρεις και λίγο από τα ψηλά χωρίς να στραμπουλάει κανά ποδάρι. Βέβαια το πουκάμισο που του πήρε η Κάτια για το φεστιβάλ είναι ένα νούμερο μικρότερο και αναγκάζεται να κουνάει συνεχώς το στέρνο μπρος - πίσω σαν το παγώνι για να στρώσει το ρούχο. Πάντως αν έχει λεφτά στην άκρη τρέχα πάρε τα δικαιώματα για τη σκηνή που μετατρέπεται σε συρραπτικό - ισιωτικό μαλλιών με φασόν την ελληνική σημαία. Θα μοσχοπουλήσει.

9) Αρμενία: Η Αρμενία πιστή στις παραδόσεις και τα έθιμα στένει δύο αδερφές (γυναίκες, μην παρασύρεσαι) που φορούν κάτι παραδοσιακές στολές που θυμίζουν πολύ ποντιακές και μας καλούν να χορέψουμε. Αν δεν ήταν η Αρμενική γενοκτονία το Ελληνικό κοινό ίσως να έκανε τώρα το πρώτο διάλειμμα για κατούρημα.

10) Ρωσία: Κερδίσανε φέτος, σιγά μην ασχοληθούμε και φέτος με την πάρτη τους. Δε μας φτάνουν οι πανηλίθιοι παρουσιαστές των ημιτελικών. Κι εδώ πρέπει να επέμβει ο Πούτιν...

Πρώτο διάλειμμα. Αν δεν πήγατε για κατούρημα την ώρα των Αρμένιων αδερφών τώρα ήρθε η ώρα

11) Αζερμπαϊτζάν: Σου αρέσει αυτό: Θα σιχαθείς να το ακούς όλο το καλοκαίρι σε μπαράκια, εστιατόρια καφέ, στις ειδήσεις του Σταρ και στο Λάμψη FM. Είπα σταρ και σκέφτομαι ότι μπορεί και να τους καλέσει να τραγουδήσουν στο διαγωνισμό του play mate. Ως λαός βέβαια εμείς αγαπάμε τους Αρμένιους που είναι σε πόλεμο με τους Αζέρους αλλά είναι τόσο κουκλάρα η Αισέλ (έτσι λέγεται η τραγουδιάρα) που θα κάνουμε μια εξαίρεση.

12) Βοσνία (και Ερζεγοβίνη) Αυτό θα αρέσει πολύ στον Αλέξη Τσίπρα. Ροκ εμβατήριο αγάπης με τύμπανα, παρελάσεις, αναφορές στο Μάη και κόκκινες σημαίες που παραπέμοπουν λέει στην αγάπη. Καλά, κομμουνισταί είναι αυτοί. Ο δε τραγουδιστής θα πρέπει να άκουγε πολύ Βασίλη Παπακωσταντίνου στα μικράτά του. Λες να το βάλει ο Αλέξης χαλί στις προεκλογικές διαφιμήσεις του Συνασπισμού;

Κι άλλο διάλειμμα

13) Σου αρέσει ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Ναι; Τότε θα σας αρέσει και η Μολδαβία. Μια χαρούμενη Σαρακατσάνα με παραδοσιακή φορεσιά και μοβ μπότες τραγουδάει παρέα με κάτι αεικίνητους...Σαρακατσάνους επίσης με παραδοσιακές φορεσιές και συνοδεία πνευστών. Δεν είναι κακό αλλά στο τέλος ζαλίζεσαι.

14) Μάλτα: Η συμπαθής Κιάρα συμμετέχει για τρίτη φορά και σύμφωνα με δήλωσή της θα εξακολουθήσει να μας απασχολεί μέχρι να κερδίσει. Αυτό τώρα εκβιασμός δεν είναι; Τέλοσπαντων καλή καρδιά. Αν κερδίσει η δυνατή αυτή μπαλάντα μπορεί να αποτελέσει κάλιστα μουσικό χαλί για τις προεκλογικές διαφημίσεις της Νέας Δημοκρατίας. Αν κιοτεύεις ψήφισε.

15) H Εσθονία τιμώντας το έτος του βιολιού (που λέγαμε πριν) στέλνει μια συνεσταλμένη (αλλά κουκλάρα) βιολονίστα μαζί με κάτι βιολοτσελίστριες φίλες της και μας τραγουδούν ένα ρυθμό που κάπου έχεις ξανακούσει αλλά επειδή είναι το δεύτερο πραγματικό τραγουδί του φεστιβάλ το ψηφίζουμε αβλεπί.

16) Ο Ρόουαν Κίτινγκ συνέγραψε λέει το τραγούδι της Δανίας. Κι έλεγα τι μου θυμίζει...Κι τραγουδιστής φτυστός ο Ρόουαν είναι. Πειράζει όμως που ο Ρόουαν δεν είναι πια στη μόδα;

17) Γερμανία: Οι Γερμανοί πάλι κάτι χρόνια τώρα έχουν την εντύπωση ότι πρόκειται για διαγωνισμό αμερικάνικου τραγουδικού και στέλνουν κουλαμάρες κάθε χρόνο. Φέτος είναι η σειρά ενός τυπά, ύποπτα μαυρισμένου, μ'ένα αδιάφορο τραγουδάκι που στο βίντεο κλιπ τριγυρνάει κάπου στην Καλιφόρνια (μπορεί να ναι και Μαϊάμι, θα σε γελάσω). Δεν πειράζει, τους τα συγχωρούμε όλα γιατί οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.

