Ο τίτλος είναι κλεμμένος. Και η ιδέα επίσης. Ανήκει στο Γιάννη Νενέ ο οποίος για 2-3 χρόνια εγραφε ένα μικρό σχολιάκι για κάθε τραγούδι. Φέτος όμως περιορίστηκε σε σχολιασμό 5-6 συμμετοχών κι έτσι καλούμαι αγαπητέ αναγνώστη να καλύψω το κενό. Να με συγχωρείς αναγνώστη μου αλλά δεν πρόλαβα να σε ενημερώσω για τα τραγούδια των ημιτελικών κι έτσι πήγες να ψηφίσεις αδιάβαστος.
Πάμε όμως στα φρέσκα! Αύριο ο μεγάλος τελικός. Πάρε μπύρες, πίτσες, σουβλάκια, κινέζικο (όχι σούσι όμως) και ξεκινάμε:
1) Λιθουανία: Τούτο δω θα έκανε τρελό σουξέ αν είχε και λίγο σαξόφωνο αλλά φέτος είναι η χρονιά του βιολιού. Στο μεταξύ αυτοί οι Λιθουανοί λυσάξανε να διώξουν τους Ρώσους και τώρα τραγουδάνε το μισό τους τραγούδι στα Ρώσικα. Ε ρε Πούτιν που σας χρειάζεται...
2) Ισραήλ: Ένα περίεργο πράμα με το Ισραήλ: όσο μακελεύει τους Παλαιστινίους τόσο πάει καλά στο διαγωνισμό. Και για να δείξει αληθινή μεταμέλεια μετά στέλνει δυο φιλενάδες, μια Ισραηλινή και μια Παλαιστίνια που τραγουδάνε στα Εβραϊκά, Αραβικά και Αγγλικά κάτι κουλαμάρες όπως: "όταν κλαίω, κλαίω και για τις δυο μας". Αν συγκινήθηκες ψήφισέ το αλλά στον επόμενο βομβαρδισμό της Γάζας τουμπεκί, έτσι;
3) Γαλλία: Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται
Στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια
Θάνατος και οι γυναίκες που αγαπιούνται
Καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Eντάξει; Πήρες κανά πρόζακ; Πάμε παρακάτω;
4) Σουηδία: Εφόσον επιτρέπεται στον εκνευριστικότατο Μάριο Φραγκούλη να κάνει ποπ καριέρα γιατί να μη στείλει κι η Σουηδία μία μέτσο - σοπράνο; Οι πλάτες της Μαλένας (κλιτό είναι, η Μαλένα - της Μαλένας, τί νόμισες) και το όλο στήσιμο παραπέμπουν σε τραβέλι αλλά με πληροφορούν ότι είναι γυναίκα με τα όλα της. Ας είναι. Τώρα που το σκέφτομαι λες να έδωσα καμιά ιδέα στην ΕΡΤ και να στείλουν το Φραγκούλη του χρόνου; Ωιμέ!
5) Kροατία: Μαυροντυμένος νεαρός τραγουδάει (λέμε τώρα) με την επίσης μαυροφορομένη παρέα του μέχρι που εμφανίζεται μια τσαχπίνα ντυμένη στα λευκά και τότε αλλάζουν όλα. Προς το τέλος όλοι μαζί ξεφωνίζουν μάλλον από χαρά και έκπληξη που βρέθηκαν στον τελικό.
6) Πορτογαλία: Το παραδέχομαι! Άνθρωπος είμαι και λύγισα! Μ'αρέσει πολύ! Ίσως γιατί είναι το ένα από τα δύο τραγούδια που μοιάζουν με πραγματικά...τραγούδια. Ωραίος στίχος, ερωτικός χωρίς να γίνεται πρόστυχος, τσαχπίνικη και χαρούμενη παρουσία. Α, και τραγουδάνε και στη γλώσσα τους. Οπότε ψήφιζε! Κοτζαμάν ευρωπαϊκό πήραμε μεσά απ'τα χέρια των ανθρώπων, να μην τους ανταμείψουμε;
7) Ισλανδία: Μπαλάντα, βαρετή και γλυκανάλατη. Έχει κι αυτή έγχορδο...βιολοντσέλο για την ακρίβεια. Η συμπαθής τραγουδίστρια αναρωτιέται αν είναι αλήθεια και είαναι προφανές ότι αναφέρεται στην πρόσφατη οικονομική κρίση που τους τσάκισε...Άτιμη κενωνία...Ψήφισε αν θες, από συμπόνια...
8) Ελλάς: Τί'ν η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι και τα βουνά; Όχι μόνο! Είναι και ο Σάκης! Αξιέπαινος! Όλα κι όλα! Πηδάει κάθε τρεις και λίγο από τα ψηλά χωρίς να στραμπουλάει κανά ποδάρι. Βέβαια το πουκάμισο που του πήρε η Κάτια για το φεστιβάλ είναι ένα νούμερο μικρότερο και αναγκάζεται να κουνάει συνεχώς το στέρνο μπρος - πίσω σαν το παγώνι για να στρώσει το ρούχο. Πάντως αν έχει λεφτά στην άκρη τρέχα πάρε τα δικαιώματα για τη σκηνή που μετατρέπεται σε συρραπτικό - ισιωτικό μαλλιών με φασόν την ελληνική σημαία. Θα μοσχοπουλήσει.
9) Αρμενία: Η Αρμενία πιστή στις παραδόσεις και τα έθιμα στένει δύο αδερφές (γυναίκες, μην παρασύρεσαι) που φορούν κάτι παραδοσιακές στολές που θυμίζουν πολύ ποντιακές και μας καλούν να χορέψουμε. Αν δεν ήταν η Αρμενική γενοκτονία το Ελληνικό κοινό ίσως να έκανε τώρα το πρώτο διάλειμμα για κατούρημα.
10) Ρωσία: Κερδίσανε φέτος, σιγά μην ασχοληθούμε και φέτος με την πάρτη τους. Δε μας φτάνουν οι πανηλίθιοι παρουσιαστές των ημιτελικών. Κι εδώ πρέπει να επέμβει ο Πούτιν...
Πρώτο διάλειμμα. Αν δεν πήγατε για κατούρημα την ώρα των Αρμένιων αδερφών τώρα ήρθε η ώρα
11) Αζερμπαϊτζάν: Σου αρέσει αυτό: Θα σιχαθείς να το ακούς όλο το καλοκαίρι σε μπαράκια, εστιατόρια καφέ, στις ειδήσεις του Σταρ και στο Λάμψη FM. Είπα σταρ και σκέφτομαι ότι μπορεί και να τους καλέσει να τραγουδήσουν στο διαγωνισμό του play mate. Ως λαός βέβαια εμείς αγαπάμε τους Αρμένιους που είναι σε πόλεμο με τους Αζέρους αλλά είναι τόσο κουκλάρα η Αισέλ (έτσι λέγεται η τραγουδιάρα) που θα κάνουμε μια εξαίρεση.
12) Βοσνία (και Ερζεγοβίνη) Αυτό θα αρέσει πολύ στον Αλέξη Τσίπρα. Ροκ εμβατήριο αγάπης με τύμπανα, παρελάσεις, αναφορές στο Μάη και κόκκινες σημαίες που παραπέμοπουν λέει στην αγάπη. Καλά, κομμουνισταί είναι αυτοί. Ο δε τραγουδιστής θα πρέπει να άκουγε πολύ Βασίλη Παπακωσταντίνου στα μικράτά του. Λες να το βάλει ο Αλέξης χαλί στις προεκλογικές διαφιμήσεις του Συνασπισμού;
Κι άλλο διάλειμμα
13) Σου αρέσει ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Ναι; Τότε θα σας αρέσει και η Μολδαβία. Μια χαρούμενη Σαρακατσάνα με παραδοσιακή φορεσιά και μοβ μπότες τραγουδάει παρέα με κάτι αεικίνητους...Σαρακατσάνους επίσης με παραδοσιακές φορεσιές και συνοδεία πνευστών. Δεν είναι κακό αλλά στο τέλος ζαλίζεσαι.
