Αγαπητέ μου αναγνώστη,
το μουτσάκος.μπλόγκσποτ.κομ καταγγέλει τον διεθνή σιωνισμό, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, το μνημόνιο και φυσικά το ΔΝΤ για την αήθη προσπάθεια φίμωσής του (καθώς και εκατομυρίων ακόμα μπλόγκερς). Καλά να πάθω βέβαια μιας και δεν άκουσα τον Αλέξη Τσίπρα που τα λέει τόσους μήνες. Έπεσε λοιπόν το blogger.com και ως αποτέλεσμα το εξαιρετικό ποστ για το δεύτερο ημιτελικό της γιουροβίζιον (έμεινε online μια-δυο ώρες επομένως μπορώ να παινευτώ απεριόριστα)χάθηκε και ακόμα να επανέλθει.
Τιμώντας την υπόσχεσή μου όμως επανέρχομαι για να σε ενημερώσω αγαπητέ μου αναγνώστη για τον μεγάλο τελικό. Λιτά και περιεκτικά γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Να φύγει το βίντεο:
1. Φινλανδία
Ύποτονικός Φινλανδός τροβαδούρος τραγουδάει για την προστασία του περιβάλλοντος. Άγιος ο σκοπός σας αλλά μήπως να κοιτάγαμε κι εκείνη τη δόση του δανείου;
2. Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Ο Βόσνιος Γίώργος Νταλάρας, αφού συνέγραψε τον εθνικό ύμνο της Βοσνίας και εκπροσώπησε τη χώρα το 1999 επανέρχεται φέτος μ' ένα τραγούδι ύμνο στον έρωτα στην τρίτη ηλικία. Στα σχέδια του συμπεριλαμβάνεται και συνεργασία με τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς καθώς και δίσκος - αφιέρωμα στα λάτιν.
3. Δανία
Οι Δανοί και φέτος επιβεβαίωνουν την αγάπη τους για κάθε τι Αγγλικό στέλνοντας ένα συγκρότημα επ'ονόματι Ένας φίλος στο Λονδίνο κι ένα τραγούδι που έχεις ακούσει κάπου αλλού αλλά δε θυμάσαι που. Επόμενο βήμα θα είναι η Δανία να εκπροσωπήσει του χρόνου το Ηνωμένο Βασίλειο.
4. Λιθουανία
Η Εβελίνα Σασένκο πρόταξε στα στήθη της στον ημιτελικό και προκρίθηκε στο μεγάλο τελικό. Είναι επιβεβαιωμένο στη ζωή ότι ένα καλό και ρωμαλέο στήθος κάνει θαύματα, ακόμα και στη γιουροβίζιον.
5. Ουγγαρία
Η κλώνος της Εριέττας Μουτούση τραγουδάει το πιο μπητάτο και χορευτικό κομμάτι της βραδιάς σχεδόν ακίνητη. Ακόμα κι έτσι ξεχωρίζει από τις λοιπές κουλαμάρες της βραδιάς.
6. Ιρλανδία
Οι προσευχές μου δεν εισακούστηκαν και τα διανοητικά καθυστερημένα δίδυμα που φέτος εκπροσωπούν την Ιρλανδία πέρασαν στον τελικό. Αν πάρουν και καλή θέση θα είναι το τέλος όλων μας.
7. Σουηδία
Ο εκπρόσωπος της Σουηδίας απειλεί μια γκόμενα ότι θα την βατέψει όταν γίνει δημοφιλής. Η γκόμενα δεν πείθεται εύκολα και το παλληκάρι κλίνεται από μονο του σ'ένα γυάλινο κλουβί που μετά το σπάει για να μας δείξει ότι είναι και γυμνασμένος.
8. Εσθονία
Αφού μάζεψαν τα γυαλιά που έσπασε ο Σουηδός οι Εσθονοί τραγουδάνε κάτι κουλά για κουκλοθέτρα, νεράιδες και σταχτοπούτες. Και μια μυστική δύναμη τους έχρισε και φαβορί. Μαζέψτε τις κούκλες σας, γέμισε την πίστα ο Λούκας.
9. Ελλάς
Ο Λούκας Γιώρκας υμνεί την αθάνατη ελληνική ψυχή, ο Στέρεο Μάικ δεν καταλαβαίνει κανείς τι λέει και το Watch my dance μετά από 40 χρόνια αντικαθιστά επιτέλους το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και γίνεται το επίσημο εθνικό ζεϊμπέκικο.
10. Ρωσσία
Ωραιοπαθής ρώσσος φέρελπις στο ρόλο του μαμιά της γειτονιάς απαριθμεί τις αρετές του και την πέφτει σ'ό,τι κινείται. Μεγάλε, σε πρόλαβε ο Σουηδός.
11. Γαλλία
Με το που αρχίζει το τραγούδι - έπος της Γαλλίας νομίζεις ότι θα βγει ο Πρετεντέρης γιατί μοιάζει με το σήμα της εκπομπής του. Ευτυχώς αποφεύγεις τη ζοχάδα γιατί ο Κορσικανός τενόρος, που δεν είχε δουλειά να κάνει στην καριέρα του, αρχίζει να τραγουδάει. Είναι δικαίως φαβορί και αν είναι να κερδίσει καμιά άλλη αηδία μακάρι να επιβεβάιωσει τους μπούκις. Μόνο μην μπει σε κάνα κερατά η ιδέα να στείλουμε του χρόνου το Φραγκούλη...
12. Iταλία
Μετά από 14 χρόνια οι Ιταλοί επανέρχονται μ'ένα τραγούδι που ταιριάζει ταμάμ για διαφήμιση τράπεζας ή αυτοκινήτου. Για τη γιουροβίζιον δεν πολύ κάνει αλλά δε φταίνε τα παιδιά, με τόσες απουσίες έχασαν επαφή με το διααγωνισμό.
13. Ελβετία
Κουκλίτσα Ελβετίδα μας τραγουδάει συμπαθέστατο τραγουδάκι συνοδεία τσέλου και γιουκαλίλι. Είναι τόσο καλό που ξεχνάς ότι διαγωνίζεται στη γιουροβίζιον.
14. Ηνωμένο Βασίλειο
To ΒΒC φέτος στέλνει μια ξεχασμένη boy band μ'ενα τραγούδι που θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από καθηγητές αγγλικών ανά τον κόσμο για την εκμάθηση των βοηθητικών ρημάτων που επαναλαμβάνονται εκνευριστικά στο ρεφρέν.
15. Μολδαβία
Οι Μολδαβοί ξαναστέλνουν το ίδιο συγκρότημα που έστειλαν και το 2005 και ξανάκανουν διάφορες κουλαμάρες επί σκηνής. Τουλάχιστον κάποιος σπάει και λίγη πλάκα.
16. Γερμανία
Είπαν του τρελλού να χέσει...Η Λένα που κέρδισε πέρυσι δεν είχε κλεισμένο το πρόγραμμά της για μέσα Μαίου και είπε να ξαναπάει στη γιουροβίζιον. Κι εξακολουθεί να τραγουδάει με την ίδια εκνευριστική απροσδιόριστης πρόελευσης αγγλική προσφορά. Μια φορά μονάχα φτάνει...
17. Ρουμανία
Οι Ρουμάνοι φέτος κηρύσσουν την αλλαγή. Να μας συμπαθάτε παιδιά αλλά αλλαγή μας έταξε κι ο Αντρέας και προκοπή δεν είδαμε.
18. Αυστρία
H αυστριακή εκδοχή της Whitney Houston τραγουδάει άλλη μια μπαλάντα για τα μυστικά του έρωτα. Αν κερδίσει αυτό του χρόνου οι 40 από τις 43 συμμετοχές θα ναι μπαλάντες.
19. Αζερμπαιτζάν
Άσπρα θα φορέσω ρούχα γιορτινά όλες μου οι αγάπες έχουν γίνει μια. Κάτι νεόπλουτοι Αζέροι ντυμένοι στο λευκό που ξεχωρίζει, επαναλμβάνουν εκνευριστικά πολλές φορές πόσο τρομαγμένοι είναι από τον έρωτα. Αφού σας χαλάει ρε παιδιά...
20. Σλοβενία
Η σλοβένικη εκδοχή της Christina Aguilera, αφού πρώτα ντύθηκε στο sex shop της γειτονιάς της μας τραγουδάει παρέα με κάτι φίλες της από το τοπικό strip club για έναν γκόμενο που την παράτησε. Άλα τις S/M γούστα η Σλοβένα και δεν της φαινότανε.
21. Ισλανδία
Η συγκίνηση της βραδιάς: Τα μέλη μίας μπάντας τραγουδάνε στη θέση και εις μνήμην του αδικοχαμένου αρχιτραγουδιστή του συγκροτήματος. Αυτά είναι τα δράματα κυρίες και κύριοι.
22. Ισπανία
"Δεν μπορούνε να μου πάρουνε μακριά τις ωραίες στιγμές" τραγουδάει με τσαχπινιά η Ισπανίδα Λουθία Πέρεθ και αναφέρεται φυσικά στην οικονομική κρίση . Μπορούνε Λουθία μου, μπορούνε...
23. Ουκρανία
Μια πανέμορφη Ουκρανίδα τραγουδάει ένα αδιάφορο και βαρετό τραγούδι και για να το σώσει φέρνει μια φίλη της στη σκηνή που κανει κάτι παλαβά με την άμμο. Άδικο δεν είναι τώρα αυτό; Δηλαδή εμείς του χρόνου να φέρουμε τον Γιούρι Γκέλερ;
24. Σερβία
Μια γλυκύτατη Σερβίδα επαινεί τον γκόμενο της στις φιλενάδες της. Χαρούμενο, πολύχρωμο και ευχάριστο. Στηρίζω Σερβία - Ψηφίζω Σερβία
25. Γεωργία
Επικό ροκ από τους Γεωργιανούς που ξορκίζουν τα βάσανά τους φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούν.
Το αυτό μπορείς να κάνεις κι εσύ, αυτό ήταν κι άλλο δεν έχει. Ήρθε η ώρα να μιλήσει ο λαός.
Και του χρόνου να μαστε καλά!
Monday, 9 May 2011
Sunday, 8 May 2011
Eurovision 2011 - Βρέχει φωτιά στη στράτα μου
Πιστέ μου αναγνώστη,
να που ξανασυναντιόμαστε για μια ακόμα eurovision. Φέτος αναλαμβάνω το βαρύ φορτίο να σε ενημερώσω έγκαιρα και έγκυρα και για τους δύο ημιτελικούς, κάτι που λησμόνησα πέρυσι, ώστε να μπορέσεις να παρακολουθήσεις την όλη διοργάνωση ενημερωμένος. Το λοιπόν, 43 οι φετινές συμμετοχές πάμε να δούμε τι θα δούνε τα ματάκια μας και τι θ'ακούσουν τ' αυτάκια μας.