18) Τουρκία: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατελύθη το 1923. Μέγα ψέμα! Η Χαντισέ, ντυμένη χανούμισα, με κάτι άλλες χανούμισες λικνίζεται στους ρυθμούς τσιφτετελιού με μπιτ. Τραγουδάει (που λέει ο λόγος γιατί το μισό τραγούδι το λένε τα φωνητικά) για τον χτύπο της καρδιάς της όταν βλέπει τον ένα και μοναδικό. Προς το τέλος ένας χορευτής ακροβάτης (ευνούχος;) καταφτάνει και τη χορεύει. Όπως τον παλίό καλό καιρό στο Τοπ Καπί. Ξέρω ότι σου αρέσει. Αν σου επιτρέπει η ελληνοπρεπής σου ανατροφή και ο πατριωτισμός σου ψήφισέ το.

19) Αλβανία: Ποπ έπος από τους γείτονες. Ερμηνεύει καλλίπυγος νεαρά, που αν σου αρέσει μπορεί και να την πετύχεις σε κάποιο Αλβανικό ξεφάντωμα - μπουζουξίδικο στον Κολωνό από τον Οκτώβριο και μετά. Τη συνοδεύει ένα πράσινο ανθρωπάκι (πρασινοφρουρός δεν είναι ούτε και βάζελος) που δεν κολλάει καθόλου ούτε με τους στίχους ούτε με το συναίσθημα. Μην είναι ο σπάιντερμαν...

20) Νορβηγία: Τι σου είναι ο άνθρωπος...: Ταλαντούχος μουσικός, στιχουργός και συνθέτης, τραγουδάκι σε κέλτικο ρυθμό με βιολί, χορευτές που χοροπηδάνε διαρκώς, συμπαθητικό τραγούδι αλλά δε σ' αρέσει και πολύ πια; Μήπως επείδη είναι πρώτο στα γραφεία στοιχημάτων; Θέλεις να κερδίσει ο Σάκης κατά βάθος ε;

Κι άλλο διάλειμμα. Υπομονή 4 τραγούδια μείνανε

21) Θα πρέπει να γίνει μια στατιστική για τις σαδομαζοχιστικές τάσεις των Ουκρανών. Από το 2004 που κέρδισαν με τη Ρουσλάνα με τα δέρματα και τις φωτιές όλο κάτι άρρωστα στέλνουν. Η φετινή μοιάζει νά χει βγει από το Ερωτοδικείο...Μου προκαλεί εμετούς και διάρροια.

22) Ρουμανία: Τα κορίτσια από τα Βαλκάνια ξέρουν να το γλεντούν λέει το τραγούδι και πολυάριθμοι Ευρωπαίοι μάλλον το επιβεβαιώνουν. Την τραγουδιάρα συνοδεύουν ευλύγιστες κορασίδες που τον καιρό του Τσαουσέσκου θά 'λιωναν τα κορμάκια τους στην ενόργανη γυμναστική...Πώς αλλάζουν οι καιροί...

Διάλειμμα πάλι

23) Αγγλία: Αν δε συμφωνήσει με την Κιάρα ο Κωστάκης καλό θα είναι να προλάβει τα δικαιώματα από τον Άντριου Λόυντ Βέμπερ για τα πρεκλογικά σποτ. Είναι και πιο πιασάρικο, αν βάλει κι ο Φοίβος κανά μπουζουκάκι θα κάνει τρελό σουξέ.

24) Φιλανδία: Νόμιζες ότι οι Ace of Base διαλύθηκαν; Μέγα λάθος. Τραγουδούν ακόμα και είναι Φιλανδοίç

25) Ισπανία: Ήθελα νά ξερα τί λυσάξανε οι Ισπανοί και ξεπάστρεψαν όλους τους Άραβες από την Ιβηρική πριν από 500 χρόνια. Για να στέλνουν ανατολίτικο μπιτάτο κομμάτι σήμερα για ξεκάρφωμα. Η δε τραγουδίστρια θυμίζει βορειοευρωπαία πορνοστάρ. Θα σου αρέσει.

Τέλος, ώρα για κατούρημα, σχολιασμό και διαφημίσεις. Σιγά μην σ'αφήσει η ΕΡΤ να δεις τι ετοίμασαν οι Ρώσοι.

Βοήθειά μας.

Σα βγεις στον πηγαιμό για το Νέο Κόσμο

(την Αμερική εννοώ ε, όχι τη γειτονιά)

Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ σπάει επιτέλους τη σιωπη του και σας παρουσιάζει σε συνέχειες το πόνημα: Σα βγεις στον πηγαιμό για το Νέο Κόσμο.

Μέρος πρώτον

Ο μουτσάκος και φέτος το Νοέμβριο έκανε το προγραμματισμένο του ταξίδι στη γη της επαγγελίας. Προορισμός του ήταν φέτος η πρωτέυουσα των ΗΠΑ Ουάσιγκτον όπου διοργανώθηκε το ετησιο συνέδριο στο οποίο έλαβε μέρος. Σοφά ποιών και με το πετρέλαιο στα 140 δολάρια το βαρέλι ο μουτσάκος έκλεισε εισιτήριο φτηνό αλλά με ενδιάμεσο προορισμό το Άμστερνταμ...What's the worst thing that can happen σκέφτηκε ο μουτσάκος και αρχισε να ετοιμάζει το ταξίδι του.

