tag:blogger.com,1999:blog-14284510442846294872011-07-07T17:14:38.028-07:00Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-45756985368842603112011-05-09T08:10:00.000-07:002011-05-13T17:20:03.242-07:00Αγαπητέ μου αναγνώστη,<br /><br />το μουτσάκος.μπλόγκσποτ.κομ καταγγέλει τον διεθνή σιωνισμό, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, το μνημόνιο και φυσικά το ΔΝΤ για την αήθη προσπάθεια φίμωσής του (καθώς και εκατομυρίων ακόμα μπλόγκερς). Καλά να πάθω βέβαια μιας και δεν άκουσα τον Αλέξη Τσίπρα που τα λέει τόσους μήνες. Έπεσε λοιπόν το blogger.com και ως αποτέλεσμα το εξαιρετικό ποστ για το δεύτερο ημιτελικό της γιουροβίζιον (έμεινε online μια-δυο ώρες επομένως μπορώ να παινευτώ απεριόριστα)χάθηκε και ακόμα να επανέλθει. <br />Τιμώντας την υπόσχεσή μου όμως επανέρχομαι για να σε ενημερώσω αγαπητέ μου αναγνώστη για τον μεγάλο τελικό. Λιτά και περιεκτικά γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Να φύγει το βίντεο:<br /><br />1. Φινλανδία<br />Ύποτονικός Φινλανδός τροβαδούρος τραγουδάει για την προστασία του περιβάλλοντος. Άγιος ο σκοπός σας αλλά μήπως να κοιτάγαμε κι εκείνη τη δόση του δανείου;<br /><br />2. Βοσνία και Ερζεγοβίνη<br />Ο Βόσνιος Γίώργος Νταλάρας, αφού συνέγραψε τον εθνικό ύμνο της Βοσνίας και εκπροσώπησε τη χώρα το 1999 επανέρχεται φέτος μ' ένα τραγούδι ύμνο στον έρωτα στην τρίτη ηλικία. Στα σχέδια του συμπεριλαμβάνεται και συνεργασία με τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς καθώς και δίσκος - αφιέρωμα στα λάτιν.<br /><br />3. Δανία <br />Οι Δανοί και φέτος επιβεβαίωνουν την αγάπη τους για κάθε τι Αγγλικό στέλνοντας ένα συγκρότημα επ'ονόματι Ένας φίλος στο Λονδίνο κι ένα τραγούδι που έχεις ακούσει κάπου αλλού αλλά δε θυμάσαι που. Επόμενο βήμα θα είναι η Δανία να εκπροσωπήσει του χρόνου το Ηνωμένο Βασίλειο.<br /><br />4. Λιθουανία<br />Η Εβελίνα Σασένκο πρόταξε στα στήθη της στον ημιτελικό και προκρίθηκε στο μεγάλο τελικό. Είναι επιβεβαιωμένο στη ζωή ότι ένα καλό και ρωμαλέο στήθος κάνει θαύματα, ακόμα και στη γιουροβίζιον.<br /><br />5. Ουγγαρία<br />Η κλώνος της Εριέττας Μουτούση τραγουδάει το πιο μπητάτο και χορευτικό κομμάτι της βραδιάς σχεδόν ακίνητη. Ακόμα κι έτσι ξεχωρίζει από τις λοιπές κουλαμάρες της βραδιάς.<br /><br />6. Ιρλανδία<br />Οι προσευχές μου δεν εισακούστηκαν και τα διανοητικά καθυστερημένα δίδυμα που φέτος εκπροσωπούν την Ιρλανδία πέρασαν στον τελικό. Αν πάρουν και καλή θέση θα είναι το τέλος όλων μας. <br /><br />7. Σουηδία<br />Ο εκπρόσωπος της Σουηδίας απειλεί μια γκόμενα ότι θα την βατέψει όταν γίνει δημοφιλής. Η γκόμενα δεν πείθεται εύκολα και το παλληκάρι κλίνεται από μονο του σ'ένα γυάλινο κλουβί που μετά το σπάει για να μας δείξει ότι είναι και γυμνασμένος. <br /><br />8. Εσθονία <br />Αφού μάζεψαν τα γυαλιά που έσπασε ο Σουηδός οι Εσθονοί τραγουδάνε κάτι κουλά για κουκλοθέτρα, νεράιδες και σταχτοπούτες. Και μια μυστική δύναμη τους έχρισε και φαβορί. Μαζέψτε τις κούκλες σας, γέμισε την πίστα ο Λούκας.<br /><br />9. Ελλάς<br />Ο Λούκας Γιώρκας υμνεί την αθάνατη ελληνική ψυχή, ο Στέρεο Μάικ δεν καταλαβαίνει κανείς τι λέει και το Watch my dance μετά από 40 χρόνια αντικαθιστά επιτέλους το Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και γίνεται το επίσημο εθνικό ζεϊμπέκικο. <br /><br />10. Ρωσσία<br />Ωραιοπαθής ρώσσος φέρελπις στο ρόλο του μαμιά της γειτονιάς απαριθμεί τις αρετές του και την πέφτει σ'ό,τι κινείται. Μεγάλε, σε πρόλαβε ο Σουηδός.<br /><br />11. Γαλλία <br />Με το που αρχίζει το τραγούδι - έπος της Γαλλίας νομίζεις ότι θα βγει ο Πρετεντέρης γιατί μοιάζει με το σήμα της εκπομπής του. Ευτυχώς αποφεύγεις τη ζοχάδα γιατί ο Κορσικανός τενόρος, που δεν είχε δουλειά να κάνει στην καριέρα του, αρχίζει να τραγουδάει. Είναι δικαίως φαβορί και αν είναι να κερδίσει καμιά άλλη αηδία μακάρι να επιβεβάιωσει τους μπούκις. Μόνο μην μπει σε κάνα κερατά η ιδέα να στείλουμε του χρόνου το Φραγκούλη...<br /><br />12. Iταλία<br />Μετά από 14 χρόνια οι Ιταλοί επανέρχονται μ'ένα τραγούδι που ταιριάζει ταμάμ για διαφήμιση τράπεζας ή αυτοκινήτου. Για τη γιουροβίζιον δεν πολύ κάνει αλλά δε φταίνε τα παιδιά, με τόσες απουσίες έχασαν επαφή με το διααγωνισμό.<br /><br />13. Ελβετία<br />Κουκλίτσα Ελβετίδα μας τραγουδάει συμπαθέστατο τραγουδάκι συνοδεία τσέλου και γιουκαλίλι. Είναι τόσο καλό που ξεχνάς ότι διαγωνίζεται στη γιουροβίζιον.<br /><br />14. Ηνωμένο Βασίλειο<br />To ΒΒC φέτος στέλνει μια ξεχασμένη boy band μ'ενα τραγούδι που θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από καθηγητές αγγλικών ανά τον κόσμο για την εκμάθηση των βοηθητικών ρημάτων που επαναλαμβάνονται εκνευριστικά στο ρεφρέν.<br /><br />15. Μολδαβία<br />Οι Μολδαβοί ξαναστέλνουν το ίδιο συγκρότημα που έστειλαν και το 2005 και ξανάκανουν διάφορες κουλαμάρες επί σκηνής. Τουλάχιστον κάποιος σπάει και λίγη πλάκα.<br /><br />16. Γερμανία<br />Είπαν του τρελλού να χέσει...Η Λένα που κέρδισε πέρυσι δεν είχε κλεισμένο το πρόγραμμά της για μέσα Μαίου και είπε να ξαναπάει στη γιουροβίζιον. Κι εξακολουθεί να τραγουδάει με την ίδια εκνευριστική απροσδιόριστης πρόελευσης αγγλική προσφορά. Μια φορά μονάχα φτάνει...