1ος Ημιτελικός - Τρίτη, 10 Μαίου
1. Πολωνία, Jestem, Magdalena Tul
Η Πολωνία φέτος τραγουδάει - επιτέλους - στη γλώσσα της κι έτσι ο στίχος βγάζει κάποιο νόημα: "Είμαι η έμπνευσή σου, το γιατρικό για τα δάκρυα, ο κόσμος σου περιφέρεται γύρω μου, είσαι η σκιά μου, στις διαταγές μου, εμφανίζεσαι ακριβώς δίπλα μου." Μάλιστα, δυναμική γυναίκα η Μαγδαλένα. Φοράει και κάτι ρούχα από χορευτικό σε μπουζουξίδικο...καλά ξεκινάει και φέτος το φεστιβάλ.
2. Νορβηγία, Haba - Haba, Stella Mwangi
Η Νορβηγία φέτος, πιστή στις επιταγές της πολυπολιτισμικότητας, στέλνει ένα τραγούδι με στίχο Αγγλικό και Σουαχίλι, με τίτλο που σημαίνει Σιγά - Σιγά (στα Σουαχίλι) και που θα μπορούσε, ποιητική αδεία, να μεταφραστεί στα Ελληνικά Αγάλι Αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Πολύ ωραία όλα αυτά, του χρόνου λοιπόν θα στείλουμε κι εμείς τραγούδι στα Ελληνικά και στα Ουρντού.
3. Αλβανία, Aurela Gaçe, Feel the passion
H γείτων χώρα στέλνει φέτος μια τραγουδίστρια με μαλλί σαν της Rihana και καλή φωνή η οποία όμως φωνάζει. Πολύ. "Άφησε με να μοιραστώ το τραγούδι μου μαζί σου, μόνο νιώσε το πάθος, η αγάπη είναι το μήνυμα που λάμπει". Ναι, αλλά χρειάζεται να φωνάζεις τόσο πολύ;
4. Αρμενία, Emmy, Boom Boom
Η Έμμυ εμφανίζεται ντυμένη σαν κοκκινοσκουφίτσα, οι χορευτές της φοράνε κάτι μπέρτες, μετά γδύνονται όλοι και τραγουδούν: "Boom boom, chucka chucka, your kiss is like a, like a..." Μα το θέο, αυτό λένε.
5. Tουρκία, Live it up, Υuksek Sadakat
H γείτων και φίλη (κάθε χρόνο θα το γράφω) χώρα στέλνει και φέτος μία ροκ μπάντα. Ουδεμία έκπληξη, από το 2004 έχουμε δει άλλα 3 ροκ συγκροτήματα να εκπροσωπούν την Τουρκία. Ο στίχος είναι αισιόδοξος: "I say my friend, life is beautiful I say my friend, life is beautiful I say my friend, put the record on, Sing it loud and let it out, life is beautiful." (Εμ βέβαια, με ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 9% μια χαρά ωραία είναι η ζωή). Στη σκηνή εκτός από τους ροκάδες έχουν και μια κοπελιά φυλακσιμένη - σαν ξωτικό, μέσα σε μια σφαίρα...Ποιός το σκέφτηκε αυτό; Δεν πάμε καλά...
Breaking News: Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες η κοπελίτσα απελευθερώνεται από το κλουβί και πετάει! Ζήτω η Ελευθερία!
6. Σερβία, Nina, Caroban
Η Νίνα αγαπάει! Δες εδώ στίχος: "Εκείνη τη στιγμή αξίζω όσο χίλιες γυναίκες, γιατί γι αυτόν είμαι όμορφη και σκληρή σαν πέτρα (εδώ εντάξει η μετάφραση παραπέμπει αλλού αλλά μην παρασύρεσαι) κι όταν μ'αγαπάει ξέρω ότι όλα είναι είναι εντάξει, ο άντρας είναι μαγικός." (Να τα θυμάσαι αυτά Νίνα όταν σε παρατήσει). Τελοσπάντων, το τραγούδι είναι βγαλμένο από τα 60ς, η Dusty Springfield θα ήταν υπερήφανη.
7. Ρωσσία, Alex Sparrow (=σπουργίτι) (βασικά Alexey Vorobyov λεγεται ο τύπος, τι Αλεξ Σπουργίτης και πίπες) - Get you
Λοιπόν, κάτι πρέπει να γίνει με τους Ρώσσους και τους εγωπαθείς τροβαδούρους που στέλνουν κάθε χρόνο. Ο Αλεξ Σπουργίτης, σίγουρος για τον εαυτό του λέει τα εξής:
"Oh oh... I'm coming to get you
Oh oh... I'm running, I'm coming for you
Oh oh... I'm gonna get you
I know you, you want me too"
Όχι παιδιά, η Ρωσσία είναι γνωστή και για άλλα προϊόντα της, εκτός από νάρκισσους τραγουδιστές: Εγωπαθείς...ξέκωλες τραγουδίστριες! Πόσα χρόνια έχουμε να δούμε τέτοιες στο φεστιβάλ; Ε;
8. Ελβετία, Anna Rossinelli - In love for a while
Αφού λοιπόν σκουπιστεί η σκηνή απ'την αντρίλα του Αλεξ πάμε ν'ακούσουμε μια ωραία κοπελίτσα που μας τραγουδάει συνοδεία κιθάρας και μπάσου πόσο της λείπει ο αγαπημένος της, όταν δεν είναι δίπλα της. Είναι ένα μάλλον κανονικό τραγούδι όπου κανείς δε γδύνεται και δεν χοροπηδάει.
9. Γεωργία, Eldirne - One more day
Οι Γεωργιανοί φέτος είναι μες τη ζοχάδα! Ο στίχος τα λέει όλα: "Θα πληρώσω για την απελπιστική απόγνωση, θα ζήσω άλλη μια μέρα της μοίρας μου." Σύμφωνοι με το στίχο, οι Γεωργιανοί ροκάρουν και ραπάρουν επί σκηνής. Α ναι, επίσης φωνάζουν και αυτοί πολύ.
10. Φινλανδία, Oscar Paradise - Da da dam
Φυσικά ο Φινλανδός τροβαδούρος δε λεγεται Oscar Paradise (για όνομα!) αλλά Axel Ehnström και τραγουδάει με την κιθαρούλα του, με γλαφυρότητα και λυρισμό για τον πλανήτη που πεθαίνει. Βέβαια υπό το φως των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην υπερβόρεια αυτή χώρα ο στίχος θα μπορούσε να είναι ως εξής: Dadadam Dadadam I'm not giving any money to Portugal, Dadadam Dadadam and to Greece either. Λέω εγω, μια γνώμη τώρα. Τέλοσπάντων, να ναι καλά οι ανθρώποι που πέσαμε στην ανάγκη τους.
11. Μάλτα, Glen Vella - One life
Aν τυχόν σε πήρε ο ύπνος με τον Φινλανδό τροβαδούρο θα σε ξυπνήσει ο Γκλεν. Το τραγουδάκι του είναι ντίσκο, έχει χορευτικό, έχει μπητ α ναι: το έχεις ξανακούσει άλλες 20 φορές σε κάθε προηγούμενη eurovision.
12. Άγιος Μαρίνος, Senit - Stand by
Μια μελαμψή Αγιομαρινοπούλα τραγουδάει μια μπαλάντα (ακόμα) για τον έρωτα, τις θάλασσες και τα χρόνια που πέρασαν. Γαληνοτάτη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου (αυτός είναι ο επίσημος τίτλος της χώρας, δεν κάνω πλάκα) κάνε μας τη χάρη.
13. Κροατία, Daria Kinzer - Celebrate
Αυτό είναι το πρώτο από τα δύο τραγούδια του φεστιβάλ που οι συντελεστές τους μπέρδεψαν τη διοργάνωση και αντί να τα στείλουν σε διαγωνισμό ομορφιάς, ξέρετε μέχρι ν'αλλάξουν τα κορίτσια μαγιό, τα έστειλαν στην γιουροβίζιον. Η Γερμανο-Κροάτισσα Ντάρια μας καλεί να εορτάσουμε κάθε βήμα που κάνουμε, να σταματήσουμε τον κόσμο και να λάμψουμε σαν κομήτης! Α ναι, και αλλάζει φορέματα, όπως σε διαγωνισμό ομορφιάς!
14. Ισλανδία - Sigurjón's Friends - Coming Home
Λοιπόν αυτό είναι άλλο ένα κανονικό τραγούδι, με ωραία μουσική, ωραίο στίχο, δίχως κωλοτούμπες και φωτιές. Βέβαια έχει και λίγο δράμα η υπόθεση, καθώς ο Sigurjón, που επρόκειτο να τραγουδήσει, άφησε αναπάντεχα τον μάταιο τούτο κόσμο τον Ιανουάριο και η γυναίκα του και οι φίλοι του αποφάσισαν να το τραγουδήσουν έτσι κι αλλιώς, εις μνήμην του. Συγκινητικό ε;
15. Ουγγαρία, Kati Wolf, What about my dreams
Μαγυάρα καλλονή τραγουδάει μπητάτο ποπ τραγούδι βγαλμένο κατευθείαν από τα 90s. Δυσκολεύεται βέβαια λίγο με το μίνι που φοράει και δε χορεύει καθόλου ενώ το τραγούδι είναι αντικειμενικά ξεσηκωτικό! Κάποια στιγμή έρχονται κάτι φίλοι της στα άσπρα και χοροπηδάνε αλλά η Κάτι στήλη άλατος.
16. Πορτογαλία, Homens Da Luta, A luta é alegria
Οι Πορτογάλοι προβλέπουν το μέλλον. Δεν κάνω πλάκα, ήξεραν όταν επέλεγαν το τραγούδι τους ότι το Μάιο θα τους επισκεπτόταν το ΔΝΤ και στέλνουν ένα τραγούδι που θα έκανε την Αλέκα να δακρύσει και τον Αλέξη Τσίπρα περήφανο. Πρόσεξε στίχο: "Μέρα νύχτα ο αγώνας είναι χαρά, και οι άνθρωποι προχωράνε φωνάζοντας στους δρόμους. Δεν βοηθάει πολύ να φοράς σφιχτό ζωνάρι, δεν βοηθάει πολύ να παραπονιέσαι συνεχώς, δεν βοηθάει πολύ να κατσουφιάζεις ούτε και να θυμώνεις". Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, με τη γιουροβίζιον αντίσταση και πάλι.