Ξεκίνησε αξημέρωτα για το Heathrow που μόνο καθυστερήσεις και ταλαιπωρία του επεφύλαξε κατά το παρελθόν, έκαμε το check in και περίμενε. Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 8.40. Μεταφέρθηκε στις 9.30 λόγω καθυστερημένης άφιξης του αεροπλάνου από το Αμστελόδαμο, και μετά στις 10.30, και ο μουτσάκος περίμενε σαν άλλος Αγγελάκας κοιτώντας τα αεροπλάνα να πετούν, θέαμα ιδιαίτερα βαρετό έως και εκνευριστικό όταν όλα πετούν εκτός από τη δική σου πτήση. Μια ευλογημένη στιγμή μπήκαμε στο αεροπλάνο στιγμή κατά την οποία μόλις οριακά προλάβαινα την ανταπόκριση για Ουάσιγκτον. Με το που κάθισα στη θέση μου με πήρε ένας γλυκός ύπνος μόνο που μετά από 20 λεπτά που ξύπνησα ήμασταν ακόμα στο Heathrow και η προοπτική να χάσω την πτήση πλησίαζε απειλητικά την πραγματικότητα.

Η ψυχολογία του επιβάτη είναι μυστήριο πράμα αγαπητέ μου αναγνώστη: εν αρχή επικρατεί άκρατη αισιοδοξία: Σίγά που θα μου συμβεί εμένα, σώπα καλέ, θα προλάβω και άλλα τέτοια. Ακολουθεί το στάδιο του ρεαλισμού όπου σιγά σιγά χωνεύεις ότι έχεις χάσει την πτήση και σκέφτεσαι ως πολυμληχανος Οδυσσέας πως θα φτάσεις στον προορισμό σου και μετά σε πιάνει κρύος ιδρώτας και σκέφτεαι όλες τις απίθανες πλην όμως δυσάρεστες εκδοχές. Αφου λοιπόν υπολογισα τη διαφορά της ώρας και την στοιχειώδη χρονική διάρκεια της πτήσης Λονδίνο - Άμστερνταμ κατέληξα στο συμπέρασμα ότι έχω πια χάσει την πτήση μου.

Φθάνοντας στο Schıphol η πτήση για Ουασιγκτον φυσικά είχε φύγει κι έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στα γκισέ της KLM. Μόνο που δεν ήμουν ο μόνος! Άλλοι 300 "τυχεροί" επιβάτες είχαν εναποθέσει τις τύχες τους στα ίδια αυτά γκισέ (όπου εργάζονταν 2 (ναι ΔΥΟ) υπάλληλοι). Αποτέλεσμα: 5 ώρες αναμονή για rebooking! Και πάλι λες, δεν μπορεί, αυτό δε μου συμβαίνει, θα στρώσει το πράμα...Αλλά όχι! Από 2.30 μέχρι τις 7.30 το απόγευμα περιμέναμε και περιμέναμε (μας τάισαν ένα ομολογουμένως γευστικότατο σάντουιτς και μας δώκαν κι ένα μπουκάλι νερό). Τελικά μου έδωσαν θέση στην πρώτη πρωινή πτήση το επόμενο πρωί. Ξενοδοχείο: Ούτε λόγος! Έλαβα ένα κουπονάκι που περιείχε μια τηλκεφωνική κάρτα 5€, έτερο κουπόνι 10€ για φαγητό και 50€ έκπτωση στην επόμενη πτήση KLM! Μπερεκέτια!

Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου να κοιμηθώ! Κι επειδή ο μουτσάκος έχει καβάτζες (σχεδόν) παντού βρηκε τη λύση! Πήγα στο μαγευτικό Λάιντεν, 20΄με το τρένο από το αεροδρόμιο. Την ώρα που έφτασα έπιασε μια ώρα χιονοθύελα αλλά τι μ'ένοιαζε! Είχα σπίτι να κοιμηθώ κι ένα πιάτο φαί! Βέβαια το σπίτι του φίλου Νίκου, όπως έμαθα εκ των υστέρων, φιλοξενούσε μέχρι πρότινος μια γάτα. Όπως είναι γνωστό οι γάτες είναι όργανα του σατανά κι έτσι εντός μιας ώρας ο μουτσάκος δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Να γιατί πρέπει να κουβαλάω πάντοτε μαζί μου το αερολίν.

Με περίσια δυσκολία το βράδυ πέρασε και ήταν ώρα να πάω πριν το χάραμα μονάχος και πάλι στο αεροδόμιο. Είπα να κάνω κι ένα τσάι, έτσι για να στρώσει ο λαιμός μου...Τι το θελα...Δυο ώρες αργότερα μου καρφώθηκε η ιδέα στο μυαλό λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο ότι είχα ξεχάσει το γκάζι ανοιχτό. Όταν ο Νίκος σήκωσε το τηλέφωνο μάλλον με γαμοσταύρισε αλλά τουλάχιστον έφυγε από το μυαλό μου η σκηνή με τους Ολλανδούς αξιωματικούς να με απομακρύνουν από την αίθουσα αναμονής ως ύποπτο για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Σε λίγο η εκνευριστικότατη Ολλανδή αστυνομικός θα με ανέκρινε για το ταξίδι μου γιατί όπως και να το κάνουμε είμαι εν δυνάμη απειλή για την υπερδύναμη...

Συνεχίζεται...

Υ.Δ.

To μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ, ανανεωμένο και μετά από πολύμηνη απουσία επανέρχεται με ένα συναρπαστικό (που λέει ο λόγος) ποστ με θέμα το βίο και την πολιτεία ενός υποφήψιου διδάκτορα (από τούδε κι εφεξής θα γράφεται ΥΔ χάριν συντομίας) καθώς πολλές είναι οι παρεξηγήσεις, παρερμηνείες και λοιπές απορίες για το τι είναι τελικά (και τι δεν είναι) ο ΥΔ!

Λοιπόοοον, ο/η ΥΔ είναι μεν φοιτητής αλλά όχι από αυτούς που ξέρετε και πολλοί από εσάς ήσασταν κάποτε (και μερικοί είστε ακόμη). Τουτέστιν, είναι κάπως μεγαλύτερος ηλικιακά, και -υποτίθεται πάντα- κάπως σοφώτερος, αλλά δεν μαστίζεται πια από τις ίδιες αφραγκίες και επίσης δεν ξημεροβραδιάζεται στα ρεμπετάδικα, κλαμπ κλπ κλπ. Όχι απαραίτητα γιατί γέρασε αλλά γιατί άλλαξαν τα γούστα του και πλέον γουστάρει πιο ιντελεκτουέλ διασκεδάσεις.

Από την άλλη μεριά αν δεν έχει εξασφαλίσει υποτροφία ή κάποιου είδους χρηματοδότηση/εργασία στο πανεπιστήμιο ή αλλού η οικονομική του κατάσταση δεν απέχει και πολύ από αυτή που περιγράψαμε πιο πάνω.

Ο/η ΥΔ έχει (όπως όλοι μας σ'αυτή τη ζωή) έναν σκοπό: να τελειώσει κάποια στιγμή το ρημάδι το διδακτορικό και μετά...να πιάσει μια δουλειά, αν γίνεται κάπως σχετική με το αντικείμενο των σπουδών του. Έτσι αρκετές από τις υποθέσεις της ζωής του/της ΥΔ είναι σε αναστολή μέχρι να τελειώσει το διδακτορικό. Γι αυτό ο/η ΥΔ πρέπει να αντιμετωπίζεται με στοργή, αγάπη και προδέρμ αν εμφανιζέται υπεραγχωμένος, στον δικό του κόσμο, αν φέρεται να συζητάει με άλλους ΥΔ ακατόνητα και εν πολλοίς βαρετά θέματα όπως οι γαμήλιες τελετές στη Ζάμπια, ο τύπος της Κύπρου τη δεκαετία του 20 ή κάποια περίεργα ένυζμα.

Ένα από τα θέματα που απασχολούν τη ζωή του/της ΥΔ είναι ασφαλώς αυτό της προσωπικής του/της ζωής. Τι νομίζατε; Έχουν και οι ΥΔ προσωπική ζωή. Μόνο που είτε καταλήγουν να τη μοιράζονται με άλλες/άλλους ΥΔ (γιατί μόνο αυτοί τους καταλαβαίνουν). Διότι μια χαρά θα γούσταρε ο τάδε ΥΔ να συνάψει δεσμό με μία κομμώτρια ας πούμε (και ας μη θεωρηθεί ότι έχω τίποτα εναντίον της ευγενούς τάξης των κομμωτριών) αλλά βάζουμε αν θέλετε στοίχημα ποιος από τους δυό θα την έκανε πρώτος από την πλήξη και τη βαρεμάρα (έγω βάζω 5€ στην κομμώτρια πάντως).

Οι κοινωνικές σχέσεις του ΥΔ όπως είπαμε περιορίζονται συχνά σε ομοιοπαθείς. Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που κατέχει σημαντική θέση στη ζωή του ΥΔ κι αυτός δεν είναι άλλος από τον επιβλέποντα καθηγητή ΑΚΑ σουπερβητορα (από τις λέξεις supervisor και επιβήτορας, σύμφωνα με το Μιχάλη, φίλο ΥΔ). Η ψυχική ηρεμία του ΥΔ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σουπερβήτορα, σπανίως δε συμβαίνει το αντίθετο. Ο χαλαρός σουπερβήτορας είναι ευχή και κατάρα. Ο αυστηρός σουπερβήτορας το ίδιο.

Μια άλλη φήμη για τους ΥΔ είναι ότι ταξιδεύουν πολύ την ώρα που οι κοινοί θνητοί εργάζονται/πήζουν κλπ. Ουδέν ψευδέστερον! Οι ΥΔ ταξιδεύουν μεν σε εξωτικούς προορισμούς για συνέδρια κλπ αλλά ποιος σας είπε ότι γίνονται τόσα πολλά συνέδρια στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στις Σευχέλες, έστω στην Ιμπίθα βρε αδερφέ; Αφήστε δε που όταν μιλάμε για συνέδρια ο ΥΔ είναι υποχρεωμένος να μένει κλεισμένος σε ξενοδοχεία και συνεδριακά κέντρα και ν'ακούει επί ώρες ανακοινώσεις επί κατά κανόνα βαρετών θεμάτων, που και καλά σκοπό έχουν την προώθηση της έρευνας! Και καλά! Ευχαριστήθηκατε λοιπόν τώρα; Εν πάση περιπτώσει όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων! Όταν εσείς παίρνετε τον μισθουλάκο σας μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει τι σας φταίνει ο πτωχός πλην τίμιος ΥΔ που ταξιδεύει για τα συνέδριάκια του; Φάτε τώρα το γραφείο και τη χαρτούρα και τουμπεκί.