<br /><br />17. Ρουμανία<br />Οι Ρουμάνοι φέτος κηρύσσουν την αλλαγή. Να μας συμπαθάτε παιδιά αλλά αλλαγή μας έταξε κι ο Αντρέας και προκοπή δεν είδαμε. <br /><br />18. Αυστρία<br />H αυστριακή εκδοχή της Whitney Houston τραγουδάει άλλη μια μπαλάντα για τα μυστικά του έρωτα. Αν κερδίσει αυτό του χρόνου οι 40 από τις 43 συμμετοχές θα ναι μπαλάντες.<br /><br />19. Αζερμπαιτζάν<br />Άσπρα θα φορέσω ρούχα γιορτινά όλες μου οι αγάπες έχουν γίνει μια. Κάτι νεόπλουτοι Αζέροι ντυμένοι στο λευκό που ξεχωρίζει, επαναλμβάνουν εκνευριστικά πολλές φορές πόσο τρομαγμένοι είναι από τον έρωτα. Αφού σας χαλάει ρε παιδιά... <br /><br />20. Σλοβενία<br />Η σλοβένικη εκδοχή της Christina Aguilera, αφού πρώτα ντύθηκε στο sex shop της γειτονιάς της μας τραγουδάει παρέα με κάτι φίλες της από το τοπικό strip club για έναν γκόμενο που την παράτησε. Άλα τις S/M γούστα η Σλοβένα και δεν της φαινότανε.<br /><br />21. Ισλανδία <br />Η συγκίνηση της βραδιάς: Τα μέλη μίας μπάντας τραγουδάνε στη θέση και εις μνήμην του αδικοχαμένου αρχιτραγουδιστή του συγκροτήματος. Αυτά είναι τα δράματα κυρίες και κύριοι.<br /><br />22. Ισπανία<br />"Δεν μπορούνε να μου πάρουνε μακριά τις ωραίες στιγμές" τραγουδάει με τσαχπινιά η Ισπανίδα Λουθία Πέρεθ και αναφέρεται φυσικά στην οικονομική κρίση . Μπορούνε Λουθία μου, μπορούνε...<br /><br />23. Ουκρανία<br />Μια πανέμορφη Ουκρανίδα τραγουδάει ένα αδιάφορο και βαρετό τραγούδι και για να το σώσει φέρνει μια φίλη της στη σκηνή που κανει κάτι παλαβά με την άμμο. Άδικο δεν είναι τώρα αυτό; Δηλαδή εμείς του χρόνου να φέρουμε τον Γιούρι Γκέλερ;<br /><br />24. Σερβία<br />Μια γλυκύτατη Σερβίδα επαινεί τον γκόμενο της στις φιλενάδες της. Χαρούμενο, πολύχρωμο και ευχάριστο. Στηρίζω Σερβία - Ψηφίζω Σερβία<br /><br />25. Γεωργία<br />Επικό ροκ από τους Γεωργιανούς που ξορκίζουν τα βάσανά τους φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούν. <br /><br />Το αυτό μπορείς να κάνεις κι εσύ, αυτό ήταν κι άλλο δεν έχει. Ήρθε η ώρα να μιλήσει ο λαός.<br />Και του χρόνου να μαστε καλά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-4575698536884260311?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-6076687895707570412011-05-08T12:18:00.000-07:002011-05-10T01:46:24.102-07:00Πιστέ μου αναγνώστη,<br />να που ξανασυναντιόμαστε για μια ακόμα eurovision. Φέτος αναλαμβάνω το βαρύ φορτίο να σε ενημερώσω έγκαιρα και έγκυρα και για τους δύο ημιτελικούς, κάτι που λησμόνησα πέρυσι, ώστε να μπορέσεις να παρακολουθήσεις την όλη διοργάνωση ενημερωμένος. Το λοιπόν, 43 οι φετινές συμμετοχές πάμε να δούμε τι θα δούνε τα ματάκια μας και τι θ'ακούσουν τ' αυτάκια μας.<br /><br />1ος Ημιτελικός - Τρίτη, 10 Μαίου<br /><br />1. Πολωνία, Jestem, Magdalena Tul<br />Η Πολωνία φέτος τραγουδάει - επιτέλους - στη γλώσσα της κι έτσι ο στίχος βγάζει κάποιο νόημα: "Είμαι η έμπνευσή σου, το γιατρικό για τα δάκρυα, ο κόσμος σου περιφέρεται γύρω μου, είσαι η σκιά μου, στις διαταγές μου, εμφανίζεσαι ακριβώς δίπλα μου." Μάλιστα, δυναμική γυναίκα η Μαγδαλένα. Φοράει και κάτι ρούχα από χορευτικό σε μπουζουξίδικο...καλά ξεκινάει και φέτος το φεστιβάλ.<br /><br />2. Νορβηγία, Haba - Haba, Stella Mwangi <br />Η Νορβηγία φέτος, πιστή στις επιταγές της πολυπολιτισμικότητας, στέλνει ένα τραγούδι με στίχο Αγγλικό και Σουαχίλι, με τίτλο που σημαίνει Σιγά - Σιγά (στα Σουαχίλι) και που θα μπορούσε, ποιητική αδεία, να μεταφραστεί στα Ελληνικά Αγάλι Αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Πολύ ωραία όλα αυτά, του χρόνου λοιπόν θα στείλουμε κι εμείς τραγούδι στα Ελληνικά και στα Ουρντού. <br /><br />3. Αλβανία, Aurela Gaçe, Feel the passion<br />H γείτων χώρα στέλνει φέτος μια τραγουδίστρια με μαλλί σαν της Rihana και καλή φωνή η οποία όμως φωνάζει. Πολύ. "Άφησε με να μοιραστώ το τραγούδι μου μαζί σου, μόνο νιώσε το πάθος, η αγάπη είναι το μήνυμα που λάμπει". Ναι, αλλά χρειάζεται να φωνάζεις τόσο πολύ;<br /><br />4. Αρμενία, Emmy, Boom Boom<br />Η Έμμυ εμφανίζεται ντυμένη σαν κοκκινοσκουφίτσα, οι χορευτές της φοράνε κάτι μπέρτες, μετά γδύνονται όλοι και τραγουδούν: "Boom boom, chucka chucka, your kiss is like a, like a..." Μα το θέο, αυτό λένε. <br /><br />5. Tουρκία, Live it up, Υuksek Sadakat<br />H γείτων και φίλη (κάθε χρόνο θα το γράφω) χώρα στέλνει και φέτος μία ροκ μπάντα. Ουδεμία έκπληξη, από το 2004 έχουμε δει άλλα 3 ροκ συγκροτήματα να εκπροσωπούν την Τουρκία. Ο στίχος είναι αισιόδοξος: "I say my friend, life is beautiful I say my friend, life is beautiful I say my friend, put the record on, Sing it loud and let it out, life is beautiful." (Εμ βέβαια, με ρυθμούς ανάπτυξης κοντά στο 9% μια χαρά ωραία είναι η ζωή). Στη σκηνή εκτός από τους ροκάδες έχουν και μια κοπελιά φυλακσιμένη - σαν ξωτικό, μέσα σε μια σφαίρα...Ποιός το σκέφτηκε αυτό; Δεν πάμε καλά...<br />Breaking News: Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες η κοπελίτσα απελευθερώνεται από το κλουβί και πετάει! Ζήτω η Ελευθερία!<br /><br />6. Σερβία, Nina, Caroban<br />Η Νίνα αγαπάει! Δες εδώ στίχος: "Εκείνη τη στιγμή αξίζω όσο χίλιες γυναίκες, γιατί γι αυτόν είμαι όμορφη και σκληρή σαν πέτρα (εδώ εντάξει η μετάφραση παραπέμπει αλλού αλλά μην παρασύρεσαι) κι όταν μ'αγαπάει ξέρω ότι όλα είναι είναι εντάξει, ο άντρας είναι μαγικός." (Να τα θυμάσαι αυτά Νίνα όταν σε παρατήσει). Τελοσπάντων, το τραγούδι είναι βγαλμένο από τα 60ς, η Dusty Springfield θα ήταν υπερήφανη. <br /><br />7. Ρωσσία, Alex Sparrow (=σπουργίτι) (βασικά Alexey Vorobyov λεγεται ο τύπος, τι Αλεξ Σπουργίτης και πίπες) - Get you<br />Λοιπόν, κάτι πρέπει να γίνει με τους Ρώσσους και τους εγωπαθείς τροβαδούρους που στέλνουν κάθε χρόνο. Ο Αλεξ Σπουργίτης, σίγουρος για τον εαυτό του λέει τα εξής: <br />"Oh oh... I'm coming to get you<br />Oh oh... I'm running, I'm coming for you<br />Oh oh... I'm gonna get you<br />I know you, you want me too"<br />Όχι παιδιά, η Ρωσσία είναι γνωστή και για άλλα προϊόντα της, εκτός από νάρκισσους τραγουδιστές: Εγωπαθείς...