17. Λιθουανία, Evelina Sasenko - C'est la vie
Οι Λιθουανοί εφέτος μπέρδεψαν την γιουροβίζιον με διαγωνισμό μιούζικαλ. "Ειναι η ζωή μου, λέω ναι, όχι άλλη βροχή, έχω βρει την αιώνια αγάπη, αγάπη μου λαμπερή". Άσε μας κοπέλα μου και σε λίγο βγαίνει ο Λούκας και δεν έχω βρει καμιά λουλουδού ακόμα.
18. Αζερμπαιτζάν, Eldar Gasimov και Nigar Jamal - Running scared
Κοίτα να δεις τι γίνεται με το Αζερμπαιτζάν τώρα: Έχουν πολλά λεφτά από τα πετρέλαια και έχουν βαλθεί να κερδίσουν το διαγωνισμό για να δείξουν τα πλούτη τους. Ως εδώ έχει καλώς, το κάναμε κι εμείς, κερδίσαμε (και μετά χρεοκωπήσαμε). Φέτος λοιπόν, στέλνουν μια μορφονιά κι έναν μορφονιό, ντυμένους σε άσπρα ρούχα, γιορτινά, οι οποίοι σ'ένα εκνευριστικότατο ρεφραιν λένε τα εξής κουλά: "Τρέχω είμαι φοβισμένος, τρέχω είμαι φοβισμένος από τη ζωή, τρέχω, φοβάμαι να αναπνέυσω γιατί σε λατρεύω." Τρεχα, βγαίνει ο Λούκας.
19. Ελλάς, Λούκας Γιώρκας - Watch my dance
Πέρα απ'την εθνική περηφάνεια που το ζειμπέκικο, επιτέλους, κατακτά τη γιοροβίζιον, έχω ένα - δυο σχολια: Πρώτον, την ώρα που ο Λούκα κι ένας άλλος λεβέντης χορεύουν δε θα πρεπε να υπάρχει ξέκωλο με λαμέ και γόβες να χτυπάει πλαμάκια; Κι επίσης, που είναι οι γαρδένιες; Ελπίζω να με διαβάζει κάποιος εκεί στην Ελληνική αποστολή και να διορθώσει αυτές τις ελλείψεις. Εν πάση περιπτώσει το τραγούδι είναι μια χιπ-χοπ ζειμπεκιά που θα έκανε τον Δημήτρη Μητροπάνο περήφανο και τον Έμινεμ...έξαλλο. Στα παπάρια μας όμως, έμεις πάμε να δείξουμε πόσο μεγάλα κοχόνες έχουμε σ'όλη την Ευρώπη...Αν δεν τα δει η Ευρώπη...αυτή θα χάσει.
Τέλος πρώτου ημιτελικού! Ζήτω το έθνος. Τα λέμε την Πέμπτη για τον δεύτερο.
να που ξανασυναντιόμαστε για μια ακόμα eurovision. Φέτος αναλαμβάνω το βαρύ φορτίο να σε ενημερώσω έγκαιρα και έγκυρα και για τους δύο ημιτελικούς, κάτι που λησμόνησα πέρυσι, ώστε να μπορέσεις να παρακολουθήσεις την όλη διοργάνωση ενημερωμένος. Το λοιπόν, 43 οι φετινές συμμετοχές πάμε να δούμε τι θα δούνε τα ματάκια μας και τι θ'ακούσουν τ' αυτάκια μας.
1ος Ημιτελικός - Τρίτη, 10 Μαίου
1. Πολωνία, Jestem, Magdalena Tul
Η Πολωνία φέτος τραγουδάει - επιτέλους - στη γλώσσα της κι έτσι ο στίχος βγάζει κάποιο νόημα: "Είμαι η έμπνευσή σου, το γιατρικό για τα δάκρυα, ο κόσμος σου περιφέρεται γύρω μου, είσαι η σκιά μου, στις διαταγές μου, εμφανίζεσαι ακριβώς δίπλα μου." Μάλιστα, δυναμική γυναίκα η Μαγδαλένα. Φοράει και κάτι ρούχα από χορευτικό σε μπουζουξίδικο...καλά ξεκινάει και φέτος το φεστιβάλ.
2. Νορβηγία, Haba - Haba, Stella Mwangi
Η Νορβηγία φέτος, πιστή στις επιταγές της πολυπολιτισμικότητας, στέλνει ένα τραγούδι με στίχο Αγγλικό και Σουαχίλι, με τίτλο που σημαίνει Σιγά - Σιγά (στα Σουαχίλι) και που θα μπορούσε, ποιητική αδεία, να μεταφραστεί στα Ελληνικά Αγάλι Αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Πολύ ωραία όλα αυτά, του χρόνου λοιπόν θα στείλουμε κι εμείς τραγούδι στα Ελληνικά και στα Ουρντού.
3. Αλβανία, Aurela Gaçe, Feel the passion
H γείτων χώρα στέλνει φέτος μια τραγουδίστρια με μαλλί σαν της Rihana και καλή φωνή η οποία όμως φωνάζει. Πολύ. "Άφησε με να μοιραστώ το τραγούδι μου μαζί σου, μόνο νιώσε το πάθος, η αγάπη είναι το μήνυμα που λάμπει". Ναι, αλλά χρειάζεται να φωνάζεις τόσο πολύ;
4. Αρμενία, Emmy, Boom Boom
Η Έμμυ εμφανίζεται ντυμένη σαν κοκκινοσκουφίτσα, οι χορευτές της φοράνε κάτι μπέρτες, μετά γδύνονται όλοι και τραγουδούν: "Boom boom, chucka chucka, your kiss is like a, like a..." Μα το θέο, αυτό λένε.
5. Tουρκία, Live it up, Υuksek Sadakat
H γείτων και φίλη (κάθε χρόνο θα το γράφω) χώρα στέλνει και φέτος μία ροκ μπάντα. Ουδεμία έκπληξη, από το 2004 έχουμε δει άλλα 3 ροκ συγκροτήματα να εκπροσωπούν την Τουρκία. Ο στίχος είναι αισιόδοξος: "I say my friend, life is beautiful I say my friend, life is beautiful I say my friend, put the record on, Sing it loud and let it out, life is beautiful." (Εμ βέβαια, με ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 9% μια χαρά ωραία είναι η ζωή). Στη σκηνή εκτός από τους ροκάδες έχουν και μια κοπελιά φυλακσιμένη - σαν ξωτικό, μέσα σε μια σφαίρα...Ποιός το σκέφτηκε αυτό; Δεν πάμε καλά...
Breaking News: Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες η κοπελίτσα απελευθερώνεται από το κλουβί και πετάει! Ζήτω η Ελευθερία!
6. Σερβία, Nina, Caroban
Η Νίνα αγαπάει! Δες εδώ στίχος: "Εκείνη τη στιγμή αξίζω όσο χίλιες γυναίκες, γιατί γι αυτόν είμαι όμορφη και σκληρή σαν πέτρα (εδώ εντάξει η μετάφραση παραπέμπει αλλού αλλά μην παρασύρεσαι) κι όταν μ'αγαπάει ξέρω ότι όλα είναι είναι εντάξει, ο άντρας είναι μαγικός." (Να τα θυμάσαι αυτά Νίνα όταν σε παρατήσει). Τελοσπάντων, το τραγούδι είναι βγαλμένο από τα 60ς, η Dusty Springfield θα ήταν υπερήφανη.
7. Ρωσσία, Alex Sparrow (=σπουργίτι) (βασικά Alexey Vorobyov λεγεται ο τύπος, τι Αλεξ Σπουργίτης και πίπες) - Get you
Λοιπόν, κάτι πρέπει να γίνει με τους Ρώσσους και τους εγωπαθείς τροβαδούρους που στέλνουν κάθε χρόνο. Ο Αλεξ Σπουργίτης, σίγουρος για τον εαυτό του λέει τα εξής:
"Oh oh... I'm coming to get you
Oh oh... I'm running, I'm coming for you
Oh oh... I'm gonna get you
I know you, you want me too"
Όχι παιδιά, η Ρωσσία είναι γνωστή και για άλλα προϊόντα της, εκτός από νάρκισσους τραγουδιστές: Εγωπαθείς...ξέκωλες τραγουδίστριες! Πόσα χρόνια έχουμε να δούμε τέτοιες στο φεστιβάλ; Ε;
8. Ελβετία, Anna Rossinelli - In love for a while
Αφού λοιπόν σκουπιστεί η σκηνή απ'την αντρίλα του Αλεξ πάμε ν'ακούσουμε μια ωραία κοπελίτσα που μας τραγουδάει συνοδεία κιθάρας και μπάσου πόσο της λείπει ο αγαπημένος της, όταν δεν είναι δίπλα της. Είναι ένα μάλλον κανονικό τραγούδι όπου κανείς δε γδύνεται και δεν χοροπηδάει.
9. Γεωργία, Eldirne - One more day
Οι Γεωργιανοί φέτος είναι μες τη ζοχάδα! Ο στίχος τα λέει όλα: "Θα πληρώσω για την απελπιστική απόγνωση, θα ζήσω άλλη μια μέρα της μοίρας μου." Σύμφωνοι με το στίχο, οι Γεωργιανοί ροκάρουν και ραπάρουν επί σκηνής. Α ναι, επίσης φωνάζουν και αυτοί πολύ.
10. Φινλανδία, Oscar Paradise - Da da dam
Φυσικά ο Φινλανδός τροβαδούρος δε λεγεται Oscar Paradise (για όνομα!) αλλά Axel Ehnström και τραγουδάει με την κιθαρούλα του, με γλαφυρότητα και λυρισμό για τον πλανήτη που πεθαίνει. Βέβαια υπό το φως των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην υπερβόρεια αυτή χώρα ο στίχος θα μπορούσε να είναι ως εξής: Dadadam Dadadam I'm not giving any money to Portugal, Dadadam Dadadam and to Greece either. Λέω εγω, μια γνώμη τώρα. Τέλοσπάντων, να ναι καλά οι ανθρώποι που πέσαμε στην ανάγκη τους.
11. Μάλτα, Glen Vella - One life
Aν τυχόν σε πήρε ο ύπνος με τον Φινλανδό τροβαδούρο θα σε ξυπνήσει ο Γκλεν. Το τραγουδάκι του είναι ντίσκο, έχει χορευτικό, έχει μπητ α ναι: το έχεις ξανακούσει άλλες 20 φορές σε κάθε προηγούμενη eurovision.
12. Άγιος Μαρίνος, Senit - Stand by
Μια μελαμψή Αγιομαρινοπούλα τραγουδάει μια μπαλάντα (ακόμα) για τον έρωτα, τις θάλασσες και τα χρόνια που πέρασαν. Γαληνοτάτη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου (αυτός είναι ο επίσημος τίτλος της χώρας, δεν κάνω πλάκα) κάνε μας τη χάρη.