Φτάνουμε τέλος σε ένα πολύ σημαντικό θέμα: στον κώδικα επικοινωνίας των υπολοίπων "κανονικών" ανθρώπων με τους ΥΔ: Μερικοί κανόνες που ίσως να μην έχουν καμία επίπτωση στη δική σας ψυχοσύνθεση αλλά σίγουρα θα κάνουν τη ζωή των ΥΔ ευκολώτερη:

1ος Κανόνας: ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε ρωτάμε τον/την ΥΔ πότε θα παραδώσει τη διδακτορική του διατριβή. Πρώτα απ'όλα τι σας κόφτει εσάς; Ε; Κι έπειτα αν ήταν να την παραδώσει σύντομα, πιστέψτε με, θα σας ζάλιζε νυχθημερόν, μη σας πω ότι θα σας έδινε και κεφάλαια να διαβάσετε και να επιμεληθείτε! Μην αγχώνετε λοιπόν τον ΥΔ! Θα την τελειώσει κάποια στιγμή! Και τότε θα πάρει την εκδίκησή του από όλους όσοι τον ρωτάνε ως πότε θα σπουδάζει, τι θα κάνει στη ζωή του κλπ. Άντε!

2ος Κανόνας: Δε ρωτάμε τον ΥΔ τι θα κάνει μετά! ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ούτε ο ίδιος. Διότι υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που χωρίζει το ευκταίο από το εφικτό στο επαγγελματικό μέλλον του ΥΔ. Κι επειδή ο μπαμπάς του μέσου ΥΔ δεν έχει ιδιωτικό πανεπιστήμιο, δεν είναι ο Λάτσης ή ο Βουλγαράκης δεν μπορεί να σας απαντήσει. Εξού και κάθε φορά που κάνετε αυτή την ενοχλητική ερώτηση λαμβάνετε την εξίσου ασαφή απάντηση: Δεν ξέρω, εξαρτάται από τις προσφορές που θα έχω, θα δούμε.

3ος Κανόνας: Όταν ρωτάτε για το θέμα του διδακτορικού του ΥΔ ξέρουμε ότι δεν καταλαβαίνετε και πολλά (ούτε κι εγώ εδώ που τα λέμε όταν ρωτάω φυσικοχημικούς-βιολόγους κλπ). Έτσι δικαιολογούμε το νεύμα με το γερμένο κεφάλι προς τα δεξιά, και την ατάκα: "Αχ τι ενδιαφέρον". Αν θέλετε επιπλέον λεπτομέρειες να περιμένετε μια διάλεξη από 5' έως 50' ανάλογα με τις διαθέσεις του ΥΔ. Και καλά να πάθετε! Ας μη ρωτούσατε!

Όλα να ανωτέρω αποτελούν κατά κύριο λόγο προσωπικές απόψεις του γράφοντος, μερικές φορές δε διάφοροι συνάδελφοι διδακτορικοί συμφωνούν απολύτως. Τυχόν εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ δέχεται σχόλια, προτάσεις και αντιρρήσεις καθώς δε και προσθήκες στην παρούσα ανάρτηση.

Εύχομαι λοιπόν σε όλους τους ΥΔ μια καλή ακαδημαϊκή χρονιά. Και όταν ετοιμάζομαι να υποστηρίξω τη διατριβή θα σας ενημερώσω! Στο μεταξύ ευχαριστώ για τη στήριξη!

μουτσάκος, ΥΔ

Eurovision το ανάγνωσμα

Ήρθε εκείνη η εποχή του χρόνου που εισπράττω την αποδοκιμασία (ενίοτε και τη χλεύη) φίλων και γνωστών γιατί ασχολούμαι με το φεστιβάλ. Λοιπόν για να τελείωνουμε (γιατί έχει και δεύτερο ημιτελικό την Πέμπτη και τελικό το Σάββατο) η Γιουροβίζιον ΔΕΝ είναι ούτε διαγωνισμός κλασικού τραγουδιού/ μουσικής ούτε φιλοδοξεί να αναδείξει το νέο υπερσυγκρότημα της ροκ σκηνής, ούτε τον νέο υπερτραγουδιστή της ποπ. Γι αυτό άλλωστε υπάρχουν πλέον τα εκάστοτε star academy, fame story κλπ κλπ. Ο διαγωνισμός είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα του: διαγωνισμός τραγουδιού. Ο,τι κάτσει! Ελαφρό, λαϊκό, ποπ, ροκ, μπαλάντα, ηλεκτρονικό κλπ. Βέβαια θα μου πεις, επειδή είσαι πνεύμα αντιλογίας, ότι η ποπ μουσική υπερισχύει. Ναι, μαζί σου. Εμένα μου αρέσει, πολύ. Σου αρέσει κι εσένα η ποπ μουσική; Έξοχα. Δε σου αρέσει. Μην το δεις! Είναι πολύ λάιτ για τα γούστα σου; Μην ασχοληθείς! Δεν πειράζει.

Τα τελευταία χρόνια άλλαξε λέει η Γιουροβίζιον; Εμ, 53 χρονών γίνεται φέτος, τι περίμενες; Εκεί που είχε 23 συμμετοχές το 1993 φέτος έχει 43. Αλλάζουν τα σύνορα, αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και τα φεστιβάλ. Ναι, έχει γίνει πλέον κυρίως θέαμα με χορούς και πανηγύρια και φωτιές και πυροτεχνήματα επί σκηνής και τα τοιαύτα. Μαζί σου! Ναι, ο καθένας αν το επιθυμεί τραγουδάει στα Αγγλικά ή σε όποια γλώσσα θέλει. Και πάλι μαζί σου! Είναι όμως κάτι που μ'αρέσει να βλέπω ν' ακούω και να παρακολουθώ, αν γίνεται με παρέα, σαν ένα παρτάκι, και να κατεβάζω ορισμένες από τις συμμετοχές, και να τις ακούω για μήνες. Και να βαθμολογώ χώρες και παρουσίες και να διαλέγω με τον κολλητό μου το καλύτερο ξέκωλο της χρονιάς.