ξέκωλες τραγουδίστριες! Πόσα χρόνια έχουμε να δούμε τέτοιες στο φεστιβάλ; Ε;<br /><br />8. Ελβετία, Anna Rossinelli - In love for a while<br />Αφού λοιπόν σκουπιστεί η σκηνή απ'την αντρίλα του Αλεξ πάμε ν'ακούσουμε μια ωραία κοπελίτσα που μας τραγουδάει συνοδεία κιθάρας και μπάσου πόσο της λείπει ο αγαπημένος της, όταν δεν είναι δίπλα της. Είναι ένα μάλλον κανονικό τραγούδι όπου κανείς δε γδύνεται και δεν χοροπηδάει. <br /><br />9. Γεωργία, Eldirne - One more day<br />Οι Γεωργιανοί φέτος είναι μες τη ζοχάδα! Ο στίχος τα λέει όλα: "Θα πληρώσω για την απελπιστική απόγνωση, θα ζήσω άλλη μια μέρα της μοίρας μου." Σύμφωνοι με το στίχο, οι Γεωργιανοί ροκάρουν και ραπάρουν επί σκηνής. Α ναι, επίσης φωνάζουν και αυτοί πολύ. <br /><br />10. Φινλανδία, Oscar Paradise - Da da dam <br />Φυσικά ο Φινλανδός τροβαδούρος δε λεγεται Oscar Paradise (για όνομα!) αλλά Axel Ehnström και τραγουδάει με την κιθαρούλα του, με γλαφυρότητα και λυρισμό για τον πλανήτη που πεθαίνει. Βέβαια υπό το φως των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων στην υπερβόρεια αυτή χώρα ο στίχος θα μπορούσε να είναι ως εξής: Dadadam Dadadam I'm not giving any money to Portugal, Dadadam Dadadam and to Greece either. Λέω εγω, μια γνώμη τώρα. Τέλοσπάντων, να ναι καλά οι ανθρώποι που πέσαμε στην ανάγκη τους.<br /><br />11. Μάλτα, Glen Vella - One life<br />Aν τυχόν σε πήρε ο ύπνος με τον Φινλανδό τροβαδούρο θα σε ξυπνήσει ο Γκλεν. Το τραγουδάκι του είναι ντίσκο, έχει χορευτικό, έχει μπητ α ναι: το έχεις ξανακούσει άλλες 20 φορές σε κάθε προηγούμενη eurovision. <br /><br />12. Άγιος Μαρίνος, Senit - Stand by<br />Μια μελαμψή Αγιομαρινοπούλα τραγουδάει μια μπαλάντα (ακόμα) για τον έρωτα, τις θάλασσες και τα χρόνια που πέρασαν. Γαληνοτάτη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου (αυτός είναι ο επίσημος τίτλος της χώρας, δεν κάνω πλάκα) κάνε μας τη χάρη.<br /><br />13. Κροατία, Daria Kinzer - Celebrate<br />Αυτό είναι το πρώτο από τα δύο τραγούδια του φεστιβάλ που οι συντελεστές τους μπέρδεψαν τη διοργάνωση και αντί να τα στείλουν σε διαγωνισμό ομορφιάς, ξέρετε μέχρι ν'αλλάξουν τα κορίτσια μαγιό, τα έστειλαν στην γιουροβίζιον. Η Γερμανο-Κροάτισσα Ντάρια μας καλεί να εορτάσουμε κάθε βήμα που κάνουμε, να σταματήσουμε τον κόσμο και να λάμψουμε σαν κομήτης! Α ναι, και αλλάζει φορέματα, όπως σε διαγωνισμό ομορφιάς!<br /><br />14. Ισλανδία - Sigurjón's Friends - Coming Home<br />Λοιπόν αυτό είναι άλλο ένα κανονικό τραγούδι, με ωραία μουσική, ωραίο στίχο, δίχως κωλοτούμπες και φωτιές. Βέβαια έχει και λίγο δράμα η υπόθεση, καθώς ο Sigurjón, που επρόκειτο να τραγουδήσει, άφησε αναπάντεχα τον μάταιο τούτο κόσμο τον Ιανουάριο και η γυναίκα του και οι φίλοι του αποφάσισαν να το τραγουδήσουν έτσι κι αλλιώς, εις μνήμην του. Συγκινητικό ε; <br /><br />15. Ουγγαρία, Kati Wolf, What about my dreams<br />Μαγυάρα καλλονή τραγουδάει μπητάτο ποπ τραγούδι βγαλμένο κατευθείαν από τα 90s. Δυσκολεύεται βέβαια λίγο με το μίνι που φοράει και δε χορεύει καθόλου ενώ το τραγούδι είναι αντικειμενικά ξεσηκωτικό! Κάποια στιγμή έρχονται κάτι φίλοι της στα άσπρα και χοροπηδάνε αλλά η Κάτι στήλη άλατος. <br /><br />16. Πορτογαλία, Homens Da Luta, A luta é alegria<br />Οι Πορτογάλοι προβλέπουν το μέλλον. Δεν κάνω πλάκα, ήξεραν όταν επέλεγαν το τραγούδι τους ότι το Μάιο θα τους επισκεπτόταν το ΔΝΤ και στέλνουν ένα τραγούδι που θα έκανε την Αλέκα να δακρύσει και τον Αλέξη Τσίπρα περήφανο. Πρόσεξε στίχο: "Μέρα νύχτα ο αγώνας είναι χαρά, και οι άνθρωποι προχωράνε φωνάζοντας στους δρόμους. Δεν βοηθάει πολύ να φοράς σφιχτό ζωνάρι, δεν βοηθάει πολύ να παραπονιέσαι συνεχώς, δεν βοηθάει πολύ να κατσουφιάζεις ούτε και να θυμώνεις". Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, με τη γιουροβίζιον αντίσταση και πάλι.<br /><br />17. Λιθουανία, Evelina Sasenko - C'est la vie<br />Οι Λιθουανοί εφέτος μπέρδεψαν την γιουροβίζιον με διαγωνισμό μιούζικαλ. "Ειναι η ζωή μου, λέω ναι, όχι άλλη βροχή, έχω βρει την αιώνια αγάπη, αγάπη μου λαμπερή". Άσε μας κοπέλα μου και σε λίγο βγαίνει ο Λούκας και δεν έχω βρει καμιά λουλουδού ακόμα.<br /><br />18. Αζερμπαιτζάν, Eldar Gasimov και Nigar Jamal - Running scared<br />Κοίτα να δεις τι γίνεται με το Αζερμπαιτζάν τώρα: Έχουν πολλά λεφτά από τα πετρέλαια και έχουν βαλθεί να κερδίσουν το διαγωνισμό για να δείξουν τα πλούτη τους. Ως εδώ έχει καλώς, το κάναμε κι εμείς, κερδίσαμε (και μετά χρεοκωπήσαμε). Φέτος λοιπόν, στέλνουν μια μορφονιά κι έναν μορφονιό, ντυμένους σε άσπρα ρούχα, γιορτινά, οι οποίοι σ'ένα εκνευριστικότατο ρεφραιν λένε τα εξής κουλά: "Τρέχω είμαι φοβισμένος, τρέχω είμαι φοβισμένος από τη ζωή, τρέχω, φοβάμαι να αναπνέυσω γιατί σε λατρεύω." Τρεχα, βγαίνει ο Λούκας.