13. Κροατία, Daria Kinzer - Celebrate
Αυτό είναι το πρώτο από τα δύο τραγούδια του φεστιβάλ που οι συντελεστές τους μπέρδεψαν τη διοργάνωση και αντί να τα στείλουν σε διαγωνισμό ομορφιάς, ξέρετε μέχρι ν'αλλάξουν τα κορίτσια μαγιό, τα έστειλαν στην γιουροβίζιον. Η Γερμανο-Κροάτισσα Ντάρια μας καλεί να εορτάσουμε κάθε βήμα που κάνουμε, να σταματήσουμε τον κόσμο και να λάμψουμε σαν κομήτης! Α ναι, και αλλάζει φορέματα, όπως σε διαγωνισμό ομορφιάς!
14. Ισλανδία - Sigurjón's Friends - Coming Home
Λοιπόν αυτό είναι άλλο ένα κανονικό τραγούδι, με ωραία μουσική, ωραίο στίχο, δίχως κωλοτούμπες και φωτιές. Βέβαια έχει και λίγο δράμα η υπόθεση, καθώς ο Sigurjón, που επρόκειτο να τραγουδήσει, άφησε αναπάντεχα τον μάταιο τούτο κόσμο τον Ιανουάριο και η γυναίκα του και οι φίλοι του αποφάσισαν να το τραγουδήσουν έτσι κι αλλιώς, εις μνήμην του. Συγκινητικό ε;
15. Ουγγαρία, Kati Wolf, What about my dreams
Μαγυάρα καλλονή τραγουδάει μπητάτο ποπ τραγούδι βγαλμένο κατευθείαν από τα 90s. Δυσκολεύεται βέβαια λίγο με το μίνι που φοράει και δε χορεύει καθόλου ενώ το τραγούδι είναι αντικειμενικά ξεσηκωτικό! Κάποια στιγμή έρχονται κάτι φίλοι της στα άσπρα και χοροπηδάνε αλλά η Κάτι στήλη άλατος.
16. Πορτογαλία, Homens Da Luta, A luta é alegria
Οι Πορτογάλοι προβλέπουν το μέλλον. Δεν κάνω πλάκα, ήξεραν όταν επέλεγαν το τραγούδι τους ότι το Μάιο θα τους επισκεπτόταν το ΔΝΤ και στέλνουν ένα τραγούδι που θα έκανε την Αλέκα να δακρύσει και τον Αλέξη Τσίπρα περήφανο. Πρόσεξε στίχο: "Μέρα νύχτα ο αγώνας είναι χαρά, και οι άνθρωποι προχωράνε φωνάζοντας στους δρόμους. Δεν βοηθάει πολύ να φοράς σφιχτό ζωνάρι, δεν βοηθάει πολύ να παραπονιέσαι συνεχώς, δεν βοηθάει πολύ να κατσουφιάζεις ούτε και να θυμώνεις". Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, με τη γιουροβίζιον αντίσταση και πάλι.
17. Λιθουανία, Evelina Sasenko - C'est la vie
Οι Λιθουανοί εφέτος μπέρδεψαν την γιουροβίζιον με διαγωνισμό μιούζικαλ. "Ειναι η ζωή μου, λέω ναι, όχι άλλη βροχή, έχω βρει την αιώνια αγάπη, αγάπη μου λαμπερή". Άσε μας κοπέλα μου και σε λίγο βγαίνει ο Λούκας και δεν έχω βρει καμιά λουλουδού ακόμα.
18. Αζερμπαιτζάν, Eldar Gasimov και Nigar Jamal - Running scared
Κοίτα να δεις τι γίνεται με το Αζερμπαιτζάν τώρα: Έχουν πολλά λεφτά από τα πετρέλαια και έχουν βαλθεί να κερδίσουν το διαγωνισμό για να δείξουν τα πλούτη τους. Ως εδώ έχει καλώς, το κάναμε κι εμείς, κερδίσαμε (και μετά χρεοκωπήσαμε). Φέτος λοιπόν, στέλνουν μια μορφονιά κι έναν μορφονιό, ντυμένους σε άσπρα ρούχα, γιορτινά, οι οποίοι σ'ένα εκνευριστικότατο ρεφραιν λένε τα εξής κουλά: "Τρέχω είμαι φοβισμένος, τρέχω είμαι φοβισμένος από τη ζωή, τρέχω, φοβάμαι να αναπνέυσω γιατί σε λατρεύω." Τρεχα, βγαίνει ο Λούκας.
19. Ελλάς, Λούκας Γιώρκας - Watch my dance
Πέρα απ'την εθνική περηφάνεια που το ζειμπέκικο, επιτέλους, κατακτά τη γιοροβίζιον, έχω ένα - δυο σχολια: Πρώτον, την ώρα που ο Λούκα κι ένας άλλος λεβέντης χορεύουν δε θα πρεπε να υπάρχει ξέκωλο με λαμέ και γόβες να χτυπάει πλαμάκια; Κι επίσης, που είναι οι γαρδένιες; Ελπίζω να με διαβάζει κάποιος εκεί στην Ελληνική αποστολή και να διορθώσει αυτές τις ελλείψεις. Εν πάση περιπτώσει το τραγούδι είναι μια χιπ-χοπ ζειμπεκιά που θα έκανε τον Δημήτρη Μητροπάνο περήφανο και τον Έμινεμ...έξαλλο. Στα παπάρια μας όμως, έμεις πάμε να δείξουμε πόσο μεγάλα κοχόνες έχουμε σ'όλη την Ευρώπη...Αν δεν τα δει η Ευρώπη...αυτή θα χάσει.
Τέλος πρώτου ημιτελικού! Ζήτω το έθνος. Τα λέμε την Πέμπτη για τον δεύτερο.
Friday, 28 May 2010
Eurovision 2010 - Όλη η δόξα όλη η χάρη
Αγαπητέ μου αναγνώστη,
ήρθε για μία ακόμη χρονιά η στιγμή που περίμενες. Σου ζητώ συγγνώμη που δεν σε ενημέρωσα εγκαίρως για τους ημιτελικούς αλλά είχα κάτι υποχρεώσεις, ήταν κομμένο και το ίντερνετ στο σπίτι...παλιοζωή! Στο θέμα μας τώρα. 55ος διαγωνισμός γιουροβίζιον, ξέρω ότι κατά βάθος ονειρεύεσαι πρωτιές και τα τοιαύτα αλλά πιστεύω ότι ακολουθώντας το πνεύμα των καιρών δεν έχεις την παραμικρή διάθεση να ξοδέψει το δοξασμένο μας κράτος ούτε δεκάρα τσακιστή για γιορτές και πανηγύρια. Να δούμε λοιπόν τι καλό θα δούμε φέτος. Να σε προειδοποιήσω ότι ενώ πέρυσι ήταν η χρονιά του βιολιού, φέτος είναι η χρονιά της μπαλάντας:
1) Αζερμπαιτζάν: Εκεί που ήσουν ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ρθεις! Θυμάστε τον παλιό καλό καιρό που ξοδεύαμε αβέρτα για την εθνική υπερηφάνεια και το βρακί της Παπαρίζου; Ε, αυτό κάνουν και οι Αζέροι φέτος. Στέλνουν την Σαφούρα (δεν κάνεις καριέρα με τέτοιο όνομα)η οποίο κατεβαίνει σκαλοπάτια, ανεβαίνει ανηφοριές για να μας εξηγήσει πως τρέχει το δάκρυ της που την άφηκε ο καλός της...ντριπ ντροπ, πλιτς πλατς...Να δεις που θα το βάλει η ΕΥΔΑΠ στη διαφήμιση κατά της λειψυδρίας.
2) Ισπανία: Αυτό μου θυμίζει κάτι εφιάλτες που έβλεπα μικρός, με τη μουσική να παίζει συνεχώς και τους τοίχους μαζί με τα παιχνίδια και τις αφίσες στο δωμάτιο να παίρνουν τερατώδεις διαστάσεις και να με πνίγουν...Σκιάχτηκα
3) Noρβηγία: Ένα τραγούδι με λυρισμό και ευαισθησία περιγράφει την αγνή και αδούλωτη αγάπη...Σαν αυτά που τραγουδάνε για την αγάπη για το Χριστό κάτι χριστιανικά ποπ-ροκ συγκροτήματα στην Αμερική. Αυτοί κέρδισαν και πέρυσι, φτάνει.
4) Mολδαβία: Ένα χαρούμενο τραγουδάκι με βιολιά και σαξόφωνα...Εμ, φτωχοί ανθρώποι οι Μολδαβοί, χαρούμενοι είναι. Τι να τους πει η κρίση...αλοίμονο σε κάτι άλλους
5) Kύπρος: Θυμάσαι εκείνο τον Κύπριο συμφοιτητή στο πανεπιστήμιο που σου χε πρήξει τα συκώτια για τους Άγγλους και πόσο δεν τους πάνε; Ε ψέματα είναι όλα! Διάλεξαν για τραγουδιστή έναν Ουαλό, βάλανε και κάτι νοματαίους από 2-3 διαφορετικές χώρες στη σκηνή, τραγουδάνε μια μπαλάντα εύπεπτη και πέρασαν και στον τελικό μετά από πέντε χρόνια! Άντε με το καλό να βάλουνε και κανά Τουρκοκύπριο.
6) Βοσνία - Ερζεγοβίνη: Οι Βόσνιοι πάλι τραγουδάνε φέτος στα Αγγλικά για αστραπές και βροντές. Στα Σερβικά το τραγούδι λέγεται Munja i grom που στα Ελληνικά προφέρεται Μούνια ι γκρομ. Βαλκανικό ροκ, σαν να στέλναμε εμείς τις Δυτικές Συνοικίες. Του χρόνου μπορεί!
7) Bέλγιο: Συμπαθής νέος μας τραγουδάει μια μπαλάντα ακόμα για την κιθάρα του. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποια αμερικανική σειρά/ταινία κλπ έχω ακούσει κάτι παρόμοιο. Μη χασμουριέσαι, έχει 18 τραγούδια ακόμα.
8) Σερβία: Πόσο καιρό έχεις ν'ακούσεις καινούργιο τραγούδι από τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Θα σου πω εγώ! Πολύ καιρό! Ούτε ένα "Με λένε Πόπη" για τον Γιώργο Νταλάρα, ούτε ενα Βενζινάδικο για την Πρωτοψάλτη! Τίποτα! Τι σημαίνει αυτό; Ο Γκόραν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο και συνεπώς βαριέται! Κι επειδή βαριέται έγραψε φέτος το Σερβικό τραγούδι. Ναι, ναι, στίχοι-μουσική δικοί του. Α, το τραγούδι λέγεται "Αυτά είναι τα Βαλκάνια"...'Άσε ρε Γκόραν...