14) Μάλτα: Η συμπαθής Κιάρα συμμετέχει για τρίτη φορά και σύμφωνα με δήλωσή της θα εξακολουθήσει να μας απασχολεί μέχρι να κερδίσει. Αυτό τώρα εκβιασμός δεν είναι; Τέλοσπαντων καλή καρδιά. Αν κερδίσει η δυνατή αυτή μπαλάντα μπορεί να αποτελέσει κάλιστα μουσικό χαλί για τις προεκλογικές διαφημίσεις της Νέας Δημοκρατίας. Αν κιοτεύεις ψήφισε.
15) H Εσθονία τιμώντας το έτος του βιολιού (που λέγαμε πριν) στέλνει μια συνεσταλμένη (αλλά κουκλάρα) βιολονίστα μαζί με κάτι βιολοτσελίστριες φίλες της και μας τραγουδούν ένα ρυθμό που κάπου έχεις ξανακούσει αλλά επειδή είναι το δεύτερο πραγματικό τραγουδί του φεστιβάλ το ψηφίζουμε αβλεπί.
16) Ο Ρόουαν Κίτινγκ συνέγραψε λέει το τραγούδι της Δανίας. Κι έλεγα τι μου θυμίζει...Κι τραγουδιστής φτυστός ο Ρόουαν είναι. Πειράζει όμως που ο Ρόουαν δεν είναι πια στη μόδα;
17) Γερμανία: Οι Γερμανοί πάλι κάτι χρόνια τώρα έχουν την εντύπωση ότι πρόκειται για διαγωνισμό αμερικάνικου τραγουδικού και στέλνουν κουλαμάρες κάθε χρόνο. Φέτος είναι η σειρά ενός τυπά, ύποπτα μαυρισμένου, μ'ένα αδιάφορο τραγουδάκι που στο βίντεο κλιπ τριγυρνάει κάπου στην Καλιφόρνια (μπορεί να ναι και Μαϊάμι, θα σε γελάσω). Δεν πειράζει, τους τα συγχωρούμε όλα γιατί οι Γερμανοί είναι φίλοι μας.
18) Τουρκία: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατελύθη το 1923. Μέγα ψέμα! Η Χαντισέ, ντυμένη χανούμισα, με κάτι άλλες χανούμισες λικνίζεται στους ρυθμούς τσιφτετελιού με μπιτ. Τραγουδάει (που λέει ο λόγος γιατί το μισό τραγούδι το λένε τα φωνητικά) για τον χτύπο της καρδιάς της όταν βλέπει τον ένα και μοναδικό. Προς το τέλος ένας χορευτής ακροβάτης (ευνούχος;) καταφτάνει και τη χορεύει. Όπως τον παλίό καλό καιρό στο Τοπ Καπί. Ξέρω ότι σου αρέσει. Αν σου επιτρέπει η ελληνοπρεπής σου ανατροφή και ο πατριωτισμός σου ψήφισέ το.
19) Αλβανία: Ποπ έπος από τους γείτονες. Ερμηνεύει καλλίπυγος νεαρά, που αν σου αρέσει μπορεί και να την πετύχεις σε κάποιο Αλβανικό ξεφάντωμα - μπουζουξίδικο στον Κολωνό από τον Οκτώβριο και μετά. Τη συνοδεύει ένα πράσινο ανθρωπάκι (πρασινοφρουρός δεν είναι ούτε και βάζελος) που δεν κολλάει καθόλου ούτε με τους στίχους ούτε με το συναίσθημα. Μην είναι ο σπάιντερμαν...
20) Νορβηγία: Τι σου είναι ο άνθρωπος...: Ταλαντούχος μουσικός, στιχουργός και συνθέτης, τραγουδάκι σε κέλτικο ρυθμό με βιολί, χορευτές που χοροπηδάνε διαρκώς, συμπαθητικό τραγούδι αλλά δε σ' αρέσει και πολύ πια; Μήπως επείδη είναι πρώτο στα γραφεία στοιχημάτων; Θέλεις να κερδίσει ο Σάκης κατά βάθος ε;
Κι άλλο διάλειμμα. Υπομονή 4 τραγούδια μείνανε
21) Θα πρέπει να γίνει μια στατιστική για τις σαδομαζοχιστικές τάσεις των Ουκρανών. Από το 2004 που κέρδισαν με τη Ρουσλάνα με τα δέρματα και τις φωτιές όλο κάτι άρρωστα στέλνουν. Η φετινή μοιάζει νά χει βγει από το Ερωτοδικείο...Μου προκαλεί εμετούς και διάρροια.
22) Ρουμανία: Τα κορίτσια από τα Βαλκάνια ξέρουν να το γλεντούν λέει το τραγούδι και πολυάριθμοι Ευρωπαίοι μάλλον το επιβεβαιώνουν. Την τραγουδιάρα συνοδεύουν ευλύγιστες κορασίδες που τον καιρό του Τσαουσέσκου θά 'λιωναν τα κορμάκια τους στην ενόργανη γυμναστική...Πώς αλλάζουν οι καιροί...
Διάλειμμα πάλι
23) Αγγλία: Αν δε συμφωνήσει με την Κιάρα ο Κωστάκης καλό θα είναι να προλάβει τα δικαιώματα από τον Άντριου Λόυντ Βέμπερ για τα πρεκλογικά σποτ. Είναι και πιο πιασάρικο, αν βάλει κι ο Φοίβος κανά μπουζουκάκι θα κάνει τρελό σουξέ.
24) Φιλανδία: Νόμιζες ότι οι Ace of Base διαλύθηκαν; Μέγα λάθος. Τραγουδούν ακόμα και είναι Φιλανδοίç
25) Ισπανία: Ήθελα νά ξερα τί λυσάξανε οι Ισπανοί και ξεπάστρεψαν όλους τους Άραβες από την Ιβηρική πριν από 500 χρόνια. Για να στέλνουν ανατολίτικο μπιτάτο κομμάτι σήμερα για ξεκάρφωμα. Η δε τραγουδίστρια θυμίζει βορειοευρωπαία πορνοστάρ. Θα σου αρέσει.
Τέλος, ώρα για κατούρημα, σχολιασμό και διαφημίσεις. Σιγά μην σ'αφήσει η ΕΡΤ να δεις τι ετοίμασαν οι Ρώσοι.
Βοήθειά μας.
Friday, 15 May 2009
Sunday, 30 November 2008
Σα βγεις στον πηγαιμό για το Νέο Κόσμο
(την Αμερική εννοώ ε, όχι τη γειτονιά)
Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ σπάει επιτέλους τη σιωπη του και σας παρουσιάζει σε συνέχειες το πόνημα: Σα βγεις στον πηγαιμό για το Νέο Κόσμο.
Μέρος πρώτον
Ο μουτσάκος και φέτος το Νοέμβριο έκανε το προγραμματισμένο του ταξίδι στη γη της επαγγελίας. Προορισμός του ήταν φέτος η πρωτέυουσα των ΗΠΑ Ουάσιγκτον όπου διοργανώθηκε το ετησιο συνέδριο στο οποίο έλαβε μέρος. Σοφά ποιών και με το πετρέλαιο στα 140 δολάρια το βαρέλι ο μουτσάκος έκλεισε εισιτήριο φτηνό αλλά με ενδιάμεσο προορισμό το Άμστερνταμ...What's the worst thing that can happen σκέφτηκε ο μουτσάκος και αρχισε να ετοιμάζει το ταξίδι του.