<br /><br />19. Ελλάς, Λούκας Γιώρκας - Watch my dance<br />Πέρα απ'την εθνική περηφάνεια που το ζειμπέκικο, επιτέλους, κατακτά τη γιοροβίζιον, έχω ένα - δυο σχολια: Πρώτον, την ώρα που ο Λούκα κι ένας άλλος λεβέντης χορεύουν δε θα πρεπε να υπάρχει ξέκωλο με λαμέ και γόβες να χτυπάει πλαμάκια; Κι επίσης, που είναι οι γαρδένιες; Ελπίζω να με διαβάζει κάποιος εκεί στην Ελληνική αποστολή και να διορθώσει αυτές τις ελλείψεις. Εν πάση περιπτώσει το τραγούδι είναι μια χιπ-χοπ ζειμπεκιά που θα έκανε τον Δημήτρη Μητροπάνο περήφανο και τον Έμινεμ...έξαλλο. Στα παπάρια μας όμως, έμεις πάμε να δείξουμε πόσο μεγάλα κοχόνες έχουμε σ'όλη την Ευρώπη...Αν δεν τα δει η Ευρώπη...αυτή θα χάσει.<br /><br />Τέλος πρώτου ημιτελικού! Ζήτω το έθνος. Τα λέμε την Πέμπτη για τον δεύτερο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-607668789570757041?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-24720311199493878652010-05-28T13:33:00.000-07:002010-05-28T17:24:30.457-07:00Αγαπητέ μου αναγνώστη, <br />ήρθε για μία ακόμη χρονιά η στιγμή που περίμενες. Σου ζητώ συγγνώμη που δεν σε ενημέρωσα εγκαίρως για τους ημιτελικούς αλλά είχα κάτι υποχρεώσεις, ήταν κομμένο και το ίντερνετ στο σπίτι...παλιοζωή! Στο θέμα μας τώρα. 55ος διαγωνισμός γιουροβίζιον, ξέρω ότι κατά βάθος ονειρεύεσαι πρωτιές και τα τοιαύτα αλλά πιστεύω ότι ακολουθώντας το πνεύμα των καιρών δεν έχεις την παραμικρή διάθεση να ξοδέψει το δοξασμένο μας κράτος ούτε δεκάρα τσακιστή για γιορτές και πανηγύρια. Να δούμε λοιπόν τι καλό θα δούμε φέτος. Να σε προειδοποιήσω ότι ενώ πέρυσι ήταν η χρονιά του βιολιού, φέτος είναι η χρονιά της μπαλάντας:<br /><br />1) Αζερμπαιτζάν: Εκεί που ήσουν ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ρθεις! Θυμάστε τον παλιό καλό καιρό που ξοδεύαμε αβέρτα για την εθνική υπερηφάνεια και το βρακί της Παπαρίζου; Ε, αυτό κάνουν και οι Αζέροι φέτος. Στέλνουν την Σαφούρα (δεν κάνεις καριέρα με τέτοιο όνομα)η οποίο κατεβαίνει σκαλοπάτια, ανεβαίνει ανηφοριές για να μας εξηγήσει πως τρέχει το δάκρυ της που την άφηκε ο καλός της...ντριπ ντροπ, πλιτς πλατς...Να δεις που θα το βάλει η ΕΥΔΑΠ στη διαφήμιση κατά της λειψυδρίας.<br /><br />2) Ισπανία: Αυτό μου θυμίζει κάτι εφιάλτες που έβλεπα μικρός, με τη μουσική να παίζει συνεχώς και τους τοίχους μαζί με τα παιχνίδια και τις αφίσες στο δωμάτιο να παίρνουν τερατώδεις διαστάσεις και να με πνίγουν...Σκιάχτηκα<br /><br />3) Noρβηγία: Ένα τραγούδι με λυρισμό και ευαισθησία περιγράφει την αγνή και αδούλωτη αγάπη...Σαν αυτά που τραγουδάνε για την αγάπη για το Χριστό κάτι χριστιανικά ποπ-ροκ συγκροτήματα στην Αμερική. Αυτοί κέρδισαν και πέρυσι, φτάνει.<br /><br />4) Mολδαβία: Ένα χαρούμενο τραγουδάκι με βιολιά και σαξόφωνα...Εμ, φτωχοί ανθρώποι οι Μολδαβοί, χαρούμενοι είναι. Τι να τους πει η κρίση...αλοίμονο σε κάτι άλλους<br /><br />5) Kύπρος: Θυμάσαι εκείνο τον Κύπριο συμφοιτητή στο πανεπιστήμιο που σου χε πρήξει τα συκώτια για τους Άγγλους και πόσο δεν τους πάνε; Ε ψέματα είναι όλα! Διάλεξαν για τραγουδιστή έναν Ουαλό, βάλανε και κάτι νοματαίους από 2-3 διαφορετικές χώρες στη σκηνή, τραγουδάνε μια μπαλάντα εύπεπτη και πέρασαν και στον τελικό μετά από πέντε χρόνια! Άντε με το καλό να βάλουνε και κανά Τουρκοκύπριο.<br /><br />6) Βοσνία - Ερζεγοβίνη: Οι Βόσνιοι πάλι τραγουδάνε φέτος στα Αγγλικά για αστραπές και βροντές. Στα Σερβικά το τραγούδι λέγεται Munja i grom που στα Ελληνικά προφέρεται Μούνια ι γκρομ. Βαλκανικό ροκ, σαν να στέλναμε εμείς τις Δυτικές Συνοικίες. Του χρόνου μπορεί!<br /><br />7) Bέλγιο: Συμπαθής νέος μας τραγουδάει μια μπαλάντα ακόμα για την κιθάρα του. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποια αμερικανική σειρά/ταινία κλπ έχω ακούσει κάτι παρόμοιο. Μη χασμουριέσαι, έχει 18 τραγούδια ακόμα.<br /><br />8) Σερβία: Πόσο καιρό έχεις ν'ακούσεις καινούργιο τραγούδι από τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Θα σου πω εγώ! Πολύ καιρό! Ούτε ένα "Με λένε Πόπη" για τον Γιώργο Νταλάρα, ούτε ενα Βενζινάδικο για την Πρωτοψάλτη! Τίποτα! Τι σημαίνει αυτό; Ο Γκόραν έχει πολύ ελεύθερο χρόνο και συνεπώς βαριέται! Κι επειδή βαριέται έγραψε φέτος το Σερβικό τραγούδι. Ναι, ναι, στίχοι-μουσική δικοί του. Α, το τραγούδι λέγεται "Αυτά είναι τα Βαλκάνια"...'Άσε ρε Γκόραν...<br /><br />Διάλειμμα για κατούρημα<br /><br />9) Λευκορωσία: Το τραγούδι της Λευκορωσίας είναι...μπάλαντα! Καλά το μάντεψες. Κάτι για κάτι πεταλούδες λένε, στο τέλος οι τραγουδίστριες βγάζουν και φτερά πεταλούδας. Όχι δεν πετάνε.<br /><br />10) Ιρλανδία: Το τραγούδι της Ιρλανδίας είναι...μπαλάντα! Σπίρτο είσαι! Η τραγουδιάρα κέρδισε το 1993 με ένα πολύ ωραίο τραγούδι (ναι, πάλι μπαλάντα ήταν) και τώρα ξανάρχεται να μας θυμίσει ότι γεράσαμε κατά 17 χρόνια...Κάνε μας τη χάρη σε παρακαλώ.<br /><br />11) Ελλάς:<br />Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν,<br />σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά,<br />με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν,<br />μάς ανάψαν φωτιές στα χωριά,<br />μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν<br />και ξανά και για μας λευτεριά,<br />για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν,<br />ας κοιτάξουμε μόνο μπροστά.