Διάλειμμα για κατούρημα
9) Λευκορωσία: Το τραγούδι της Λευκορωσίας είναι...μπάλαντα! Καλά το μάντεψες. Κάτι για κάτι πεταλούδες λένε, στο τέλος οι τραγουδίστριες βγάζουν και φτερά πεταλούδας. Όχι δεν πετάνε.
10) Ιρλανδία: Το τραγούδι της Ιρλανδίας είναι...μπαλάντα! Σπίρτο είσαι! Η τραγουδιάρα κέρδισε το 1993 με ένα πολύ ωραίο τραγούδι (ναι, πάλι μπαλάντα ήταν) και τώρα ξανάρχεται να μας θυμίσει ότι γεράσαμε κατά 17 χρόνια...Κάνε μας τη χάρη σε παρακαλώ.
11) Ελλάς:
Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν,
σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά,
με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν,
μάς ανάψαν φωτιές στα χωριά,
μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν
και ξανά και για μας λευτεριά,
για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν,
ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά.
O Γιώργος Αλκαίος δίνει το έναυσμα για την εθνική ανάταση. Αν τυχόν κερδίσουμε να δω πώς θα πληρώσουμε τη διοργάνωση του χρόνου
12) Ηνωμένο Βασίλειο: Οι Άγγλοι φέτος στέλνουν ένα τραγούδι που υπογράφουν οι Pete Waterman και Μike Stock. Αυτοί που γράφανε τα τραγούδια του Rick Astley και της Kylie Minogue. Ναι, ξέρω, εσύ μεγάλωσες με Βασίλη Παπακωσταντίνου και AC DC, τα χασες όλα αυτά αλλά το τραγούδι είναι τρελλή 80-ίλα και θα πάει άπατο γιατί οι άνθρωποι είναι εμφανως εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά μου θυμίζει τα μικράτα μου και μ'αρέσει
Διάλειμμα για πίτσες, αργεί αυτός ο ντελιβεράς;
13) Γεωργία: Μπαλάντα και πάλι. Μια όμορφη Γεωργιανή με ωραία φωνή, παρέα με 2-3 διαφορετικούς χορευτές που μόνο κεφαλοκλείδωμα δεν της κάνουν, μας λέει κάτι αισιόδοξα για το μέλλον που θα ναι διαφορετικό και θα λάμψει. Στο τέλος φωνάζει, μάλλον επειδή ένας από την παρέα τη σηκώνει ψηλά...Ό,τι να ναι
14) Τουρκία: Η φίλη (αλήθεια, φιλική χώρα είναι, μην πιστεύεις τους φασίστες) και γείτων χώρα, επειδή είναι πια πολύ μπροστά (σε σχέση με κάτι άλλες χώρες, δεν τις ξέρεις, μην πάει ο νους σου στο κακό) στέλνει ένα ραπ- ροκ συγκρότημα, με ειρηνικό τίτλο, (we could be the same), ωραίο ήχο μια κοπελιά-ρομπότ (μα ποιος το σκέφτηκε αυτό) και πολλές φωτιές πυροτεχνήματα στη σκηνή. Κι εμείς χωρίς τσιφτετέλι δεν μπορούμε...
15) Αλβανία: Αλλή μια φίλη και γείτων χώρα. Φέτος στέλνει μια τραγουδιάρα που όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει η Μπόνυ Τάιλερ. Βαλκανικό ποπ σαν να λέμε. Συμπαθές.
16) Ισλανδία: Οι Ισλανδοί πάλι, αφού χρεοκώπησαν (πρώτοι) και κάναν την Ευρώπη άνω-κάτω με το ηφαίστειο τους, στέλνουν μια τσαχπίνα, γεματούλα τραγουδιάρα η οποία μ'ενα ποπ τραγουδάκι αναρωτιέται στα Γαλλικά Je ne sais pas...Μια χαρά ξέρεις, μην κάνεις την ανήξερη.
17) Ουκρανία: Λοιπόν, είναι Σάββατο βράδυ, κάθεσαι να χαλαρώσεις, έχεις ακούσει το μισό πλανήτη να σε κατηγορεί (και τον άλλο μισό να σε κοροϊδεύει επί 3 μήνες) και έχεις μια (όμορφη ομολογουμένως) Ουκρανίδα να σε κατηγορεί για την καταστροφή του περιβάλλοντος! Αντε από δω νυχτιάτικα.
18) Γαλλία: Οι Γάλλοι πάλι φέτος στέλνουν έναν Αφρικανό που τραγουδάει ένα τραγουδάκι που θα μπορούσε να είναι και ο ύμνος του επερχόμενου μουντιάλ. Εκτός τόπου και χρόνου. Ευχάριστο βέβαια είναι και θα παίξει πολύ το καλοκαίρι.
19) Ρουμανία: Μια κουκλάρα, ένας τυπάς και δυο πιάνα! Συμπαθές ποπ τραγουδάκι με πολλές φωτιές επί σκηνής που και καλά ανάβουν από τo πάθος τους! Αν ήταν μόνη της η κουκλάρα...
20) Ρωσία: Μόνο και μόνο που Peter Nalitch, ο Ρώσος τροβαδούρος που στέλνει φέτος η χώρα του Πούτιν, μας έχει πρόσφερει κατά το παρελθόν αυτό τον συγχωρούμε που μας τραγουδάει άλλη μια μπαλάντα, βαρετή, άνοστη και κουραστική.
Κι άλλο διάλειμμα, σε λίγο τελείωνει και το φετινό υπερθέαμα, υπομονή
21) Αρμενία: Η πονεμένη αυτή χώρα μας στέλνει ένα τραγούδι με τίτλο Κουκούτσι από Βερύκοκο...ρίκο ρίκο ρικοκο ρίκο ρίκο κοοοοο. Ο Νορβηγός καμεραμάν μας προσφέρει εκπληκτικά πλάνα της τραγουδιάρας. Και αυτό αρκεί.
22) Γερμανία: Παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα οι Γερμανοί ΕΙΝΑΙ φίλοι μας. Βέβαια η τραγουδιάρα που στέλνουν σου θυμίζει αυτή την γκόμενα (αδερφη, ξαδέρφη κ.ο.κ.) που πάντα θα ήθελες να χαστουκίσεις. Κακομαθημένο πλάσμα σου λέω. Και χαλάει ένα κατά τα λοιπά συμπαθές τραγούδι.
23) Πορτογαλία: Τι στέλνει φέτος η Πορτογαλία; Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις! Μπαλάντα και οι Πορτογάλοι. Μου θυμίζει μουσική τίτλων τέλους βραζιλιάνικης σαπουνόπερας.
24) Ισραήλ: Λέβέντης μορφονιός (ωραιοπαθής μάλλον) τραγουδάει τί; Μπαλάντα ντε! Δεν είσαι συγκεντρωμένος αρκετά! Το τραγούδι μέτριο, ο τροβαδούρος την έχει δει Χοσε Καρέρας και τα δίνει όλα. Χτυπιέται σου λέω! Αστο μεγάλε και δεν το σώνεις.
25) Δανία: Είτε το πιστεύεις είτε όχι τελείωσαμε και φέτος! Oι Δανοί πάλι πάνε να μας κοροϊδέψουν μ'ενα τραγουδάκι του οποίου η εισαγωγή είναι ξεπατικωτούρα του Every breath you take! Ντροπής πράγματα!
Λοιπόν αυτό ήτανε, και του χρόνου να μαστε καλά. Αν μάλιστα κερδίσουμε, ο Γιωργάκης θα βάλει έξτρα φόρο για να διοργανώσουμε το φεστιβάλ.
ήρθε για μία ακόμη χρονιά η στιγμή που περίμενες. Σου ζητώ συγγνώμη που δεν σε ενημέρωσα εγκαίρως για τους ημιτελικούς αλλά είχα κάτι υποχρεώσεις, ήταν κομμένο και το ίντερνετ στο σπίτι...παλιοζωή! Στο θέμα μας τώρα. 55ος διαγωνισμός γιουροβίζιον, ξέρω ότι κατά βάθος ονειρεύεσαι πρωτιές και τα τοιαύτα αλλά πιστεύω ότι ακολουθώντας το πνεύμα των καιρών δεν έχεις την παραμικρή διάθεση να ξοδέψει το δοξασμένο μας κράτος ούτε δεκάρα τσακιστή για γιορτές και πανηγύρια. Να δούμε λοιπόν τι καλό θα δούμε φέτος. Να σε προειδοποιήσω ότι ενώ πέρυσι ήταν η χρονιά του βιολιού, φέτος είναι η χρονιά της μπαλάντας:
1) Αζερμπαιτζάν: Εκεί που ήσουν ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ρθεις! Θυμάστε τον παλιό καλό καιρό που ξοδεύαμε αβέρτα για την εθνική υπερηφάνεια και το βρακί της Παπαρίζου; Ε, αυτό κάνουν και οι Αζέροι φέτος. Στέλνουν την Σαφούρα (δεν κάνεις καριέρα με τέτοιο όνομα)η οποίο κατεβαίνει σκαλοπάτια, ανεβαίνει ανηφοριές για να μας εξηγήσει πως τρέχει το δάκρυ της που την άφηκε ο καλός της...ντριπ ντροπ, πλιτς πλατς...Να δεις που θα το βάλει η ΕΥΔΑΠ στη διαφήμιση κατά της λειψυδρίας.
2) Ισπανία: Αυτό μου θυμίζει κάτι εφιάλτες που έβλεπα μικρός, με τη μουσική να παίζει συνεχώς και τους τοίχους μαζί με τα παιχνίδια και τις αφίσες στο δωμάτιο να παίρνουν τερατώδεις διαστάσεις και να με πνίγουν...Σκιάχτηκα
3) Noρβηγία: Ένα τραγούδι με λυρισμό και ευαισθησία περιγράφει την αγνή και αδούλωτη αγάπη...Σαν αυτά που τραγουδάνε για την αγάπη για το Χριστό κάτι χριστιανικά ποπ-ροκ συγκροτήματα στην Αμερική. Αυτοί κέρδισαν και πέρυσι, φτάνει.
4) Mολδαβία: Ένα χαρούμενο τραγουδάκι με βιολιά και σαξόφωνα...Εμ, φτωχοί ανθρώποι οι Μολδαβοί, χαρούμενοι είναι. Τι να τους πει η κρίση...αλοίμονο σε κάτι άλλους
5) Kύπρος: Θυμάσαι εκείνο τον Κύπριο συμφοιτητή στο πανεπιστήμιο που σου χε πρήξει τα συκώτια για τους Άγγλους και πόσο δεν τους πάνε; Ε ψέματα είναι όλα! Διάλεξαν για τραγουδιστή έναν Ουαλό, βάλανε και κάτι νοματαίους από 2-3 διαφορετικές χώρες στη σκηνή, τραγουδάνε μια μπαλάντα εύπεπτη και πέρασαν και στον τελικό μετά από πέντε χρόνια! Άντε με το καλό να βάλουνε και κανά Τουρκοκύπριο.