Ξεκίνησε αξημέρωτα για το Heathrow που μόνο καθυστερήσεις και ταλαιπωρία του επεφύλαξε κατά το παρελθόν, έκαμε το check in και περίμενε. Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 8.40. Μεταφέρθηκε στις 9.30 λόγω καθυστερημένης άφιξης του αεροπλάνου από το Αμστελόδαμο, και μετά στις 10.30, και ο μουτσάκος περίμενε σαν άλλος Αγγελάκας κοιτώντας τα αεροπλάνα να πετούν, θέαμα ιδιαίτερα βαρετό έως και εκνευριστικό όταν όλα πετούν εκτός από τη δική σου πτήση. Μια ευλογημένη στιγμή μπήκαμε στο αεροπλάνο στιγμή κατά την οποία μόλις οριακά προλάβαινα την ανταπόκριση για Ουάσιγκτον. Με το που κάθισα στη θέση μου με πήρε ένας γλυκός ύπνος μόνο που μετά από 20 λεπτά που ξύπνησα ήμασταν ακόμα στο Heathrow και η προοπτική να χάσω την πτήση πλησίαζε απειλητικά την πραγματικότητα.
Η ψυχολογία του επιβάτη είναι μυστήριο πράμα αγαπητέ μου αναγνώστη: εν αρχή επικρατεί άκρατη αισιοδοξία: Σίγά που θα μου συμβεί εμένα, σώπα καλέ, θα προλάβω και άλλα τέτοια. Ακολουθεί το στάδιο του ρεαλισμού όπου σιγά σιγά χωνεύεις ότι έχεις χάσει την πτήση και σκέφτεσαι ως πολυμληχανος Οδυσσέας πως θα φτάσεις στον προορισμό σου και μετά σε πιάνει κρύος ιδρώτας και σκέφτεαι όλες τις απίθανες πλην όμως δυσάρεστες εκδοχές. Αφου λοιπόν υπολογισα τη διαφορά της ώρας και την στοιχειώδη χρονική διάρκεια της πτήσης Λονδίνο - Άμστερνταμ κατέληξα στο συμπέρασμα ότι έχω πια χάσει την πτήση μου.
Φθάνοντας στο Schıphol η πτήση για Ουασιγκτον φυσικά είχε φύγει κι έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στα γκισέ της KLM. Μόνο που δεν ήμουν ο μόνος! Άλλοι 300 "τυχεροί" επιβάτες είχαν εναποθέσει τις τύχες τους στα ίδια αυτά γκισέ (όπου εργάζονταν 2 (ναι ΔΥΟ) υπάλληλοι). Αποτέλεσμα: 5 ώρες αναμονή για rebooking! Και πάλι λες, δεν μπορεί, αυτό δε μου συμβαίνει, θα στρώσει το πράμα...Αλλά όχι! Από 2.30 μέχρι τις 7.30 το απόγευμα περιμέναμε και περιμέναμε (μας τάισαν ένα ομολογουμένως γευστικότατο σάντουιτς και μας δώκαν κι ένα μπουκάλι νερό). Τελικά μου έδωσαν θέση στην πρώτη πρωινή πτήση το επόμενο πρωί. Ξενοδοχείο: Ούτε λόγος! Έλαβα ένα κουπονάκι που περιείχε μια τηλκεφωνική κάρτα 5€, έτερο κουπόνι 10€ για φαγητό και 50€ έκπτωση στην επόμενη πτήση KLM! Μπερεκέτια!
Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου να κοιμηθώ! Κι επειδή ο μουτσάκος έχει καβάτζες (σχεδόν) παντού βρηκε τη λύση! Πήγα στο μαγευτικό Λάιντεν, 20΄με το τρένο από το αεροδρόμιο. Την ώρα που έφτασα έπιασε μια ώρα χιονοθύελα αλλά τι μ'ένοιαζε! Είχα σπίτι να κοιμηθώ κι ένα πιάτο φαί! Βέβαια το σπίτι του φίλου Νίκου, όπως έμαθα εκ των υστέρων, φιλοξενούσε μέχρι πρότινος μια γάτα. Όπως είναι γνωστό οι γάτες είναι όργανα του σατανά κι έτσι εντός μιας ώρας ο μουτσάκος δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Να γιατί πρέπει να κουβαλάω πάντοτε μαζί μου το αερολίν.
Με περίσια δυσκολία το βράδυ πέρασε και ήταν ώρα να πάω πριν το χάραμα μονάχος και πάλι στο αεροδόμιο. Είπα να κάνω κι ένα τσάι, έτσι για να στρώσει ο λαιμός μου...Τι το θελα...Δυο ώρες αργότερα μου καρφώθηκε η ιδέα στο μυαλό λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο ότι είχα ξεχάσει το γκάζι ανοιχτό. Όταν ο Νίκος σήκωσε το τηλέφωνο μάλλον με γαμοσταύρισε αλλά τουλάχιστον έφυγε από το μυαλό μου η σκηνή με τους Ολλανδούς αξιωματικούς να με απομακρύνουν από την αίθουσα αναμονής ως ύποπτο για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Σε λίγο η εκνευριστικότατη Ολλανδή αστυνομικός θα με ανέκρινε για το ταξίδι μου γιατί όπως και να το κάνουμε είμαι εν δυνάμη απειλή για την υπερδύναμη...
Συνεχίζεται...
Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ σπάει επιτέλους τη σιωπη του και σας παρουσιάζει σε συνέχειες το πόνημα: Σα βγεις στον πηγαιμό για το Νέο Κόσμο.
Μέρος πρώτον
Ο μουτσάκος και φέτος το Νοέμβριο έκανε το προγραμματισμένο του ταξίδι στη γη της επαγγελίας. Προορισμός του ήταν φέτος η πρωτέυουσα των ΗΠΑ Ουάσιγκτον όπου διοργανώθηκε το ετησιο συνέδριο στο οποίο έλαβε μέρος. Σοφά ποιών και με το πετρέλαιο στα 140 δολάρια το βαρέλι ο μουτσάκος έκλεισε εισιτήριο φτηνό αλλά με ενδιάμεσο προορισμό το Άμστερνταμ...What's the worst thing that can happen σκέφτηκε ο μουτσάκος και αρχισε να ετοιμάζει το ταξίδι του.
Ξεκίνησε αξημέρωτα για το Heathrow που μόνο καθυστερήσεις και ταλαιπωρία του επεφύλαξε κατά το παρελθόν, έκαμε το check in και περίμενε. Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 8.40. Μεταφέρθηκε στις 9.30 λόγω καθυστερημένης άφιξης του αεροπλάνου από το Αμστελόδαμο, και μετά στις 10.30, και ο μουτσάκος περίμενε σαν άλλος Αγγελάκας κοιτώντας τα αεροπλάνα να πετούν, θέαμα ιδιαίτερα βαρετό έως και εκνευριστικό όταν όλα πετούν εκτός από τη δική σου πτήση. Μια ευλογημένη στιγμή μπήκαμε στο αεροπλάνο στιγμή κατά την οποία μόλις οριακά προλάβαινα την ανταπόκριση για Ουάσιγκτον. Με το που κάθισα στη θέση μου με πήρε ένας γλυκός ύπνος μόνο που μετά από 20 λεπτά που ξύπνησα ήμασταν ακόμα στο Heathrow και η προοπτική να χάσω την πτήση πλησίαζε απειλητικά την πραγματικότητα.