<br /><br />O Γιώργος Αλκαίος δίνει το έναυσμα για την εθνική ανάταση. Αν τυχόν κερδίσουμε να δω πώς θα πληρώσουμε τη διοργάνωση του χρόνου<br /><br />12) Ηνωμένο Βασίλειο: Οι Άγγλοι φέτος στέλνουν ένα τραγούδι που υπογράφουν οι Pete Waterman και Μike Stock. Αυτοί που γράφανε τα τραγούδια του Rick Astley και της Kylie Minogue. Ναι, ξέρω, εσύ μεγάλωσες με Βασίλη Παπακωσταντίνου και AC DC, τα χασες όλα αυτά αλλά το τραγούδι είναι τρελλή 80-ίλα και θα πάει άπατο γιατί οι άνθρωποι είναι εμφανως εκτός τόπου και χρόνου. Αλλά μου θυμίζει τα μικράτα μου και μ'αρέσει<br /><br />Διάλειμμα για πίτσες, αργεί αυτός ο ντελιβεράς;<br /><br />13) Γεωργία: Μπαλάντα και πάλι. Μια όμορφη Γεωργιανή με ωραία φωνή, παρέα με 2-3 διαφορετικούς χορευτές που μόνο κεφαλοκλείδωμα δεν της κάνουν, μας λέει κάτι αισιόδοξα για το μέλλον που θα ναι διαφορετικό και θα λάμψει. Στο τέλος φωνάζει, μάλλον επειδή ένας από την παρέα τη σηκώνει ψηλά...Ό,τι να ναι<br /><br />14) Τουρκία: Η φίλη (αλήθεια, φιλική χώρα είναι, μην πιστεύεις τους φασίστες) και γείτων χώρα, επειδή είναι πια πολύ μπροστά (σε σχέση με κάτι άλλες χώρες, δεν τις ξέρεις, μην πάει ο νους σου στο κακό) στέλνει ένα ραπ- ροκ συγκρότημα, με ειρηνικό τίτλο, (we could be the same), ωραίο ήχο μια κοπελιά-ρομπότ (μα ποιος το σκέφτηκε αυτό) και πολλές φωτιές πυροτεχνήματα στη σκηνή. Κι εμείς χωρίς τσιφτετέλι δεν μπορούμε...<br /><br />15) Αλβανία: Αλλή μια φίλη και γείτων χώρα. Φέτος στέλνει μια τραγουδιάρα που όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει η Μπόνυ Τάιλερ. Βαλκανικό ποπ σαν να λέμε. Συμπαθές. <br /><br />16) Ισλανδία: Οι Ισλανδοί πάλι, αφού χρεοκώπησαν (πρώτοι) και κάναν την Ευρώπη άνω-κάτω με το ηφαίστειο τους, στέλνουν μια τσαχπίνα, γεματούλα τραγουδιάρα η οποία μ'ενα ποπ τραγουδάκι αναρωτιέται στα Γαλλικά Je ne sais pas...Μια χαρά ξέρεις, μην κάνεις την ανήξερη.<br /><br />17) Ουκρανία: Λοιπόν, είναι Σάββατο βράδυ, κάθεσαι να χαλαρώσεις, έχεις ακούσει το μισό πλανήτη να σε κατηγορεί (και τον άλλο μισό να σε κοροϊδεύει επί 3 μήνες) και έχεις μια (όμορφη ομολογουμένως) Ουκρανίδα να σε κατηγορεί για την καταστροφή του περιβάλλοντος! Αντε από δω νυχτιάτικα.<br /><br />18) Γαλλία: Οι Γάλλοι πάλι φέτος στέλνουν έναν Αφρικανό που τραγουδάει ένα τραγουδάκι που θα μπορούσε να είναι και ο ύμνος του επερχόμενου μουντιάλ. Εκτός τόπου και χρόνου. Ευχάριστο βέβαια είναι και θα παίξει πολύ το καλοκαίρι. <br /><br />19) Ρουμανία: Μια κουκλάρα, ένας τυπάς και δυο πιάνα! Συμπαθές ποπ τραγουδάκι με πολλές φωτιές επί σκηνής που και καλά ανάβουν από τo πάθος τους! Αν ήταν μόνη της η κουκλάρα...<br /><br />20) Ρωσία: Μόνο και μόνο που Peter Nalitch, ο Ρώσος τροβαδούρος που στέλνει φέτος η χώρα του Πούτιν, μας έχει πρόσφερει κατά το παρελθόν <a href="http://www.youtube.com/watch?v=AOzkN8dHnjk">αυτό</a> τον συγχωρούμε που μας τραγουδάει άλλη μια μπαλάντα, βαρετή, άνοστη και κουραστική.<br /><br />Κι άλλο διάλειμμα, σε λίγο τελείωνει και το φετινό υπερθέαμα, υπομονή<br /><br />21) Αρμενία: Η πονεμένη αυτή χώρα μας στέλνει ένα τραγούδι με τίτλο Κουκούτσι από Βερύκοκο...ρίκο ρίκο ρικοκο ρίκο ρίκο κοοοοο. Ο Νορβηγός καμεραμάν μας προσφέρει εκπληκτικά πλάνα της τραγουδιάρας. Και αυτό αρκεί.<br /><br />22) Γερμανία: Παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα οι Γερμανοί ΕΙΝΑΙ φίλοι μας. Βέβαια η τραγουδιάρα που στέλνουν σου θυμίζει αυτή την γκόμενα (αδερφη, ξαδέρφη κ.ο.κ.) που πάντα θα ήθελες να χαστουκίσεις. Κακομαθημένο πλάσμα σου λέω. Και χαλάει ένα κατά τα λοιπά συμπαθές τραγούδι.<br /><br />23) Πορτογαλία: Τι στέλνει φέτος η Πορτογαλία; Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις! Μπαλάντα και οι Πορτογάλοι. Μου θυμίζει μουσική τίτλων τέλους βραζιλιάνικης σαπουνόπερας. <br /><br />24) Ισραήλ: Λέβέντης μορφονιός (ωραιοπαθής μάλλον) τραγουδάει τί; Μπαλάντα ντε! Δεν είσαι συγκεντρωμένος αρκετά! Το τραγούδι μέτριο, ο τροβαδούρος την έχει δει Χοσε Καρέρας και τα δίνει όλα. Χτυπιέται σου λέω! Αστο μεγάλε και δεν το σώνεις.<br /><br />25) Δανία: Είτε το πιστεύεις είτε όχι τελείωσαμε και φέτος! Oι Δανοί πάλι πάνε να μας κοροϊδέψουν μ'ενα τραγουδάκι του οποίου η εισαγωγή είναι ξεπατικωτούρα του Every breath you take! Ντροπής πράγματα!<br /><br />Λοιπόν αυτό ήτανε, και του χρόνου να μαστε καλά. Αν μάλιστα κερδίσουμε, ο Γιωργάκης θα βάλει έξτρα φόρο για να διοργανώσουμε το φεστιβάλ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-2472031119949387865?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-54284115242441536802010-05-05T17:50:00.000-07:002010-05-05T18:09:13.980-07:00Έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε που τελειώσα το σχολείο και άρα διανύω 17 χρόνια ενήλικου βίου. Αυτά που γίνονται τα τελευταία 4-5 χρόνια στην Ελλάδα μου θυμίζει όλο και πιο πολύ μια κοινωνία η οποία δεν έχει καμία διάθεση να ενηλικιωθεί. Σε τούτη τη χώρα κανείς μα κανείς δε φέρει την ευθύνη, κανείς μα κανείς δεν τιμωρείται ποτέ. Πώς κάνουν τα παιδιά, τα πονηρά παιδιά, όταν τους πιάνουν στα πράσα: "Δεν ήμουν εγώ, ήταν ο Γιωργάκης, η Κατερίνα". Δεν φταίμε σε τίποτα, φταίνε οι Γερμανοί, το ευρώ, οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι. Ο Νεοέλληνας αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του. Τώρα που τα λεφτά τελείωσαν φταίει κάποιος άλλος. Τώρα που είχαμε και τους πρώτους νεκρούς φταίει πάντα κάποιος άλλος: το Πασοκ, τα ΜΑΤ, το ΚΚΕ, ο Βγενόπουλος, η πλουτοκρατία, οι αναρχικοί...Αλλά την ευθύνη δεν την αναμβάνει ποτέ, κανείς! Όπως ακριβώς τα παιδιά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-5428411524244153680?