6) Βοσνία - Ερζεγοβίνη: Οι Βόσνιοι πάλι τραγουδάνε φέτος στα Αγγλικά για αστραπές και βροντές. Στα Σερβικά το τραγούδι λέγεται Munja i grom που στα Ελληνικά προφέρεται Μούνια ι γκρομ. Βαλκανικό ροκ, σαν να στέλναμε εμείς τις Δυτικές Συνοικίες. Του χρόνου μπορεί!
7) Bέλγιο: Συμπαθής νέος μας τραγουδάει μια μπαλάντα ακόμα για την κιθάρα του. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποια αμερικανική σειρά/ταινία κλπ έχω ακούσει κάτι παρόμοιο. Μη χασμουριέσαι, έχει 18 τραγούδια ακόμα.
8) Σερβία: Πόσο καιρό έχεις ν'ακούσεις καινούργιο τραγούδι από τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Θα σου πω εγώ! Πολύ καιρό! Ούτε ένα "Με λένε Πόπη" για τον Γιώργο Νταλάρα, ούτε ενα Βενζινάδικο για την Πρωτοψάλτη! Τίποτα! Τι σημαίνει αυτό; Ο Γκόραν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο και συνεπώς βαριέται! Κι επειδή βαριέται έγραψε φέτος το Σερβικό τραγούδι. Ναι, ναι, στίχοι-μουσική δικοί του. Α, το τραγούδι λέγεται "Αυτά είναι τα Βαλκάνια"...'Άσε ρε Γκόραν...
Διάλειμμα για κατούρημα
9) Λευκορωσία: Το τραγούδι της Λευκορωσίας είναι...μπάλαντα! Καλά το μάντεψες. Κάτι για κάτι πεταλούδες λένε, στο τέλος οι τραγουδίστριες βγάζουν και φτερά πεταλούδας. Όχι δεν πετάνε.
10) Ιρλανδία: Το τραγούδι της Ιρλανδίας είναι...μπαλάντα! Σπίρτο είσαι! Η τραγουδιάρα κέρδισε το 1993 με ένα πολύ ωραίο τραγούδι (ναι, πάλι μπαλάντα ήταν) και τώρα ξανάρχεται να μας θυμίσει ότι γεράσαμε κατά 17 χρόνια...Κάνε μας τη χάρη σε παρακαλώ.
11) Ελλάς:
Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν,
σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά,
με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν,
μάς ανάψαν φωτιές στα χωριά,
μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν
και ξανά και για μας λευτεριά,
για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν,
ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά.
O Γιώργος Αλκαίος δίνει το έναυσμα για την εθνική ανάταση. Αν τυχόν κερδίσουμε να δω πώς θα πληρώσουμε τη διοργάνωση του χρόνου
12) Ηνωμένο Βασίλειο: Οι Άγγλοι φέτος στέλνουν ένα τραγούδι που υπογράφουν οι Pete Waterman και Μike Stock. Αυτοί που γράφανε τα τραγούδια του Rick Astley και της Kylie Minogue. Ναι, ξέρω, εσύ μεγάλωσες με Βασίλη Παπακωσταντίνου και AC DC, τα χασες όλα αυτά αλλά το τραγούδι είναι τρελλή 80-ίλα και θα πάει άπατο γιατί οι άνθρωποι είναι εμφανως εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά μου θυμίζει τα μικράτα μου και μ'αρέσει
Διάλειμμα για πίτσες, αργεί αυτός ο ντελιβεράς;
13) Γεωργία: Μπαλάντα και πάλι. Μια όμορφη Γεωργιανή με ωραία φωνή, παρέα με 2-3 διαφορετικούς χορευτές που μόνο κεφαλοκλείδωμα δεν της κάνουν, μας λέει κάτι αισιόδοξα για το μέλλον που θα ναι διαφορετικό και θα λάμψει. Στο τέλος φωνάζει, μάλλον επειδή ένας από την παρέα τη σηκώνει ψηλά...Ό,τι να ναι
14) Τουρκία: Η φίλη (αλήθεια, φιλική χώρα είναι, μην πιστεύεις τους φασίστες) και γείτων χώρα, επειδή είναι πια πολύ μπροστά (σε σχέση με κάτι άλλες χώρες, δεν τις ξέρεις, μην πάει ο νους σου στο κακό) στέλνει ένα ραπ- ροκ συγκρότημα, με ειρηνικό τίτλο, (we could be the same), ωραίο ήχο μια κοπελιά-ρομπότ (μα ποιος το σκέφτηκε αυτό) και πολλές φωτιές πυροτεχνήματα στη σκηνή. Κι εμείς χωρίς τσιφτετέλι δεν μπορούμε...
15) Αλβανία: Αλλή μια φίλη και γείτων χώρα. Φέτος στέλνει μια τραγουδιάρα που όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει η Μπόνυ Τάιλερ. Βαλκανικό ποπ σαν να λέμε. Συμπαθές.
16) Ισλανδία: Οι Ισλανδοί πάλι, αφού χρεοκώπησαν (πρώτοι) και κάναν την Ευρώπη άνω-κάτω με το ηφαίστειο τους, στέλνουν μια τσαχπίνα, γεματούλα τραγουδιάρα η οποία μ'ενα ποπ τραγουδάκι αναρωτιέται στα Γαλλικά Je ne sais pas...Μια χαρά ξέρεις, μην κάνεις την ανήξερη.
17) Ουκρανία: Λοιπόν, είναι Σάββατο βράδυ, κάθεσαι να χαλαρώσεις, έχεις ακούσει το μισό πλανήτη να σε κατηγορεί (και τον άλλο μισό να σε κοροϊδεύει επί 3 μήνες) και έχεις μια (όμορφη ομολογουμένως) Ουκρανίδα να σε κατηγορεί για την καταστροφή του περιβάλλοντος! Αντε από δω νυχτιάτικα.
18) Γαλλία: Οι Γάλλοι πάλι φέτος στέλνουν έναν Αφρικανό που τραγουδάει ένα τραγουδάκι που θα μπορούσε να είναι και ο ύμνος του επερχόμενου μουντιάλ. Εκτός τόπου και χρόνου. Ευχάριστο βέβαια είναι και θα παίξει πολύ το καλοκαίρι.
19) Ρουμανία: Μια κουκλάρα, ένας τυπάς και δυο πιάνα! Συμπαθές ποπ τραγουδάκι με πολλές φωτιές επί σκηνής που και καλά ανάβουν από τo πάθος τους! Αν ήταν μόνη της η κουκλάρα...
20) Ρωσία: Μόνο και μόνο που Peter Nalitch, ο Ρώσος τροβαδούρος που στέλνει φέτος η χώρα του Πούτιν, μας έχει πρόσφερει κατά το παρελθόν αυτό τον συγχωρούμε που μας τραγουδάει άλλη μια μπαλάντα, βαρετή, άνοστη και κουραστική.
Κι άλλο διάλειμμα, σε λίγο τελείωνει και το φετινό υπερθέαμα, υπομονή
21) Αρμενία: Η πονεμένη αυτή χώρα μας στέλνει ένα τραγούδι με τίτλο Κουκούτσι από Βερύκοκο...ρίκο ρίκο ρικοκο ρίκο ρίκο κοοοοο. Ο Νορβηγός καμεραμάν μας προσφέρει εκπληκτικά πλάνα της τραγουδιάρας. Και αυτό αρκεί.
22) Γερμανία: Παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα οι Γερμανοί ΕΙΝΑΙ φίλοι μας. Βέβαια η τραγουδιάρα που στέλνουν σου θυμίζει αυτή την γκόμενα (αδερφη, ξαδέρφη κ.ο.κ.) που πάντα θα ήθελες να χαστουκίσεις. Κακομαθημένο πλάσμα σου λέω. Και χαλάει ένα κατά τα λοιπά συμπαθές τραγούδι.
23) Πορτογαλία: Τι στέλνει φέτος η Πορτογαλία; Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις! Μπαλάντα και οι Πορτογάλοι. Μου θυμίζει μουσική τίτλων τέλους βραζιλιάνικης σαπουνόπερας.
24) Ισραήλ: Λέβέντης μορφονιός (ωραιοπαθής μάλλον) τραγουδάει τί; Μπαλάντα ντε! Δεν είσαι συγκεντρωμένος αρκετά! Το τραγούδι μέτριο, ο τροβαδούρος την έχει δει Χοσε Καρέρας και τα δίνει όλα. Χτυπιέται σου λέω! Αστο μεγάλε και δεν το σώνεις.
25) Δανία: Είτε το πιστεύεις είτε όχι τελείωσαμε και φέτος! Oι Δανοί πάλι πάνε να μας κοροϊδέψουν μ'ενα τραγουδάκι του οποίου η εισαγωγή είναι ξεπατικωτούρα του Every breath you take! Ντροπής πράγματα!
Λοιπόν αυτό ήτανε, και του χρόνου να μαστε καλά. Αν μάλιστα κερδίσουμε, ο Γιωργάκης θα βάλει έξτρα φόρο για να διοργανώσουμε το φεστιβάλ.
Wednesday, 5 May 2010
Δεν το έκανα εγώ - ο διπλανός μου ήτανε
Έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε που τελειώσα το σχολείο και άρα διανύω 17 χρόνια ενήλικου βίου. Αυτά που γίνονται τα τελευταία 4-5 χρόνια στην Ελλάδα μου θυμίζει όλο και πιο πολύ μια κοινωνία η οποία δεν έχει καμία διάθεση να ενηλικιωθεί. Σε τούτη τη χώρα κανείς μα κανείς δε φέρει την ευθύνη, κανείς μα κανείς δεν τιμωρείται ποτέ. Πώς κάνουν τα παιδιά, τα πονηρά παιδιά, όταν τους πιάνουν στα πράσα: "Δεν ήμουν εγώ, ήταν ο Γιωργάκης, η Κατερίνα". Δεν φταίμε σε τίποτα, φταίνε οι Γερμανοί, το ευρώ, οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι. Ο Νεοέλληνας αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του. Τώρα που τα λεφτά τελείωσαν φταίει κάποιος άλλος. Τώρα που είχαμε και τους πρώτους νεκρούς φταίει πάντα κάποιος άλλος: το Πασοκ, τα ΜΑΤ, το ΚΚΕ, ο Βγενόπουλος, η πλουτοκρατία, οι αναρχικοί...Αλλά την ευθύνη δεν την αναμβάνει ποτέ, κανείς! Όπως ακριβώς τα παιδιά.
Monday, 28 September 2009
Washington!