Η ψυχολογία του επιβάτη είναι μυστήριο πράμα αγαπητέ μου αναγνώστη: εν αρχή επικρατεί άκρατη αισιοδοξία: Σίγά που θα μου συμβεί εμένα, σώπα καλέ, θα προλάβω και άλλα τέτοια. Ακολουθεί το στάδιο του ρεαλισμού όπου σιγά σιγά χωνεύεις ότι έχεις χάσει την πτήση και σκέφτεσαι ως πολυμληχανος Οδυσσέας πως θα φτάσεις στον προορισμό σου και μετά σε πιάνει κρύος ιδρώτας και σκέφτεαι όλες τις απίθανες πλην όμως δυσάρεστες εκδοχές. Αφου λοιπόν υπολογισα τη διαφορά της ώρας και την στοιχειώδη χρονική διάρκεια της πτήσης Λονδίνο - Άμστερνταμ κατέληξα στο συμπέρασμα ότι έχω πια χάσει την πτήση μου.
Φθάνοντας στο Schıphol η πτήση για Ουασιγκτον φυσικά είχε φύγει κι έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στα γκισέ της KLM. Μόνο που δεν ήμουν ο μόνος! Άλλοι 300 "τυχεροί" επιβάτες είχαν εναποθέσει τις τύχες τους στα ίδια αυτά γκισέ (όπου εργάζονταν 2 (ναι ΔΥΟ) υπάλληλοι). Αποτέλεσμα: 5 ώρες αναμονή για rebooking! Και πάλι λες, δεν μπορεί, αυτό δε μου συμβαίνει, θα στρώσει το πράμα...Αλλά όχι! Από 2.30 μέχρι τις 7.30 το απόγευμα περιμέναμε και περιμέναμε (μας τάισαν ένα ομολογουμένως γευστικότατο σάντουιτς και μας δώκαν κι ένα μπουκάλι νερό). Τελικά μου έδωσαν θέση στην πρώτη πρωινή πτήση το επόμενο πρωί. Ξενοδοχείο: Ούτε λόγος! Έλαβα ένα κουπονάκι που περιείχε μια τηλκεφωνική κάρτα 5€, έτερο κουπόνι 10€ για φαγητό και 50€ έκπτωση στην επόμενη πτήση KLM! Μπερεκέτια!
Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου να κοιμηθώ! Κι επειδή ο μουτσάκος έχει καβάτζες (σχεδόν) παντού βρηκε τη λύση! Πήγα στο μαγευτικό Λάιντεν, 20΄με το τρένο από το αεροδρόμιο. Την ώρα που έφτασα έπιασε μια ώρα χιονοθύελα αλλά τι μ'ένοιαζε! Είχα σπίτι να κοιμηθώ κι ένα πιάτο φαί! Βέβαια το σπίτι του φίλου Νίκου, όπως έμαθα εκ των υστέρων, φιλοξενούσε μέχρι πρότινος μια γάτα. Όπως είναι γνωστό οι γάτες είναι όργανα του σατανά κι έτσι εντός μιας ώρας ο μουτσάκος δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Να γιατί πρέπει να κουβαλάω πάντοτε μαζί μου το αερολίν.
Με περίσια δυσκολία το βράδυ πέρασε και ήταν ώρα να πάω πριν το χάραμα μονάχος και πάλι στο αεροδόμιο. Είπα να κάνω κι ένα τσάι, έτσι για να στρώσει ο λαιμός μου...Τι το θελα...Δυο ώρες αργότερα μου καρφώθηκε η ιδέα στο μυαλό λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο ότι είχα ξεχάσει το γκάζι ανοιχτό. Όταν ο Νίκος σήκωσε το τηλέφωνο μάλλον με γαμοσταύρισε αλλά τουλάχιστον έφυγε από το μυαλό μου η σκηνή με τους Ολλανδούς αξιωματικούς να με απομακρύνουν από την αίθουσα αναμονής ως ύποπτο για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Σε λίγο η εκνευριστικότατη Ολλανδή αστυνομικός θα με ανέκρινε για το ταξίδι μου γιατί όπως και να το κάνουμε είμαι εν δυνάμη απειλή για την υπερδύναμη...
Συνεχίζεται...
Tuesday, 16 September 2008
Υ.Δ.
To μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ, ανανεωμένο και μετά από πολύμηνη απουσία επανέρχεται με ένα συναρπαστικό (που λέει ο λόγος) ποστ με θέμα το βίο και την πολιτεία ενός υποφήψιου διδάκτορα (από τούδε κι εφεξής θα γράφεται ΥΔ χάριν συντομίας) καθώς πολλές είναι οι παρεξηγήσεις, παρερμηνείες και λοιπές απορίες για το τι είναι τελικά (και τι δεν είναι) ο ΥΔ!
Λοιπόοοον, ο/η ΥΔ είναι μεν φοιτητής αλλά όχι από αυτούς που ξέρετε και πολλοί από εσάς ήσασταν κάποτε (και μερικοί είστε ακόμη). Τουτέστιν, είναι κάπως μεγαλύτερος ηλικιακά, και -υποτίθεται πάντα- κάπως σοφώτερος, αλλά δεν μαστίζεται πια από τις ίδιες αφραγκίες και επίσης δεν ξημεροβραδιάζεται στα ρεμπετάδικα, κλαμπ κλπ κλπ. Όχι απαραίτητα γιατί γέρασε αλλά γιατί άλλαξαν τα γούστα του και πλέον γουστάρει πιο ιντελεκτουέλ διασκεδάσεις.
Από την άλλη μεριά αν δεν έχει εξασφαλίσει υποτροφία ή κάποιου είδους χρηματοδότηση/εργασία στο πανεπιστήμιο ή αλλού η οικονομική του κατάσταση δεν απέχει και πολύ από αυτή που περιγράψαμε πιο πάνω.
Ο/η ΥΔ έχει (όπως όλοι μας σ'αυτή τη ζωή) έναν σκοπό: να τελειώσει κάποια στιγμή το ρημάδι το διδακτορικό και μετά...να πιάσει μια δουλειά, αν γίνεται κάπως σχετική με το αντικείμενο των σπουδών του. Έτσι αρκετές από τις υποθέσεις της ζωής του/της ΥΔ είναι σε αναστολή μέχρι να τελειώσει το διδακτορικό. Γι αυτό ο/η ΥΔ πρέπει να αντιμετωπίζεται με στοργή, αγάπη και προδέρμ αν εμφανιζέται υπεραγχωμένος, στον δικό του κόσμο, αν φέρεται να συζητάει με άλλους ΥΔ ακατόνητα και εν πολλοίς βαρετά θέματα όπως οι γαμήλιες τελετές στη Ζάμπια, ο τύπος της Κύπρου τη δεκαετία του 20 ή κάποια περίεργα ένυζμα.
Ένα από τα θέματα που απασχολούν τη ζωή του/της ΥΔ είναι ασφαλώς αυτό της προσωπικής του/της ζωής. Τι νομίζατε; Έχουν και οι ΥΔ προσωπική ζωή. Μόνο που είτε καταλήγουν να τη μοιράζονται με άλλες/άλλους ΥΔ (γιατί μόνο αυτοί τους καταλαβαίνουν). Διότι μια χαρά θα γούσταρε ο τάδε ΥΔ να συνάψει δεσμό με μία κομμώτρια ας πούμε (και ας μη θεωρηθεί ότι έχω τίποτα εναντίον της ευγενούς τάξης των κομμωτριών) αλλά βάζουμε αν θέλετε στοίχημα ποιος από τους δυό θα την έκανε πρώτος από την πλήξη και τη βαρεμάρα (έγω βάζω 5€ στην κομμώτρια πάντως).