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-137914546238513922009-09-28T15:43:00.000-07:002009-09-28T16:36:24.516-07:00Αγαπητέ μου αναγνώστη,<br />νόμιζες οτι θα σου έλεγα ψέματα...Ότι δε θα σου έδινα φωτογραφίες από την πρωτεύουσα του Νέου Κόσμου. Κι όμως, υποσχέσεις - δεσμέυσεις...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE8vM20hMI/AAAAAAAAAGg/TKP7EeVuSRI/s1600-h/DSC01008.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE8vM20hMI/AAAAAAAAAGg/TKP7EeVuSRI/s320/DSC01008.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386653410914501826" /></a><br /><br />το Καπιτώλιο<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE9VVr_N-I/AAAAAAAAAGo/74vpxrcwEqY/s1600-h/DSC00959.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE9VVr_N-I/AAAAAAAAAGo/74vpxrcwEqY/s320/DSC00959.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386654066120013794" /></a><br /><br />από τους δρόμους της Washington<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE97UviWyI/AAAAAAAAAGw/RuTsMIj46yc/s1600-h/DSC00960.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE97UviWyI/AAAAAAAAAGw/RuTsMIj46yc/s320/DSC00960.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386654718701493026" /></a><br /><br />το μετρό<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE-qQDFLQI/AAAAAAAAAG4/MdXQKpHQLMU/s1600-h/DSC00962.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE-qQDFLQI/AAAAAAAAAG4/MdXQKpHQLMU/s320/DSC00962.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386655524895141122" /></a><br /><br />ο Λευκός Οίκος βεβαίως - βεβαίως<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE_L1LpTzI/AAAAAAAAAHA/3I12bQ9__tg/s1600-h/DSC00966.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsE_L1LpTzI/AAAAAAAAAHA/3I12bQ9__tg/s320/DSC00966.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386656101798858546" /></a><br /><br />To Washington Monument<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsFAYh5Ly9I/AAAAAAAAAHI/A3Q9wF2t6ug/s1600-h/DSC00967.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsFAYh5Ly9I/AAAAAAAAAHI/A3Q9wF2t6ug/s320/DSC00967.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386657419471080402" /></a><br /><br />Kαι η θέα από την κορυφή του μνημείου: Σε πρώτο φόντο το μνημείο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατόπιν το Reflecting Pool και στο βάθος το Μνημείο του Λίνκολν<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsFCB_SzzNI/AAAAAAAAAHQ/sSNtxk76ogY/s1600-h/DSC00977.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsFCB_SzzNI/AAAAAAAAAHQ/sSNtxk76ogY/s320/DSC00977.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386659231249452242" /></a><br /><br />To Jefferson Memorial<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsFCq1lJ8YI/AAAAAAAAAHY/U_8wKQCtgrc/s1600-h/DSC01007.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_LCB03quc9gY/SsFCq1lJ8YI/AAAAAAAAAHY/U_8wKQCtgrc/s320/DSC01007.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386659933016682882" /></a><br /><br />FBI...<br /><br /><br />Πέρα από την ευθύνη που έχουν οι ίδιες οι ΗΠΑ για την εικόνα τους παγκοσμίως μεγάλο ρόλο παίζουν και το Χόλυγουντ. Για να καταλάβει ένας ξένος την αμερικανική ψυχή πρέπει να επισκεφθεί πέρα από τη Νέα Υόρκη, που είναι μια παγκόσμια πόλη και άρα ουδόλως αντιπροσωπευική των ΗΠΑ, και τη Washington και βέβαια και τις κεντρικές πολιτείες. Στην πρωτεύουσα θα καταλάβει ότι το FBI είναι μια κρατική υπηρεσία καταπολέμησης του εγκλήματος, το Πεντάγωνο είναι το ΥΠΕΘΑ των ΗΠΑ (είναι χαρακτηριστικές οι διαφημίσεις για τα ασφαλιστικά προγράμματα των αξιωματικών στο σταθμό του μετρό του Πενταγώνου που δυστυχώς δεν μπόρεσα να φωτογραφήσω αφού απαγορέυεται η φωτογράφιση για λόγους ασφαλείας). Φυσικά το Πεντάγωνο είναι ένα σύμβολο της πολεμοχαρούς Αμερικής στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου και δικαίως, δεν παύει όμως να είναι άλλη μια κρατική υπηρεσία. <br /><br />Επισκέφθηκα την πόλη λίγες μέρες μετά την εκλογή Ομπάμα και η ατμόσφαιρα ήταν εορταστική. Η πόλη ετοιμαζόταν για τις γιορτές των Χριστουγέννων και υπήρχε ένας άνεμος αισιοδοξίας παντού μετά την απομάκρυνση του Μπους και την ήττα των ρεπουμπλικάνων. Στα μαγαζιά με τα αναμνηστικά είδη δεκάδες προϊόντα με θέμα τον νεοεκλεγέντα αλλά και τους εκάστοτε προέδρους των ΗΠΑ, δέιγμα ότι ο θεσμός συγκεντρώνει τον απεριόριστο σεβασμό του μέσου Αμερικάνου. Καθώς επίσης και την προσήλωση του συστήματος αλλά και κατ'επέκταση της κοινωνίας στη συνέχεια. Στα μάτια ενός Ευρωπαίου πολλώ δε μάλλον ένος Έλληνα, 200 και πλέον χρόνια κρατικής κρατικής εξουσίας και η αναπαράστασή τους στη σειρά των 44 προέδρων φαντάζουν ιστορικά ασήμαντα γεγονότα. Στα μυαλό των Αμερικανών όμως συνιστούν την ιστορική συνέχεια του κράτους τους για την οποία είναι περήφανοι και θα πρέπει να την κρίνουμε λαμβάνοντας υπόψη την αμερικανική ιστορία. Ίσως μάλιστα έτσι κατορθωσουμε κάποια μέρα, απαλλαγμένοι από την παραμορφωτική επίδραση που ασκεί ο αντιαμερικανισμός, να κατανοήσουμε την αμερικανική ιστορία και την αμερικανική πολτική έναντι της Ευρώπης καλύτερα. <br /><br />Πάντως θα ήθελα να ξαναπάω στη Washington για να δω τις κερασιές γύρω από το μνημείο του Jefferson ανθισμένες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-13791454623851392?