Διότι την παρακολουθώ από το 1987 και δεν την έχω χάσει ούτε μια χρονιά, όταν η μοναδικός τρόπος να έχω τα τραγούδια ήταν να γράψω τη βραδιά σε βίντεο. Ακόμα κι αν έπρεπε να προγραμματίσω το βίντεο να γράψει την ώρα που έπρεπε να είμαι στην ανάσταση (θαρρώ το 1994) και να το δω όλο μέχρι τις 4.00 μετά την εκκλησία.
Διότι γουστάρω τρελά ν'ακούω διαφορετικές λαλιές κι ενίοτε διαφορετικά μουσικά είδη.
Διοτι έχει πλάκα η ψηφοφορία και ο σχετικός χαβαλές και η γκρίνια για τα μπλοκ χωρών που καθορίζουν ανάλογα την ψήφο τους.


Τι είπες, είναι ένα πανηγυράκι για γκέι και φλώρους; Σώπα καημένε, πολύ σοβαρά τα παίρνεις τα πράγματα. Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το. Κι αν δεν σ'αρέσει απλώς μην το δεις.

Έχει και γυναικάρες φέτος, όπως κάθε χρονιά, το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ όμως δεν έχει μάτια παρά για την Σιρούζο, την εκπρόσωπο της Αρμενίας, και της εύχεται καλή επιτυχία.

Άντε και καλή διασκέδαση το βράδυ του Σαββάτου, ο υπογράφων έχει κοινωνικές υποχρεώσεις και θα αρκεστεί σε αναμετάδοση μεσω σμσ.

Ο Γιάννης ψήνει;

Η ιστορία που ακολουθεί είναι πραγματική, τα ονόματα δεν έχουν αλλαχθεί κι έχει προεσφέρει αφορμή για ατελείωτο γέλιο κατά καιρούς, όποτε αναπαράγεται σε παρέα. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τη Φω που την επανέφερε από την αποθήκη αναμνήσεων της παιδικής ηλικίας.

Λοιπόν, σαν μικρό παιδί ήμουν μάλλον παράξενο στο φαγητό, εν ολίγοις έτρωγα λίγα φαγητά και έκανα τη ζωή της μάνας μου δύσκολη. Η τάση παραμένει αν και πρέπει να ομολογήσω ότι έχω κάνει φιλότιμες προσπάθειες να διευρύνω τους γευστικούς μου ορίζοντες. Παρ' όλα αυτά ακόμα υπάρχουν φαγητά που δεν αγγίζω και δηλώνω υπεύθυνα ότι το σουσί και το κουνουπίδι θα απαγορευθούν μόλις έρθω στην εξουσία.

Στο θέμα μας λοιπόν. Προ αμνημονέυτων χρόνων, κι ενώ ήμουν 6 ή 7 χρόνων, ένα καλοκαιρινό απομεσήμερο μ'είχε κόψει η πείνα καθότι για μεσημεριανό είχαμε κάτι σε ψάρια ή χόρτα ή κάτι άλλο τελοσπάντων που δε θυμάμαι άλλα σίγουρα δε μου άρεσε. Γεγονός έιναι ότι δεν είχα χορτάσει και πεινούσα. Όπως συμβαίνει σε πολλά ελληνικά σπίτια τα μεσημέρια του καλοκαιριού, οι γονείς κοιμούνται και τα παιδιά προσπαθούν να ψυχαγωγηθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς να ξυπνήσουν τους γονείς τους και ακούσουν χριστοπαναγίες . Οι γονείς λοιπόν αναπάυονταν, κι εγώ έπρεπε να γεμίσω το στομάχι μου. Επιλογές πολλές δεν υπήρχαν, το τοστ ήταν η καλύτερη λύση! Όμως η κουζίνα βρίσκεται βρισκόταν δίπλα στο υπνοδωμάτιό τους και ο παραμικρός ήχος καθώς επίσης και η παραμικρή μυρωδία θα τους ξύπναγε άρα θα είχαμε χριστοπαναγίες εις διπλούν.

Έτσι λοιπόν ο Γιαννάκης σκέφτηκε την ακόλουθη λύση: τοστιέρα στο μπαλκόνι, ψήσιμο και άμεση κατανάλωση χωρίς μυρωδιές και "προδοτικούς θορύβους". Το τέλειο έγκλημα; Θα ήταν αν είχα προσμετρήσει τον αστάθμητο παράγοντα: την αστείρευτη δίψα της Ελληνίδας νοικοκυράς και αγνής γειτόνισσας για κουτσομπολιό και ρουφιανιά. Το ίδιο απόγευμα μια γειτόνισσα (έχε χάρη ρουφιάνα που δεν ξέρω ποια με έδωσε στεγνά) πήρε τηλέφωνο τη μάνα και μεταξύ άλλων ρώτησε:
-"Γιωργία (η μάνα), τι κάνει ο Γιάννης στο μπαλκόνι;
-Τι κάνει;
-Ψήνει;

Έτσι άδοξα τελείωσε η καριέρα μου ως ψήστης. Δεν κατέφυγα ποτέ ξανά σ'αυτή τη λύση, μπορεί να άκουσα και καμιά παναγία ενώ δεν αποκλείω και κανά μπάτσο, έτσι για παραδειγματισμό αν και δε θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες.