Οι κοινωνικές σχέσεις του ΥΔ όπως είπαμε περιορίζονται συχνά σε ομοιοπαθείς. Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που κατέχει σημαντική θέση στη ζωή του ΥΔ κι αυτός δεν είναι άλλος από τον επιβλέποντα καθηγητή ΑΚΑ σουπερβητορα (από τις λέξεις supervisor και επιβήτορας, σύμφωνα με το Μιχάλη, φίλο ΥΔ). Η ψυχική ηρεμία του ΥΔ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σουπερβήτορα, σπανίως δε συμβαίνει το αντίθετο. Ο χαλαρός σουπερβήτορας είναι ευχή και κατάρα. Ο αυστηρός σουπερβήτορας το ίδιο.
Μια άλλη φήμη για τους ΥΔ είναι ότι ταξιδεύουν πολύ την ώρα που οι κοινοί θνητοί εργάζονται/πήζουν κλπ. Ουδέν ψευδέστερον! Οι ΥΔ ταξιδεύουν μεν σε εξωτικούς προορισμούς για συνέδρια κλπ αλλά ποιος σας είπε ότι γίνονται τόσα πολλά συνέδρια στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στις Σευχέλες, έστω στην Ιμπίθα βρε αδερφέ; Αφήστε δε που όταν μιλάμε για συνέδρια ο ΥΔ είναι υποχρεωμένος να μένει κλεισμένος σε ξενοδοχεία και συνεδριακά κέντρα και ν'ακούει επί ώρες ανακοινώσεις επί κατά κανόνα βαρετών θεμάτων, που και καλά σκοπό έχουν την προώθηση της έρευνας! Και καλά! Ευχαριστήθηκατε λοιπόν τώρα; Εν πάση περιπτώσει όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων! Όταν εσείς παίρνετε τον μισθουλάκο σας μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει τι σας φταίνει ο πτωχός πλην τίμιος ΥΔ που ταξιδεύει για τα συνέδριάκια του; Φάτε τώρα το γραφείο και τη χαρτούρα και τουμπεκί.
Φτάνουμε τέλος σε ένα πολύ σημαντικό θέμα: στον κώδικα επικοινωνίας των υπολοίπων "κανονικών" ανθρώπων με τους ΥΔ: Μερικοί κανόνες που ίσως να μην έχουν καμία επίπτωση στη δική σας ψυχοσύνθεση αλλά σίγουρα θα κάνουν τη ζωή των ΥΔ ευκολώτερη:
1ος Κανόνας: ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε ρωτάμε τον/την ΥΔ πότε θα παραδώσει τη διδακτορική του διατριβή. Πρώτα απ'όλα τι σας κόφτει εσάς; Ε; Κι έπειτα αν ήταν να την παραδώσει σύντομα, πιστέψτε με, θα σας ζάλιζε νυχθημερόν, μη σας πω ότι θα σας έδινε και κεφάλαια να διαβάσετε και να επιμεληθείτε! Μην αγχώνετε λοιπόν τον ΥΔ! Θα την τελειώσει κάποια στιγμή! Και τότε θα πάρει την εκδίκησή του από όλους όσοι τον ρωτάνε ως πότε θα σπουδάζει, τι θα κάνει στη ζωή του κλπ. Άντε!
2ος Κανόνας: Δε ρωτάμε τον ΥΔ τι θα κάνει μετά! ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ούτε ο ίδιος. Διότι υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που χωρίζει το ευκταίο από το εφικτό στο επαγγελματικό μέλλον του ΥΔ. Κι επειδή ο μπαμπάς του μέσου ΥΔ δεν έχει ιδιωτικό πανεπιστήμιο, δεν είναι ο Λάτσης ή ο Βουλγαράκης δεν μπορεί να σας απαντήσει. Εξού και κάθε φορά που κάνετε αυτή την ενοχλητική ερώτηση λαμβάνετε την εξίσου ασαφή απάντηση: Δεν ξέρω, εξαρτάται από τις προσφορές που θα έχω, θα δούμε.
3ος Κανόνας: Όταν ρωτάτε για το θέμα του διδακτορικού του ΥΔ ξέρουμε ότι δεν καταλαβαίνετε και πολλά (ούτε κι εγώ εδώ που τα λέμε όταν ρωτάω φυσικοχημικούς-βιολόγους κλπ). Έτσι δικαιολογούμε το νεύμα με το γερμένο κεφάλι προς τα δεξιά, και την ατάκα: "Αχ τι ενδιαφέρον". Αν θέλετε επιπλέον λεπτομέρειες να περιμένετε μια διάλεξη από 5' έως 50' ανάλογα με τις διαθέσεις του ΥΔ. Και καλά να πάθετε! Ας μη ρωτούσατε!
Όλα να ανωτέρω αποτελούν κατά κύριο λόγο προσωπικές απόψεις του γράφοντος, μερικές φορές δε διάφοροι συνάδελφοι διδακτορικοί συμφωνούν απολύτως. Τυχόν εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ δέχεται σχόλια, προτάσεις και αντιρρήσεις καθώς δε και προσθήκες στην παρούσα ανάρτηση.
Εύχομαι λοιπόν σε όλους τους ΥΔ μια καλή ακαδημαϊκή χρονιά. Και όταν ετοιμάζομαι να υποστηρίξω τη διατριβή θα σας ενημερώσω! Στο μεταξύ ευχαριστώ για τη στήριξη!
μουτσάκος, ΥΔ
Λοιπόοοον, ο/η ΥΔ είναι μεν φοιτητής αλλά όχι από αυτούς που ξέρετε και πολλοί από εσάς ήσασταν κάποτε (και μερικοί είστε ακόμη). Τουτέστιν, είναι κάπως μεγαλύτερος ηλικιακά, και -υποτίθεται πάντα- κάπως σοφώτερος, αλλά δεν μαστίζεται πια από τις ίδιες αφραγκίες και επίσης δεν ξημεροβραδιάζεται στα ρεμπετάδικα, κλαμπ κλπ κλπ. Όχι απαραίτητα γιατί γέρασε αλλά γιατί άλλαξαν τα γούστα του και πλέον γουστάρει πιο ιντελεκτουέλ διασκεδάσεις.
Από την άλλη μεριά αν δεν έχει εξασφαλίσει υποτροφία ή κάποιου είδους χρηματοδότηση/εργασία στο πανεπιστήμιο ή αλλού η οικονομική του κατάσταση δεν απέχει και πολύ από αυτή που περιγράψαμε πιο πάνω.
Ο/η ΥΔ έχει (όπως όλοι μας σ'αυτή τη ζωή) έναν σκοπό: να τελειώσει κάποια στιγμή το ρημάδι το διδακτορικό και μετά...να πιάσει μια δουλειά, αν γίνεται κάπως σχετική με το αντικείμενο των σπουδών του. Έτσι αρκετές από τις υποθέσεις της ζωής του/της ΥΔ είναι σε αναστολή μέχρι να τελειώσει το διδακτορικό. Γι αυτό ο/η ΥΔ πρέπει να αντιμετωπίζεται με στοργή, αγάπη και προδέρμ αν εμφανιζέται υπεραγχωμένος, στον δικό του κόσμο, αν φέρεται να συζητάει με άλλους ΥΔ ακατόνητα και εν πολλοίς βαρετά θέματα όπως οι γαμήλιες τελετές στη Ζάμπια, ο τύπος της Κύπρου τη δεκαετία του 20 ή κάποια περίεργα ένυζμα.