Αγαπητέ μου αναγνώστη,
νόμιζες οτι θα σου έλεγα ψέματα...Ότι δε θα σου έδινα φωτογραφίες από την πρωτεύουσα του Νέου Κόσμου. Κι όμως, υποσχέσεις - δεσμέυσεις...
το Καπιτώλιο
από τους δρόμους της Washington
το μετρό
ο Λευκός Οίκος βεβαίως - βεβαίως
To Washington Monument
Kαι η θέα από την κορυφή του μνημείου: Σε πρώτο φόντο το μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατόπιν το Reflecting Pool και στο βάθος το Μνημείο του Λίνκολν
To Jefferson Memorial
FBI...
Πέρα από την ευθύνη που έχουν οι ίδιες οι ΗΠΑ για την εικόνα τους παγκοσμίως μεγάλο ρόλο παίζουν και το Χόλυγουντ. Για να καταλάβει ένας ξένος την αμερικανική ψυχή πρέπει να επισκεφθεί πέρα από τη Νέα Υόρκη, που είναι μια παγκόσμια πόλη και άρα ουδόλως αντιπροσωπευική των ΗΠΑ, και τη Washington και βέβαια και τις κεντρικές πολιτείες. Στην πρωτεύουσα θα καταλάβει ότι το FBI είναι μια κρατική υπηρεσία καταπολέμησης του εγκλήματος, το Πεντάγωνο είναι το ΥΠΕΘΑ των ΗΠΑ (είναι χαρακτηριστικές οι διαφημίσεις για τα ασφαλιστικά προγράμματα των αξιωματικών στο σταθμό του μετρό του Πενταγώνου που δυστυχώς δεν μπόρεσα να φωτογραφήσω αφού απαγορέυεται η φωτογράφιση για λόγους ασφαλείας). Φυσικά το Πεντάγωνο είναι ένα σύμβολο της πολεμοχαρούς Αμερικής στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου και δικαίως, δεν παύει όμως να είναι άλλη μια κρατική υπηρεσία.
Επισκέφθηκα την πόλη λίγες μέρες μετά την εκλογή Ομπάμα και η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική. Η πόλη ετοιμαζόταν για τις γιορτές των Χριστουγέννων και υπήρχε ένας άνεμος αισιοδοξίας παντού μετά την απομάκρυνση του Μπους και την ήττα των ρεπουμπλικάνων. Στα μαγαζιά με τα αναμνηστικά είδη δεκάδες προϊόντα με θέμα τον νεοεκλεγέντα αλλά και τους εκάστοτε προέδρους των ΗΠΑ, δέιγμα ότι ο θεσμός συγκεντρώνει τον απεριόριστο σεβασμό του μέσου Αμερικάνου. Καθώς επίσης και την προσήλωση του συστήματος αλλά και κατ'επέκταση της κοινωνίας στη συνέχεια. Στα μάτια ενός Ευρωπαίου πολλώ δε μάλλον ένος Έλληνα, 200 και πλέον χρόνια κρατικής κρατικής εξουσίας και η αναπαράστασή τους στη σειρά των 44 προέδρων φαντάζουν ιστορικά ασήμαντα γεγονότα. Στα μυαλό των Αμερικανών όμως συνιστούν την ιστορική συνέχεια του κράτους τους για την οποία είναι περήφανοι και θα πρέπει να την κρίνουμε λαμβάνοντας υπόψη την αμερικανική ιστορία. Ίσως μάλιστα έτσι κατορθωσουμε κάποια μέρα, απαλλαγμένοι από την παραμορφωτική επίδραση που ασκεί ο αντιαμερικανισμός, να κατανοήσουμε την αμερικανική ιστορία και την αμερικανική πολτική έναντι της Ευρώπης καλύτερα.
Πάντως θα ήθελα να ξαναπάω στη Washington για να δω τις κερασιές γύρω από το μνημείο του Jefferson ανθισμένες!
νόμιζες οτι θα σου έλεγα ψέματα...Ότι δε θα σου έδινα φωτογραφίες από την πρωτεύουσα του Νέου Κόσμου. Κι όμως, υποσχέσεις - δεσμέυσεις...
το Καπιτώλιο
από τους δρόμους της Washington
το μετρό
ο Λευκός Οίκος βεβαίως - βεβαίως
To Washington Monument
Kαι η θέα από την κορυφή του μνημείου: Σε πρώτο φόντο το μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατόπιν το Reflecting Pool και στο βάθος το Μνημείο του Λίνκολν
To Jefferson Memorial
FBI...
Πέρα από την ευθύνη που έχουν οι ίδιες οι ΗΠΑ για την εικόνα τους παγκοσμίως μεγάλο ρόλο παίζουν και το Χόλυγουντ. Για να καταλάβει ένας ξένος την αμερικανική ψυχή πρέπει να επισκεφθεί πέρα από τη Νέα Υόρκη, που είναι μια παγκόσμια πόλη και άρα ουδόλως αντιπροσωπευική των ΗΠΑ, και τη Washington και βέβαια και τις κεντρικές πολιτείες. Στην πρωτεύουσα θα καταλάβει ότι το FBI είναι μια κρατική υπηρεσία καταπολέμησης του εγκλήματος, το Πεντάγωνο είναι το ΥΠΕΘΑ των ΗΠΑ (είναι χαρακτηριστικές οι διαφημίσεις για τα ασφαλιστικά προγράμματα των αξιωματικών στο σταθμό του μετρό του Πενταγώνου που δυστυχώς δεν μπόρεσα να φωτογραφήσω αφού απαγορέυεται η φωτογράφιση για λόγους ασφαλείας). Φυσικά το Πεντάγωνο είναι ένα σύμβολο της πολεμοχαρούς Αμερικής στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου και δικαίως, δεν παύει όμως να είναι άλλη μια κρατική υπηρεσία.
Επισκέφθηκα την πόλη λίγες μέρες μετά την εκλογή Ομπάμα και η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική. Η πόλη ετοιμαζόταν για τις γιορτές των Χριστουγέννων και υπήρχε ένας άνεμος αισιοδοξίας παντού μετά την απομάκρυνση του Μπους και την ήττα των ρεπουμπλικάνων. Στα μαγαζιά με τα αναμνηστικά είδη δεκάδες προϊόντα με θέμα τον νεοεκλεγέντα αλλά και τους εκάστοτε προέδρους των ΗΠΑ, δέιγμα ότι ο θεσμός συγκεντρώνει τον απεριόριστο σεβασμό του μέσου Αμερικάνου. Καθώς επίσης και την προσήλωση του συστήματος αλλά και κατ'επέκταση της κοινωνίας στη συνέχεια. Στα μάτια ενός Ευρωπαίου πολλώ δε μάλλον ένος Έλληνα, 200 και πλέον χρόνια κρατικής κρατικής εξουσίας και η αναπαράστασή τους στη σειρά των 44 προέδρων φαντάζουν ιστορικά ασήμαντα γεγονότα. Στα μυαλό των Αμερικανών όμως συνιστούν την ιστορική συνέχεια του κράτους τους για την οποία είναι περήφανοι και θα πρέπει να την κρίνουμε λαμβάνοντας υπόψη την αμερικανική ιστορία. Ίσως μάλιστα έτσι κατορθωσουμε κάποια μέρα, απαλλαγμένοι από την παραμορφωτική επίδραση που ασκεί ο αντιαμερικανισμός, να κατανοήσουμε την αμερικανική ιστορία και την αμερικανική πολτική έναντι της Ευρώπης καλύτερα.
Πάντως θα ήθελα να ξαναπάω στη Washington για να δω τις κερασιές γύρω από το μνημείο του Jefferson ανθισμένες!
Σα βγεις στον πηγαιμό για το νέο κόσμο...μέρος δεύτερον!
Αγαπητέ μου αναγνώστη,
μετά από αναμονή σχεδόν έντεκα μηνών (είδες πως περνάει ο καιρός;) ήρθε η ώρα για την πολυαναμενόμενη συνέχεια του ποστ με θέμα το ταξίδι στη Νέο Κόσμο. Για να σου γράφω ακόμα πα να πει πως έφτασα και γύρισα σώος και αβλαβής, ευχαριστώ όμως για το ενδιαφέρον.
Περίληψη προηγουμένου: Ο μουτσάκος ξεκίνησε με προορισμό τη Washington αλλά προκειμένου να εξοικονομήσει ολίγους παράδες προτίμησε να ταξιδέψει μέσω Amsterdam. Ένεκα κακοκαιρίας στην Ολλανδία έφτασε με καθυστέρηση στο Άμστερνταμ με αποτέλεσμα να χάσει την πτήση για Αμέρικα. Μετά από πολύωρη αναμονή εξασφάλισε θέση με πτήση της επόμενης ημέρας, βρήκε κατάλυμα για το βράδυ στο Λάιντεν και το επόμενο πρωί ξεκίνησε πρωί - πρωί για το αεροδρόμιο.
Γενικά δε φοβάμαι τα αεροπλάνα αλλά βλέποντας το αεροσκάφος που θα με πήγαινε - επιτέλους - στον προορισμό μου δεν σου κρύβω, αγαπητέ μου αναγνώστη - ότι τα χρειάστηκα κάπως: ήταν ένα μικρούλικο αεροπλάνο, (Boeing 757 αν αναρωτιέσαι), 6 θέσεις ανα σειρά, ούτε ατομική τηλεορασούλα, ούτε τίποτα! Πριν σκεφτείς ότι είμαι ένας ξιπασμένος μικροαστός θα σου πω το εξής: πέρασε κι εσύ 7 ώρες σ'ενα αεροπλάνο και τότε θα καταλάβεις την αξία της ατομικής οθόνης κυρίως του έξτρα χώρου. Κι εξηγούμαι: αναρωτιέμαι πώς πέρασαν 7 ώρες σφηνωμένος στη μεσαία θέση με το λάπτοπ στα πόδια γιατί υπήρχε χώρος στο ντουλάπι με μια συνταξιούχο Ρουμάνα φιλόλογο στα αριστερά μου, που στη διάρκεια της πτήσης παίζει να ήπιε 2-3 μπράντυ κι άλλα τόσα λικέρ κι έναν Ιταλό στα δεξιά μου ο οποίος δε μίλαγε Αγγλικά. Μιλώντας ένα μείγμα Ισπανο-αγγλο-ιταλικών συνεννοηθήκαμε με τον Ιταλό και μάλιστα κάναμε σοβαρότατη συζήτηση με θέμα τον νεοεκλεγέντα τότε Ομπάμα, το εκπαιδευτικό σύστημα στη Βρετανία, τον Μπερλουσκόνι κι άλλα τέτοια σοβαρά και ωραία.