Το ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην υποτιμάτε την αστείρευτη δίψα του Έλληνα μικροαστού για χαφιεδισμό. Και αν θέλετε να ψήσετε, ή τελοσπάντων να κάνετε κάτι...κρυφά από τον αγαπημένο σας γείτονα στο μπαλκόνι φροντίστε να έχετε κατεβάσει τις τέντες!

Το πείραμα

Είναι ένα πείραμα, ένα πείραμα που δεν κάνω για πρώτη φορά. Το πειραματόζωο είμαι εγώ και την κατάληξη του πειράματος, όπως συνήθως γίνεται, δεν την ξέρω. Το θέλησα όμως, κι ας ήξερα το κόστος. Ξέρω γιατί, τα ωφέλη θα είναι μεγαλύτερα, το πιστέυω ακόμα, κι ας μην έχω καν μπει στην πλέον αποφασιστική φάση του πειράματος. Έτσι κι αλλιώς δεν έιχα τίποτα να χάσω, το χρόνο μου ίσως, αλλά καιρός είναι πια να το παραδεχθώ, έχω μια περίεργη σχέση με το χρόνο.

Τα μικρά γράμματα, τους όρους συμμετοχής νομίζω δεν τους διάβασα προσεκτικά... Κάτι έλεγε, θυμάμαι, ότι το πείραμα δεν έχει εξασφαλισμένη επιτυχία, πως το λένε οι διαφημίσεις των επενδυτικών πακέτων: Οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές...
Εμπρός λοιπόν, στα πλαίσια του πειράματος...αγόραζε αέρα, χτίσε πάνω σε κάτι που δεν υπάρχει, με τη φαντασία σου φτιάξε ιστορίες...Αυτο θέλεις; Να παίξεις πάλι ρόλους που δεν σου αξίζουν;
Τι αισθάνεσαι; Τι μπορείς να αισθανθείς; Που να πάρει, δεν είναι αυτό που θέλεις.

Ετοιμάζω ταξίδι

Τα λέμε την Τρίτη
Καλό μήνα και καλή πρωτομαγιά

Σκέψεις για ένα ταξίδι που δεν έγινε ποτέ

Κυριακή βράδυ και σύμφωνα με το πρόγραμμα θα αυτή τη στιγμή βρισκόμουν στην Πόλη, πρώτο σταθμό του ταξιδιού με τελικό προορισμό τη Δαμασκό. Λίγες μέρες πριν όμως ακύρωσα όλα τα εισιτήρια και μπήκα στην περίεργη διαδικασία να εξηγώ τα ανεξήγητα. Κι όμως οι ξαφνιασμένοι φίλοι και συνάδλεφοι φαίνονταν περισσότερο στεναχωρεμένοι από μένα...Εγώ πάλι έχω πολλούς λόγους να αισθάνομαι ανακουφιση για τη ματαίωση του ταξιδιού και ικανοποίηση για την απόφασή μου.

Τα ταξίδια είναι από τα λίγα πράγματα που μου δίνουν τόση χαρά...Και πολλές φορές στο παρελθόν έχω πάρει το δρόμο της φυγής για τόπους ξένους, καμιά φορά χωρίς να το πολυσκεφτώ...Η φυγή είναι λύση αλλά όχι πάντα. Όταν φεύγεις γιατί δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις κάτι, γιατί δε θέλεις να αντιμετωπίσεις μια δύσκολη κατάσταση, γιατί ίσως αισθάνεσαι ότι μακριά θα είσαι καλύτερα καμιά φορά καταληγεις να παλεύεις με τους δαίμονες τόσο κατά τη διαδρομή όσο και στον προορισμό. Και τότε ανακαλύπτεις ότι η φυγή δεν είναι η λύση.

Τα περισσότερά μου ταξίδια τα έχω κάνει μόνος. Πάντα ταξιδεύω για να συναντήσω κάποιον, φίλο ή γνωστό, δε θα μπορούσα ποτέ να πάρω ένα αεροπλάνο, ένα τρένο και να πάω σ'ενα τόπο ολομόναχος...Συχνά όμως βρίσκομαι σ'εναν ξένο τόπο μόνος μου, να περιπλανιέμαι σε δρόμους και μουσεία ολομόναχος...Στο τελευταίο μου ταξίδι έσπασα: ήταν μεγάλη η στενοχώρια να βρίσκομαι σε μια όμορφη πόλη και να μην μπορώ να το μοιραστώ με κανέναν.

Όταν έμαθα ότι ο συνταξιδιώτης μου στο δρόμο για τη Συρία σκεφτόταν να μην με συνοδέψει λόγω κάποιου προσωπικού προβλήματος που αφορούσε ένα τρίτο κοινό μας πρόσωπο που θα συναντούσαμε εκεί αποφάσισα αμέσως να ματαιώσω το ταξίδι μου. Έχω ακόμα ορισμένες απορίες αλλά δεν έχω καμία όρεξη να αναζητήσω απαντήσεις. Νομίζω έμαθα πια καλά ότι δεν πρέπει να ζητάω από τους ανθρώπους, κυρίως δε από τους δικούς μου ανθρώπους πράγματα που δεν μπορούν ή απλώς δεν είναι σε θέση να δώσουν. Μου φαίνεται ότι αν έκανα πράξη αυτά το μάθημα θα γλύτωνα από πολλές απογοητέυσεις.