Ένα από τα θέματα που απασχολούν τη ζωή του/της ΥΔ είναι ασφαλώς αυτό της προσωπικής του/της ζωής. Τι νομίζατε; Έχουν και οι ΥΔ προσωπική ζωή. Μόνο που είτε καταλήγουν να τη μοιράζονται με άλλες/άλλους ΥΔ (γιατί μόνο αυτοί τους καταλαβαίνουν). Διότι μια χαρά θα γούσταρε ο τάδε ΥΔ να συνάψει δεσμό με μία κομμώτρια ας πούμε (και ας μη θεωρηθεί ότι έχω τίποτα εναντίον της ευγενούς τάξης των κομμωτριών) αλλά βάζουμε αν θέλετε στοίχημα ποιος από τους δυό θα την έκανε πρώτος από την πλήξη και τη βαρεμάρα (έγω βάζω 5€ στην κομμώτρια πάντως).
Οι κοινωνικές σχέσεις του ΥΔ όπως είπαμε περιορίζονται συχνά σε ομοιοπαθείς. Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που κατέχει σημαντική θέση στη ζωή του ΥΔ κι αυτός δεν είναι άλλος από τον επιβλέποντα καθηγητή ΑΚΑ σουπερβητορα (από τις λέξεις supervisor και επιβήτορας, σύμφωνα με το Μιχάλη, φίλο ΥΔ). Η ψυχική ηρεμία του ΥΔ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σουπερβήτορα, σπανίως δε συμβαίνει το αντίθετο. Ο χαλαρός σουπερβήτορας είναι ευχή και κατάρα. Ο αυστηρός σουπερβήτορας το ίδιο.
Μια άλλη φήμη για τους ΥΔ είναι ότι ταξιδεύουν πολύ την ώρα που οι κοινοί θνητοί εργάζονται/πήζουν κλπ. Ουδέν ψευδέστερον! Οι ΥΔ ταξιδεύουν μεν σε εξωτικούς προορισμούς για συνέδρια κλπ αλλά ποιος σας είπε ότι γίνονται τόσα πολλά συνέδρια στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στις Σευχέλες, έστω στην Ιμπίθα βρε αδερφέ; Αφήστε δε που όταν μιλάμε για συνέδρια ο ΥΔ είναι υποχρεωμένος να μένει κλεισμένος σε ξενοδοχεία και συνεδριακά κέντρα και ν'ακούει επί ώρες ανακοινώσεις επί κατά κανόνα βαρετών θεμάτων, που και καλά σκοπό έχουν την προώθηση της έρευνας! Και καλά! Ευχαριστήθηκατε λοιπόν τώρα; Εν πάση περιπτώσει όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων! Όταν εσείς παίρνετε τον μισθουλάκο σας μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει τι σας φταίνει ο πτωχός πλην τίμιος ΥΔ που ταξιδεύει για τα συνέδριάκια του; Φάτε τώρα το γραφείο και τη χαρτούρα και τουμπεκί.
Φτάνουμε τέλος σε ένα πολύ σημαντικό θέμα: στον κώδικα επικοινωνίας των υπολοίπων "κανονικών" ανθρώπων με τους ΥΔ: Μερικοί κανόνες που ίσως να μην έχουν καμία επίπτωση στη δική σας ψυχοσύνθεση αλλά σίγουρα θα κάνουν τη ζωή των ΥΔ ευκολώτερη:
1ος Κανόνας: ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε ρωτάμε τον/την ΥΔ πότε θα παραδώσει τη διδακτορική του διατριβή. Πρώτα απ'όλα τι σας κόφτει εσάς; Ε; Κι έπειτα αν ήταν να την παραδώσει σύντομα, πιστέψτε με, θα σας ζάλιζε νυχθημερόν, μη σας πω ότι θα σας έδινε και κεφάλαια να διαβάσετε και να επιμεληθείτε! Μην αγχώνετε λοιπόν τον ΥΔ! Θα την τελειώσει κάποια στιγμή! Και τότε θα πάρει την εκδίκησή του από όλους όσοι τον ρωτάνε ως πότε θα σπουδάζει, τι θα κάνει στη ζωή του κλπ. Άντε!
2ος Κανόνας: Δε ρωτάμε τον ΥΔ τι θα κάνει μετά! ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ούτε ο ίδιος. Διότι υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που χωρίζει το ευκταίο από το εφικτό στο επαγγελματικό μέλλον του ΥΔ. Κι επειδή ο μπαμπάς του μέσου ΥΔ δεν έχει ιδιωτικό πανεπιστήμιο, δεν είναι ο Λάτσης ή ο Βουλγαράκης δεν μπορεί να σας απαντήσει. Εξού και κάθε φορά που κάνετε αυτή την ενοχλητική ερώτηση λαμβάνετε την εξίσου ασαφή απάντηση: Δεν ξέρω, εξαρτάται από τις προσφορές που θα έχω, θα δούμε.
3ος Κανόνας: Όταν ρωτάτε για το θέμα του διδακτορικού του ΥΔ ξέρουμε ότι δεν καταλαβαίνετε και πολλά (ούτε κι εγώ εδώ που τα λέμε όταν ρωτάω φυσικοχημικούς-βιολόγους κλπ). Έτσι δικαιολογούμε το νεύμα με το γερμένο κεφάλι προς τα δεξιά, και την ατάκα: "Αχ τι ενδιαφέρον". Αν θέλετε επιπλέον λεπτομέρειες να περιμένετε μια διάλεξη από 5' έως 50' ανάλογα με τις διαθέσεις του ΥΔ. Και καλά να πάθετε! Ας μη ρωτούσατε!
Όλα να ανωτέρω αποτελούν κατά κύριο λόγο προσωπικές απόψεις του γράφοντος, μερικές φορές δε διάφοροι συνάδελφοι διδακτορικοί συμφωνούν απολύτως. Τυχόν εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ δέχεται σχόλια, προτάσεις και αντιρρήσεις καθώς δε και προσθήκες στην παρούσα ανάρτηση.
Εύχομαι λοιπόν σε όλους τους ΥΔ μια καλή ακαδημαϊκή χρονιά. Και όταν ετοιμάζομαι να υποστηρίξω τη διατριβή θα σας ενημερώσω! Στο μεταξύ ευχαριστώ για τη στήριξη!
μουτσάκος, ΥΔ
Tuesday, 20 May 2008
Eurovision το ανάγνωσμα
Ήρθε εκείνη η εποχή του χρόνου που εισπράττω την αποδοκιμασία (ενίοτε και τη χλεύη) φίλων και γνωστών γιατί ασχολούμαι με το φεστιβάλ. Λοιπόν για να τελείωνουμε (γιατί έχει και δεύτερο ημιτελικό την Πέμπτη και τελικό το Σάββατο) η Γιουροβίζιον ΔΕΝ είναι ούτε διαγωνισμός κλασικού τραγουδιού/ μουσικής ούτε φιλοδοξεί να αναδείξει το νέο υπερσυγκρότημα της ροκ σκηνής, ούτε τον νέο υπερτραγουδιστή της ποπ. Γι αυτό άλλωστε υπάρχουν πλέον τα εκάστοτε star academy, fame story κλπ κλπ. Ο διαγωνισμός είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα του: διαγωνισμός τραγουδιού. Ο,τι κάτσει! Ελαφρό, λαϊκό, ποπ, ροκ, μπαλάντα, ηλεκτρονικό κλπ. Βέβαια θα μου πεις, επειδή είσαι πνεύμα αντιλογίας, ότι η ποπ μουσική υπερισχύει. Ναι, μαζί σου. Εμένα μου αρέσει, πολύ. Σου αρέσει κι εσένα η ποπ μουσική; Έξοχα. Δε σου αρέσει. Μην το δεις! Είναι πολύ λάιτ για τα γούστα σου; Μην ασχοληθείς! Δεν πειράζει.