Κάποια ευλογημένη στιγμή προσγειωθήκαμε στη Washington, πέρασα τον έλεγχο διαβατηρίων και περίμενα την αποσκευή. Εκείνη τη στιγμή συνέβη αυτό που κάθε ταξιδιώτης τρέμει: Μια φωνή που δυσκολεύτηκε μάλλον να προφέρει το όνομα μου με φώναξε από τα μεγάφωνα για να μου πει ότι η αποσκευή μου έρχεται...με την επόμενη πτήση! Υπενθυμίζω ότι ήμουν ήδη καθοδόν πάνω από 30 ώρες, φορώντας τα ίδια ρούχα τα οποία πρόδιδαν και τι είχα φάει στο αεροπλάνο (εντάξει είμαι κάπως απρόσεχτος, για να σου λύσω την απορία λαζάνια είχε το μενού). Τελοσπάντων αφού τακτοποιήθηκε το θέμα της αποσκευής (τους έδωσα τη διεύθυνση του σπιτιού όπου θα έμενα και υποσχέθηκαν ότι θα μου την παραδώσουν κατά τις 9.00 το βράδυ - υπόψιν, ήταν ήδη 5.30 το απόγευμα), ξεκίνησα να πάω στο σπίτι.
Η Washington αγαπητέ μου αναγνώστη ναι έιναι μια πόλη για γραφειοκράτες, πράκτορες του FBI και καραβανάδες που εργάζονται στο Πεντάγωνο αλλά δεν παύει να είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πόλη. Για του λόγου το αληθές θα σου παραθέσω πλούσιο φωτογραφικό υλικό στο επόμενο ποστ το οποίο υπόσχομαι ότι θα ακολουθήσει λίαν συντόμως και όχι το 2010!
Έφτασα κάποια ευλογημένη στιγμή στο σπίτι του φίλου Νικ που θα με φιλοξενούσε και αποφάσισα να μην περιμένω την αποσκευή. Μια και δυο λοιπόν πήγα στο ξενοδοχείο που θα φιλοξενούσε το συνέδριο προκειμένου να συναντήσω ένα φιλικό ζευγάρι που είχε κονέ και θα με έχωνε στη ρεσέπσιον ενός από τα μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια. Τώρα θα σε γελάσω γιατί δε θυμάμαι ποιό ήταν αλλά σύντομα, μετά από κάποια κρασάκια και με την ευγενική χορηγία του τζετ λαγκ άρχισε να με παίρνει ο ύπνος. 'Ηταν ώρα να αποχωρήσω αλλά προτού πάω σπίτι συνάντησα τον Νικ και πήγαμε για φαγητό. Απορώ πώς τα έκανα όλα αυτά μετά από τόση ταλαιπωρία. Κατέληξα σπίτι όπου φυσικά η βαλίτσα δεν είχε εμφανιστεί και την έπεσα για ύπνο. Κάποια στιγμή στη 1 τα ξημερώματα ξύπνησα από έναν χτύπο στην πόρτα και ανοίγοντας έιδα έναν αξιαγάπητο μαυρούκο (εντάξει αφροαμερικάνο! Ωχοοου) με τη βαλίτσα μου ανα χείρας. Οι δυνάμεις μου δεν επέτρεπαν μπάνιο αλλά τουλάχιστον άλλαξα εσώρουχα...Μετά από 36 ώρες...Το πρωί όμως έκανα ένα απολαυστικότατο μπάνιο και ξεκίνησα νωρίς νωρίς να δω την πόλη του Ομπάμα που ακόμα δεν είχε εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο και στη συνέχεια να κατευθυνθώ στο συνέδριο όπου μιλούσα κατά το μεσημέρι.
Αυτά λοιπόν. Ηθικόν δίδαγμα: από τούδε κι εφεξής υπερατλαντικό ταξίδι μόνο απευθείας (και μια αλλαξιά εσώρουχα στη χειραποσκευή για παν ενδεχόμενον).
Στο επόμενο: Η Washington όπως την είδε ο Μουτσάκος
μετά από αναμονή σχεδόν έντεκα μηνών (είδες πως περνάει ο καιρός;) ήρθε η ώρα για την πολυαναμενόμενη συνέχεια του ποστ με θέμα το ταξίδι στη Νέο Κόσμο. Για να σου γράφω ακόμα πα να πει πως έφτασα και γύρισα σώος και αβλαβής, ευχαριστώ όμως για το ενδιαφέρον.
Περίληψη προηγουμένου: Ο μουτσάκος ξεκίνησε με προορισμό τη Washington αλλά προκειμένου να εξοικονομήσει ολίγους παράδες προτίμησε να ταξιδέψει μέσω Amsterdam. Ένεκα κακοκαιρίας στην Ολλανδία έφτασε με καθυστέρηση στο Άμστερνταμ με αποτέλεσμα να χάσει την πτήση για Αμέρικα. Μετά από πολύωρη αναμονή εξασφάλισε θέση με πτήση της επόμενης ημέρας, βρήκε κατάλυμα για το βράδυ στο Λάιντεν και το επόμενο πρωί ξεκίνησε πρωί - πρωί για το αεροδρόμιο.
Γενικά δε φοβάμαι τα αεροπλάνα αλλά βλέποντας το αεροσκάφος που θα με πήγαινε - επιτέλους - στον προορισμό μου δεν σου κρύβω, αγαπητέ μου αναγνώστη - ότι τα χρειάστηκα κάπως: ήταν ένα μικρούλικο αεροπλάνο, (Boeing 757 αν αναρωτιέσαι), 6 θέσεις ανα σειρά, ούτε ατομική τηλεορασούλα, ούτε τίποτα! Πριν σκεφτείς ότι είμαι ένας ξιπασμένος μικροαστός θα σου πω το εξής: πέρασε κι εσύ 7 ώρες σ'ενα αεροπλάνο και τότε θα καταλάβεις την αξία της ατομικής οθόνης κυρίως του έξτρα χώρου. Κι εξηγούμαι: αναρωτιέμαι πώς πέρασαν 7 ώρες σφηνωμένος στη μεσαία θέση με το λάπτοπ στα πόδια γιατί υπήρχε χώρος στο ντουλάπι με μια συνταξιούχο Ρουμάνα φιλόλογο στα αριστερά μου, που στη διάρκεια της πτήσης παίζει να ήπιε 2-3 μπράντυ κι άλλα τόσα λικέρ κι έναν Ιταλό στα δεξιά μου ο οποίος δε μίλαγε Αγγλικά. Μιλώντας ένα μείγμα Ισπανο-αγγλο-ιταλικών συνεννοηθήκαμε με τον Ιταλό και μάλιστα κάναμε σοβαρότατη συζήτηση με θέμα τον νεοεκλεγέντα τότε Ομπάμα, το εκπαιδευτικό σύστημα στη Βρετανία, τον Μπερλουσκόνι κι άλλα τέτοια σοβαρά και ωραία.
Κάποια ευλογημένη στιγμή προσγειωθήκαμε στη Washington, πέρασα τον έλεγχο διαβατηρίων και περίμενα την αποσκευή. Εκείνη τη στιγμή συνέβη αυτό που κάθε ταξιδιώτης τρέμει: Μια φωνή που δυσκολεύτηκε μάλλον να προφέρει το όνομα μου με φώναξε από τα μεγάφωνα για να μου πει ότι η αποσκευή μου έρχεται...με την επόμενη πτήση! Υπενθυμίζω ότι ήμουν ήδη καθοδόν πάνω από 30 ώρες, φορώντας τα ίδια ρούχα τα οποία πρόδιδαν και τι είχα φάει στο αεροπλάνο (εντάξει είμαι κάπως απρόσεχτος, για να σου λύσω την απορία λαζάνια είχε το μενού). Τελοσπάντων αφού τακτοποιήθηκε το θέμα της αποσκευής (τους έδωσα τη διεύθυνση του σπιτιού όπου θα έμενα και υποσχέθηκαν ότι θα μου την παραδώσουν κατά τις 9.00 το βράδυ - υπόψιν, ήταν ήδη 5.30 το απόγευμα), ξεκίνησα να πάω στο σπίτι.
Η Washington αγαπητέ μου αναγνώστη ναι έιναι μια πόλη για γραφειοκράτες, πράκτορες του FBI και καραβανάδες που εργάζονται στο Πεντάγωνο αλλά δεν παύει να είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πόλη. Για του λόγου το αληθές θα σου παραθέσω πλούσιο φωτογραφικό υλικό στο επόμενο ποστ το οποίο υπόσχομαι ότι θα ακολουθήσει λίαν συντόμως και όχι το 2010!
Έφτασα κάποια ευλογημένη στιγμή στο σπίτι του φίλου Νικ που θα με φιλοξενούσε και αποφάσισα να μην περιμένω την αποσκευή. Μια και δυο λοιπόν πήγα στο ξενοδοχείο που θα φιλοξενούσε το συνέδριο προκειμένου να συναντήσω ένα φιλικό ζευγάρι που είχε κονέ και θα με έχωνε στη ρεσέπσιον ενός από τα μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια. Τώρα θα σε γελάσω γιατί δε θυμάμαι ποιό ήταν αλλά σύντομα, μετά από κάποια κρασάκια και με την ευγενική χορηγία του τζετ λαγκ άρχισε να με παίρνει ο ύπνος. 'Ηταν ώρα να αποχωρήσω αλλά προτού πάω σπίτι συνάντησα τον Νικ και πήγαμε για φαγητό. Απορώ πώς τα έκανα όλα αυτά μετά από τόση ταλαιπωρία. Κατέληξα σπίτι όπου φυσικά η βαλίτσα δεν είχε εμφανιστεί και την έπεσα για ύπνο. Κάποια στιγμή στη 1 τα ξημερώματα ξύπνησα από έναν χτύπο στην πόρτα και ανοίγοντας έιδα έναν αξιαγάπητο μαυρούκο (εντάξει αφροαμερικάνο! Ωχοοου) με τη βαλίτσα μου ανα χείρας. Οι δυνάμεις μου δεν επέτρεπαν μπάνιο αλλά τουλάχιστον άλλαξα εσώρουχα...Μετά από 36 ώρες...Το πρωί όμως έκανα ένα απολαυστικότατο μπάνιο και ξεκίνησα νωρίς νωρίς να δω την πόλη του Ομπάμα που ακόμα δεν είχε εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο και στη συνέχεια να κατευθυνθώ στο συνέδριο όπου μιλούσα κατά το μεσημέρι.
Αυτά λοιπόν. Ηθικόν δίδαγμα: από τούδε κι εφεξής υπερατλαντικό ταξίδι μόνο απευθείας (και μια αλλαξιά εσώρουχα στη χειραποσκευή για παν ενδεχόμενον).
Στο επόμενο: Η Washington όπως την είδε ο Μουτσάκος
Monday, 6 July 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)