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-36770888563650504792009-09-28T15:09:00.000-07:002009-09-28T15:23:33.550-07:00Αγαπητέ μου αναγνώστη,<br /><br />μετά από αναμονή σχεδόν έντεκα μηνών (είδες πως περνάει ο καιρός;) ήρθε η ώρα για την πολυαναμενόμενη συνέχεια του ποστ με θέμα το ταξίδι στη Νέο Κόσμο. Για να σου γράφω ακόμα πα να πει πως έφτασα και γύρισα σώος και αβλαβής, ευχαριστώ όμως για το ενδιαφέρον. <br />Περίληψη προηγουμένου: Ο μουτσάκος ξεκίνησε με προορισμό τη Washington αλλά προκειμένου να εξοικονομήσει ολίγους παράδες προτίμησε να ταξιδέψει μέσω Amsterdam. Ένεκα κακοκαιρίας στην Ολλανδία έφτασε με καθυστέρηση στο Άμστερνταμ με αποτέλεσμα να χάσει την πτήση για Αμέρικα. Μετά από πολύωρη αναμονή εξασφάλισε θέση με πτήση της επόμενης ημέρας, βρήκε κατάλυμα για το βράδυ στο Λάιντεν και το επόμενο πρωί ξεκίνησε πρωί - πρωί για το αεροδρόμιο. <br /><br />Γενικά δε φοβάμαι τα αεροπλάνα αλλά βλέποντας το αεροσκάφος που θα με πήγαινε - επιτέλους - στον προορισμό μου δεν σου κρύβω, αγαπητέ μου αναγνώστη - ότι τα χρειάστηκα κάπως: ήταν ένα μικρούλικο αεροπλάνο, (Boeing 757 αν αναρωτιέσαι), 6 θέσεις ανα σειρά, ούτε ατομική τηλεορασούλα, ούτε τίποτα! Πριν σκεφτείς ότι είμαι ένας ξιπασμένος μικροαστός θα σου πω το εξής: πέρασε κι εσύ 7 ώρες σ'ενα αεροπλάνο και τότε θα καταλάβεις την αξία της ατομικής οθόνης κυρίως του έξτρα χώρου. Κι εξηγούμαι: αναρωτιέμαι πώς πέρασαν 7 ώρες σφηνωμένος στη μεσαία θέση με το λάπτοπ στα πόδια γιατί υπήρχε χώρος στο ντουλάπι με μια συνταξιούχο Ρουμάνα φιλόλογο στα αριστερά μου, που στη διάρκεια της πτήσης παίζει να ήπιε 2-3 μπράντυ κι άλλα τόσα λικέρ κι έναν Ιταλό στα δεξιά μου ο οποίος δε μίλαγε Αγγλικά. Μιλώντας ένα μείγμα Ισπανο-αγγλο-ιταλικών συνεννοηθήκαμε με τον Ιταλό και μάλιστα κάναμε σοβαρότατη συζήτηση με θέμα τον νεοεκλεγέντα τότε Ομπάμα, το εκπαιδευτικό σύστημα στη Βρετανία, τον Μπερλουσκόνι κι άλλα τέτοια σοβαρά και ωραία. <br />Κάποια ευλογημένη στιγμή προσγειωθήκαμε στη Washington, πέρασα τον έλεγχο διαβατηρίων και περίμενα την αποσκευή. Εκείνη τη στιγμή συνέβη αυτό που κάθε ταξιδιώτης τρέμει: Μια φωνή που δυσκολεύτηκε μάλλον να προφέρει το όνομα μου με φώναξε από τα μεγάφωνα για να μου πει ότι η αποσκευή μου έρχεται...με την επόμενη πτήση! Υπενθυμίζω ότι ήμουν ήδη καθοδόν πάνω από 30 ώρες, φορώντας τα ίδια ρούχα τα οποία πρόδιδαν και τι είχα φάει στο αεροπλάνο (εντάξει είμαι κάπως απρόσεχτος, για να σου λύσω την απορία λαζάνια είχε το μενού). Τελοσπάντων αφού τακτοποιήθηκε το θέμα της αποσκευής (τους έδωσα τη διεύθυνση του σπιτιού όπου θα έμενα και υποσχέθηκαν ότι θα μου την παραδώσουν κατά τις 9.00 το βράδυ - υπόψιν, ήταν ήδη 5.30 το απόγευμα), ξεκίνησα να πάω στο σπίτι. <br /><br />Η Washington αγαπητέ μου αναγνώστη ναι έιναι μια πόλη για γραφειοκράτες, πράκτορες του FBI και καραβανάδες που εργάζονται στο Πεντάγωνο αλλά δεν παύει να είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πόλη. Για του λόγου το αληθές θα σου παραθέσω πλούσιο φωτογραφικό υλικό στο επόμενο ποστ το οποίο υπόσχομαι ότι θα ακολουθήσει λίαν συντόμως και όχι το 2010!<br /><br />Έφτασα κάποια ευλογημένη στιγμή στο σπίτι του φίλου Νικ που θα με φιλοξενούσε και αποφάσισα να μην περιμένω την αποσκευή. Μια και δυο λοιπόν πήγα στο ξενοδοχείο που θα φιλοξενούσε το συνέδριο προκειμένου να συναντήσω ένα φιλικό ζευγάρι που είχε κονέ και θα με έχωνε στη ρεσέπσιον ενός από τα μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια. Τώρα θα σε γελάσω γιατί δε θυμάμαι ποιό ήταν αλλά σύντομα, μετά από κάποια κρασάκια και με την ευγενική χορηγία του τζετ λαγκ άρχισε να με παίρνει ο ύπνος. 'Ηταν ώρα να αποχωρήσω αλλά προτού πάω σπίτι συνάντησα τον Νικ και πήγαμε για φαγητό. Απορώ πώς τα έκανα όλα αυτά μετά από τόση ταλαιπωρία. Κατέληξα σπίτι όπου φυσικά η βαλίτσα δεν είχε εμφανιστεί και την έπεσα για ύπνο. Κάποια στιγμή στη 1 τα ξημερώματα ξύπνησα από έναν χτύπο στην πόρτα και ανοίγοντας έιδα έναν αξιαγάπητο μαυρούκο (εντάξει αφροαμερικάνο! Ωχοοου) με τη βαλίτσα μου ανα χείρας. Οι δυνάμεις μου δεν επέτρεπαν μπάνιο αλλά τουλάχιστον άλλαξα εσώρουχα...Μετά από 36 ώρες...Το πρωί όμως έκανα ένα απολαυστικότατο μπάνιο και ξεκίνησα νωρίς νωρίς να δω την πόλη του Ομπάμα που ακόμα δεν είχε εγκατασταθεί στο Λευκό Οίκο και στη συνέχεια να κατευθυνθώ στο συνέδριο όπου μιλούσα κατά το μεσημέρι. <br /><br />Αυτά λοιπόν. Ηθικόν δίδαγμα: από τούδε κι εφεξής υπερατλαντικό ταξίδι μόνο απευθείας (και μια αλλαξιά εσώρουχα στη χειραποσκευή για παν ενδεχόμενον). <br /><br />Στο επόμενο: Η Washington όπως την είδε ο Μουτσάκος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-3677088856365050479?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-5347436518317662542009-07-06T07:48:00.001-07:002009-07-06T07:48:51.908-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/QE7FICoBJbQ&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/QE7FICoBJbQ&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-534743651831766254?