Τα τελευταία χρόνια άλλαξε λέει η Γιουροβίζιον; Εμ, 53 χρονών γίνεται φέτος, τι περίμενες; Εκεί που είχε 23 συμμετοχές το 1993 φέτος έχει 43. Αλλάζουν τα σύνορα, αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και τα φεστιβάλ. Ναι, έχει γίνει πλέον κυρίως θέαμα με χορούς και πανηγύρια και φωτιές και πυροτεχνήματα επί σκηνής και τα τοιαύτα. Μαζί σου! Ναι, ο καθένας αν το επιθυμεί τραγουδάει στα Αγγλικά ή σε όποια γλώσσα θέλει. Και πάλι μαζί σου! Είναι όμως κάτι που μ'αρέσει να βλέπω ν' ακούω και να παρακολουθώ, αν γίνεται με παρέα, σαν ένα παρτάκι, και να κατεβάζω ορισμένες από τις συμμετοχές, και να τις ακούω για μήνες. Και να βαθμολογώ χώρες και παρουσίες και να διαλέγω με τον κολλητό μου το καλύτερο ξέκωλο της χρονιάς.
Διότι την παρακολουθώ από το 1987 και δεν την έχω χάσει ούτε μια χρονιά, όταν η μοναδικός τρόπος να έχω τα τραγούδια ήταν να γράψω τη βραδιά σε βίντεο. Ακόμα κι αν έπρεπε να προγραμματίσω το βίντεο να γράψει την ώρα που έπρεπε να είμαι στην ανάσταση (θαρρώ το 1994) και να το δω όλο μέχρι τις 4.00 μετά την εκκλησία.
Διότι γουστάρω τρελά ν'ακούω διαφορετικές λαλιές κι ενίοτε διαφορετικά μουσικά είδη.
Διοτι έχει πλάκα η ψηφοφορία και ο σχετικός χαβαλές και η γκρίνια για τα μπλοκ χωρών που καθορίζουν ανάλογα την ψήφο τους.
Τι είπες, είναι ένα πανηγυράκι για γκέι και φλώρους; Σώπα καημένε, πολύ σοβαρά τα παίρνεις τα πράγματα. Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το. Κι αν δεν σ'αρέσει απλώς μην το δεις.
Έχει και γυναικάρες φέτος, όπως κάθε χρονιά, το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ όμως δεν έχει μάτια παρά για την Σιρούζο, την εκπρόσωπο της Αρμενίας, και της εύχεται καλή επιτυχία.
Άντε και καλή διασκέδαση το βράδυ του Σαββάτου, ο υπογράφων έχει κοινωνικές υποχρεώσεις και θα αρκεστεί σε αναμετάδοση μεσω σμσ.
Τα τελευταία χρόνια άλλαξε λέει η Γιουροβίζιον; Εμ, 53 χρονών γίνεται φέτος, τι περίμενες; Εκεί που είχε 23 συμμετοχές το 1993 φέτος έχει 43. Αλλάζουν τα σύνορα, αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και τα φεστιβάλ. Ναι, έχει γίνει πλέον κυρίως θέαμα με χορούς και πανηγύρια και φωτιές και πυροτεχνήματα επί σκηνής και τα τοιαύτα. Μαζί σου! Ναι, ο καθένας αν το επιθυμεί τραγουδάει στα Αγγλικά ή σε όποια γλώσσα θέλει. Και πάλι μαζί σου! Είναι όμως κάτι που μ'αρέσει να βλέπω ν' ακούω και να παρακολουθώ, αν γίνεται με παρέα, σαν ένα παρτάκι, και να κατεβάζω ορισμένες από τις συμμετοχές, και να τις ακούω για μήνες. Και να βαθμολογώ χώρες και παρουσίες και να διαλέγω με τον κολλητό μου το καλύτερο ξέκωλο της χρονιάς.
Διότι την παρακολουθώ από το 1987 και δεν την έχω χάσει ούτε μια χρονιά, όταν η μοναδικός τρόπος να έχω τα τραγούδια ήταν να γράψω τη βραδιά σε βίντεο. Ακόμα κι αν έπρεπε να προγραμματίσω το βίντεο να γράψει την ώρα που έπρεπε να είμαι στην ανάσταση (θαρρώ το 1994) και να το δω όλο μέχρι τις 4.00 μετά την εκκλησία.
Διότι γουστάρω τρελά ν'ακούω διαφορετικές λαλιές κι ενίοτε διαφορετικά μουσικά είδη.
Διοτι έχει πλάκα η ψηφοφορία και ο σχετικός χαβαλές και η γκρίνια για τα μπλοκ χωρών που καθορίζουν ανάλογα την ψήφο τους.
Τι είπες, είναι ένα πανηγυράκι για γκέι και φλώρους; Σώπα καημένε, πολύ σοβαρά τα παίρνεις τα πράγματα. Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το. Κι αν δεν σ'αρέσει απλώς μην το δεις.
Έχει και γυναικάρες φέτος, όπως κάθε χρονιά, το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ όμως δεν έχει μάτια παρά για την Σιρούζο, την εκπρόσωπο της Αρμενίας, και της εύχεται καλή επιτυχία.
Άντε και καλή διασκέδαση το βράδυ του Σαββάτου, ο υπογράφων έχει κοινωνικές υποχρεώσεις και θα αρκεστεί σε αναμετάδοση μεσω σμσ.
Ο Γιάννης ψήνει;
Η ιστορία που ακολουθεί είναι πραγματική, τα ονόματα δεν έχουν αλλαχθεί κι έχει προεσφέρει αφορμή για ατελείωτο γέλιο κατά καιρούς, όποτε αναπαράγεται σε παρέα. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τη Φω που την επανέφερε από την αποθήκη αναμνήσεων της παιδικής ηλικίας.
Λοιπόν, σαν μικρό παιδί ήμουν μάλλον παράξενο στο φαγητό, εν ολίγοις έτρωγα λίγα φαγητά και έκανα τη ζωή της μάνας μου δύσκολη. Η τάση παραμένει αν και πρέπει να ομολογήσω ότι έχω κάνει φιλότιμες προσπάθειες να διευρύνω τους γευστικούς μου ορίζοντες. Παρ' όλα αυτά ακόμα υπάρχουν φαγητά που δεν αγγίζω και δηλώνω υπεύθυνα ότι το σουσί και το κουνουπίδι θα απαγορευθούν μόλις έρθω στην εξουσία.
Στο θέμα μας λοιπόν. Προ αμνημονέυτων χρόνων, κι ενώ ήμουν 6 ή 7 χρόνων, ένα καλοκαιρινό απομεσήμερο μ'είχε κόψει η πείνα καθότι για μεσημεριανό είχαμε κάτι σε ψάρια ή χόρτα ή κάτι άλλο τελοσπάντων που δε θυμάμαι άλλα σίγουρα δε μου άρεσε. Γεγονός έιναι ότι δεν είχα χορτάσει και πεινούσα. Όπως συμβαίνει σε πολλά ελληνικά σπίτια τα μεσημέρια του καλοκαιριού, οι γονείς κοιμούνται και τα παιδιά προσπαθούν να ψυχαγωγηθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς να ξυπνήσουν τους γονείς τους και ακούσουν χριστοπαναγίες . Οι γονείς λοιπόν αναπάυονταν, κι εγώ έπρεπε να γεμίσω το στομάχι μου. Επιλογές πολλές δεν υπήρχαν, το τοστ ήταν η καλύτερη λύση! Όμως η κουζίνα βρίσκεται βρισκόταν δίπλα στο υπνοδωμάτιό τους και ο παραμικρός ήχος καθώς επίσης και η παραμικρή μυρωδία θα τους ξύπναγε άρα θα είχαμε χριστοπαναγίες εις διπλούν.