Η σιωπή σου τα λέει όλα, μη με αναζητήσεις...

Όποιος ψάχνει βρίσκει

- Όποιος ψάχνει βρίσκει αυτό που θέλει.
- Ναι, βέβαια, αρκεί να θέλει να ψάξει.

Άνθρωποι

Σκηνή πρώτη:

Κυριακή βράδυ, επιστρέφοντας στο Λονδίνο, μπροστά μας 400 μίλια, το ντεπόζιτο άδειο. Βενζινάδικο πουθενά. Αφήνουμε τον αυτοκινητόδρομο, στο κέντρο της Γλασκώβης, η πόλη ετοιμάζεται για ύπνο, η λυχνία αναβοσβήνει.

Δύσκολο να βρεις βενζινάδικο στο κέντρο της πόλης, κάθε πόλης. Σταματάμε σε φανάρι, ρωτάμε τον ταξιτζή. Αυτός θα ξέρει. Χωρίς πολλά λόγια μας κάνει νεύμα να τον ακολουθήσουμε. Δύο - τρία χιλιόμετρα μέσα στη Γλασκώβη, ο Ζ. από τη θέση του συνοδηγού πλάθει διάφορα με το νου του, μάλλον θα φταίει το παρελθόν του ως μπάτσος.
Ξαφνικά φαίνεται το βενζινάδικο. Ανακούφιση, χαρά. Σκεφτόμαστε ότι ο ταξιτζής θα θέλει να γεμίσει κι αυτός...Φτάνουμε, μπαίνει μέσα με το ταξί του, σα να μας υποδεικνύει το σημείο που θα βάλουμε βενζίνη κάνει έναν ελιγμό και χάνεται μες τη νύχτα...Δεν προλάβαμε να τον ευχαριστήσουμε, μέχρι και ένα συμβολικό ποσό θέλαμε να του δώσουμε. Δε συναντάς τέτοιους ανθρώπους κάθε μέρα. Κάθε νύχτα...

Σκηνη δεύτερη:

Σ' ένα αυτοκίνητο με τρύπιο ψυγείο, ένα πρωί του Ιουλίου, στην Κύπρο, με 40 βαθμούς, ένας Άγγλος, μια Καναδέζα κι εγώ. Προορισμός η Αμμόχωστος και το κάστρο της Καντάρας. Περνάμε στα κατεχόμενα/στη Βόρεια Κύπρο/διαλέγετε εσείς το όνομα, το αμάξι δεν αντέχει, ο κάμπος της Μεσαορίας ξερός κι αφιλόξενος, θα ήταν πολύ δύσκολο να πολεμούν εκείνο το καλοκαίρι του 74 σ'αυτά τα χώματα, σκέφτομαι. Λίγο πριν την Αμμόχωστο το ψυγείο παραδίδει το πνεύμα. Εργοστάσιο γεωργικών προϊόντων στα 5 μέτρα. Τυχεροί μες την ατυχία μας. Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι με τα πρόσωπα σκαμμένα από τη ζωή, τη δουλειά όμως χαμογελαστοί, φιλόξενοι. Βλέπουν τις πινακίδες από το νότο, συνεννούμαστε στα Τουρκικά, φέρνουν νερό για το αυτοκίνητο, προσπαθούν να βοηθήσουν. 'Αδικος κόπος. Μέχρι να έρθει μηχανικός, στο κουζινάκι του εργοστασίου, καφές κυπριακός - έτσι τον λένε σ'αυτά τα μέρη - και νερό δροσερό, και αναψυκτικά. Και κουβέντες, "από που είστε", "που πάτε". Η ώρα περνάει, μεσημέριασε. Πιλάφι και γιαούρτι και κρύο καρπούζι, δε γίνεται να φάνε και να μη κοπιάσουμε στο τραπέζι τους. Κι άλλος καφές. Και τα μάτια, διστακικά στην αρχή, θέλουν να δουν και ν'ακούσουν. Και οι γλώσσες λύνονται. "Εχασα το 74 τ'αδέρφια μου". "Ο Μεχμέτ από δω, είναι 25 χρόνια σ'αυτό τον τόπο, γιατί να φύγει". Δεν ξέρω. Πάντα στην Κύπρο, αργά ή γρήγορα θα μιλήσεις για τα παλιά. Εκεί στο βορρά δεν ζουν τέρατα με ουρές και σουβλερά δόντια. Η "δήθεν απομόνωση των Τουρκοκυπρίων" (έτσι λένε τα δελτιά ειδήσεων στη Νότια Κύπρο) κράτησε καθαρό και αναλλοίωτο το χαρακτήρα των ανθρώπων. Έτσι ήταν κι ο λαός μας πριν 20 χρόνια;

Ο μηχανικός δε βλέπει μέλλον για το αυτοκίνητο. Είναι 3 το μεσημέρι, οι φίλοι από τη Λευκωσία έρχονται να μας παραλάβουν, ευτυχώς γιατί οι "οικοδεσπότες" μας πρέπει να κλείσουν και να πάνε σπίτια τους, σχεδόν ντρέπονται που μας λένε ότι πρέπει να φύγουμε. Χειραψίες, και καλοσυνάτες κουβέντες. Το αυτοκίνητο είναι εκεί, παρατημένο μες τα χόρτα, μια βδομάδα μετά. Ο Σαμ έκανε βδομάδες πολλές να το σηκώσει.

Δε συναντάς τέτοιους ανθρώπους κάθε μέρα