Έτσι λοιπόν ο Γιαννάκης σκέφτηκε την ακόλουθη λύση: τοστιέρα στο μπαλκόνι, ψήσιμο και άμεση κατανάλωση χωρίς μυρωδιές και "προδοτικούς θορύβους". Το τέλειο έγκλημα; Θα ήταν αν είχα προσμετρήσει τον αστάθμητο παράγοντα: την αστείρευτη δίψα της Ελληνίδας νοικοκυράς και αγνής γειτόνισσας για κουτσομπολιό και ρουφιανιά. Το ίδιο απόγευμα μια γειτόνισσα (έχε χάρη ρουφιάνα που δεν ξέρω ποια με έδωσε στεγνά) πήρε τηλέφωνο τη μάνα και μεταξύ άλλων ρώτησε:
-"Γιωργία (η μάνα), τι κάνει ο Γιάννης στο μπαλκόνι;
-Τι κάνει;
-Ψήνει;
Έτσι άδοξα τελείωσε η καριέρα μου ως ψήστης. Δεν κατέφυγα ποτέ ξανά σ'αυτή τη λύση, μπορεί να άκουσα και καμιά παναγία ενώ δεν αποκλείω και κανά μπάτσο, έτσι για παραδειγματισμό αν και δε θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες.
Το ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην υποτιμάτε την αστείρευτη δίψα του Έλληνα μικροαστού για χαφιεδισμό. Και αν θέλετε να ψήσετε, ή τελοσπάντων να κάνετε κάτι...κρυφά από τον αγαπημένο σας γείτονα στο μπαλκόνι φροντίστε να έχετε κατεβάσει τις τέντες!
Λοιπόν, σαν μικρό παιδί ήμουν μάλλον παράξενο στο φαγητό, εν ολίγοις έτρωγα λίγα φαγητά και έκανα τη ζωή της μάνας μου δύσκολη. Η τάση παραμένει αν και πρέπει να ομολογήσω ότι έχω κάνει φιλότιμες προσπάθειες να διευρύνω τους γευστικούς μου ορίζοντες. Παρ' όλα αυτά ακόμα υπάρχουν φαγητά που δεν αγγίζω και δηλώνω υπεύθυνα ότι το σουσί και το κουνουπίδι θα απαγορευθούν μόλις έρθω στην εξουσία.
Στο θέμα μας λοιπόν. Προ αμνημονέυτων χρόνων, κι ενώ ήμουν 6 ή 7 χρόνων, ένα καλοκαιρινό απομεσήμερο μ'είχε κόψει η πείνα καθότι για μεσημεριανό είχαμε κάτι σε ψάρια ή χόρτα ή κάτι άλλο τελοσπάντων που δε θυμάμαι άλλα σίγουρα δε μου άρεσε. Γεγονός έιναι ότι δεν είχα χορτάσει και πεινούσα. Όπως συμβαίνει σε πολλά ελληνικά σπίτια τα μεσημέρια του καλοκαιριού, οι γονείς κοιμούνται και τα παιδιά προσπαθούν να ψυχαγωγηθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς να ξυπνήσουν τους γονείς τους και ακούσουν χριστοπαναγίες . Οι γονείς λοιπόν αναπάυονταν, κι εγώ έπρεπε να γεμίσω το στομάχι μου. Επιλογές πολλές δεν υπήρχαν, το τοστ ήταν η καλύτερη λύση! Όμως η κουζίνα βρίσκεται βρισκόταν δίπλα στο υπνοδωμάτιό τους και ο παραμικρός ήχος καθώς επίσης και η παραμικρή μυρωδία θα τους ξύπναγε άρα θα είχαμε χριστοπαναγίες εις διπλούν.
Έτσι λοιπόν ο Γιαννάκης σκέφτηκε την ακόλουθη λύση: τοστιέρα στο μπαλκόνι, ψήσιμο και άμεση κατανάλωση χωρίς μυρωδιές και "προδοτικούς θορύβους". Το τέλειο έγκλημα; Θα ήταν αν είχα προσμετρήσει τον αστάθμητο παράγοντα: την αστείρευτη δίψα της Ελληνίδας νοικοκυράς και αγνής γειτόνισσας για κουτσομπολιό και ρουφιανιά. Το ίδιο απόγευμα μια γειτόνισσα (έχε χάρη ρουφιάνα που δεν ξέρω ποια με έδωσε στεγνά) πήρε τηλέφωνο τη μάνα και μεταξύ άλλων ρώτησε:
-"Γιωργία (η μάνα), τι κάνει ο Γιάννης στο μπαλκόνι;
-Τι κάνει;
-Ψήνει;
Έτσι άδοξα τελείωσε η καριέρα μου ως ψήστης. Δεν κατέφυγα ποτέ ξανά σ'αυτή τη λύση, μπορεί να άκουσα και καμιά παναγία ενώ δεν αποκλείω και κανά μπάτσο, έτσι για παραδειγματισμό αν και δε θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες.
Το ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην υποτιμάτε την αστείρευτη δίψα του Έλληνα μικροαστού για χαφιεδισμό. Και αν θέλετε να ψήσετε, ή τελοσπάντων να κάνετε κάτι...κρυφά από τον αγαπημένο σας γείτονα στο μπαλκόνι φροντίστε να έχετε κατεβάσει τις τέντες!
Monday, 12 May 2008
Το πείραμα
Είναι ένα πείραμα, ένα πείραμα που δεν κάνω για πρώτη φορά. Το πειραματόζωο είμαι εγώ και την κατάληξη του πειράματος, όπως συνήθως γίνεται, δεν την ξέρω. Το θέλησα όμως, κι ας ήξερα το κόστος. Ξέρω γιατί, τα ωφέλη θα είναι μεγαλύτερα, το πιστέυω ακόμα, κι ας μην έχω καν μπει στην πλέον αποφασιστική φάση του πειράματος. Έτσι κι αλλιώς δεν έιχα τίποτα να χάσω, το χρόνο μου ίσως, αλλά καιρός είναι πια να το παραδεχθώ, έχω μια περίεργη σχέση με το χρόνο.
Τα μικρά γράμματα, τους όρους συμμετοχής νομίζω δεν τους διάβασα προσεκτικά... Κάτι έλεγε, θυμάμαι, ότι το πείραμα δεν έχει εξασφαλισμένη επιτυχία, πως το λένε οι διαφημίσεις των επενδυτικών πακέτων: Οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές...
Εμπρός λοιπόν, στα πλαίσια του πειράματος...αγόραζε αέρα, χτίσε πάνω σε κάτι που δεν υπάρχει, με τη φαντασία σου φτιάξε ιστορίες...Αυτο θέλεις; Να παίξεις πάλι ρόλους που δεν σου αξίζουν;
Τι αισθάνεσαι; Τι μπορείς να αισθανθείς; Που να πάρει, δεν είναι αυτό που θέλεις.
Thursday, 1 May 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)