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-52015561692066263242009-05-15T13:22:00.000-07:002009-05-23T11:58:54.097-07:00Ο τίτλος είναι κλεμμένος. Και η ιδέα επίσης. Ανήκει στο Γιάννη Νενέ ο οποίος για 2-3 χρόνια εγραφε ένα μικρό σχολιάκι για κάθε τραγούδι. <a href="http://www.athensvoice.gr/articles/av,17732,Eurovision_fashion_week_2009.html">Φέτος</a> όμως περιορίστηκε σε σχολιασμό 5-6 συμμετοχών κι έτσι καλούμαι αγαπητέ αναγνώστη να καλύψω το κενό. Να με συγχωρείς αναγνώστη μου αλλά δεν πρόλαβα να σε ενημερώσω για τα τραγούδια των ημιτελικών κι έτσι πήγες να ψηφίσεις αδιάβαστος. <br /><br />Πάμε όμως στα φρέσκα! Αύριο ο μεγάλος τελικός. Πάρε μπύρες, πίτσες, σουβλάκια, κινέζικο (όχι σούσι όμως) και ξεκινάμε:<br /><br />1) Λιθουανία: Τούτο δω θα έκανε τρελό σουξέ αν είχε και λίγο σαξόφωνο αλλά φέτος είναι η χρονιά του βιολιού. Στο μεταξύ αυτοί οι Λιθουανοί λυσάξανε να διώξουν τους Ρώσους και τώρα τραγουδάνε το μισό τους τραγούδι στα Ρώσικα. Ε ρε Πούτιν που σας χρειάζεται...<br /><br />2) Ισραήλ: Ένα περίεργο πράμα με το Ισραήλ: όσο μακελεύει τους Παλαιστινίους τόσο πάει καλά στο διαγωνισμό. Και για να δείξει αληθινή μεταμέλεια μετά στέλνει δυο φιλενάδες, μια Ισραηλινή και μια Παλαιστίνια που τραγουδάνε στα Εβραϊκά, Αραβικά και Αγγλικά κάτι κουλαμάρες όπως: "όταν κλαίω, κλαίω και για τις δυο μας". Αν συγκινήθηκες ψήφισέ το αλλά στον επόμενο βομβαρδισμό της Γάζας τουμπεκί, έτσι;<br /><br />3) Γαλλία: Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται<br /> Στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια<br /> Θάνατος και οι γυναίκες που αγαπιούνται<br /> Καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια<br /> Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι<br /> με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,<br /> ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη<br /> ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.<br /><br /> Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει<br /> για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,<br /> θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,<br /> κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.<br /><br /> Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.<br /> Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.<br /> Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης<br /> πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.<br /><br /> Περπατώντας αργά στην προκυμαία,<br /> «Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»<br /> Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.<br /> Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.<br /><br /> Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους<br /> αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...<br /> Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,<br /> θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.<br /><br />Eντάξει; Πήρες κανά πρόζακ; Πάμε παρακάτω;<br /><br />4) Σουηδία: Εφόσον επιτρέπεται στον εκνευριστικότατο Μάριο Φραγκούλη να κάνει ποπ καριέρα γιατί να μη στείλει κι η Σουηδία μία μέτσο - σοπράνο; Οι πλάτες της Μαλένας (κλιτό είναι, η Μαλένα - της Μαλένας, τί νόμισες) και το όλο στήσιμο παραπέμπουν σε τραβέλι αλλά με πληροφορούν ότι είναι γυναίκα με τα όλα της. Ας είναι. Τώρα που το σκέφτομαι λες να έδωσα καμιά ιδέα στην ΕΡΤ και να στείλουν το Φραγκούλη του χρόνου; Ωιμέ!<br /><br />5) Kροατία: Μαυροντυμένος νεαρός τραγουδάει (λέμε τώρα) με την επίσης μαυροφορομένη παρέα του μέχρι που εμφανίζεται μια τσαχπίνα ντυμένη στα λευκά και τότε αλλάζουν όλα. Προς το τέλος όλοι μαζί ξεφωνίζουν μάλλον από χαρά και έκπληξη που βρέθηκαν στον τελικό. <br /><br />6) Πορτογαλία: Το παραδέχομαι! Άνθρωπος είμαι και λύγισα! Μ'αρέσει πολύ! Ίσως γιατί είναι το ένα από τα δύο τραγούδια που μοιάζουν με πραγματικά...τραγούδια. Ωραίος στίχος, ερωτικός χωρίς να γίνεται πρόστυχος, τσαχπίνικη και χαρούμενη παρουσία. Α, και τραγουδάνε και στη γλώσσα τους. Οπότε ψήφιζε! Κοτζαμάν ευρωπαϊκό πήραμε μεσά απ'τα χέρια των ανθρώπων, να μην τους ανταμείψουμε;<br /><br />7) Ισλανδία: Μπαλάντα, βαρετή και γλυκανάλατη. Έχει κι αυτή έγχορδο...βιολοντσέλο για την ακρίβεια. Η συμπαθής τραγουδίστρια αναρωτιέται αν είναι αλήθεια και είαναι προφανές ότι αναφέρεται στην πρόσφατη οικονομική κρίση που τους τσάκισε...Άτιμη κενωνία...Ψήφισε αν θες, από συμπόνια...<br /><br />8) Ελλάς: Τί'ν η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι και τα βουνά; Όχι μόνο! Είναι και ο Σάκης! Αξιέπαινος! Όλα κι όλα! Πηδάει κάθε τρεις και λίγο από τα ψηλά χωρίς να στραμπουλάει κανά ποδάρι. Βέβαια το πουκάμισο που του πήρε η Κάτια για το φεστιβάλ είναι ένα νούμερο μικρότερο και αναγκάζεται να κουνάει συνεχώς το στέρνο μπρος - πίσω σαν το παγώνι για να στρώσει το ρούχο. Πάντως αν έχει λεφτά στην άκρη τρέχα πάρε τα δικαιώματα για τη σκηνή που μετατρέπεται σε συρραπτικό - ισιωτικό μαλλιών με φασόν την ελληνική σημαία. Θα μοσχοπουλήσει. <br /><br />9) Αρμενία: Η Αρμενία πιστή στις παραδόσεις και τα έθιμα στένει δύο αδερφές (γυναίκες, μην παρασύρεσαι) που φορούν κάτι παραδοσιακές στολές που θυμίζουν πολύ ποντιακές και μας καλούν να χορέψουμε. Αν δεν ήταν η Αρμενική γενοκτονία το Ελληνικό κοινό ίσως να έκανε τώρα το πρώτο διάλειμμα για κατούρημα. <br /><br />10) Ρωσία: Κερδίσανε φέτος, σιγά μην ασχοληθούμε και φέτος με την πάρτη τους. Δε μας φτάνουν οι πανηλίθιοι παρουσιαστές των ημιτελικών. Κι εδώ πρέπει να επέμβει ο Πούτιν...<br /><br />Πρώτο διάλειμμα. Αν δεν πήγατε για κατούρημα την ώρα των Αρμένιων αδερφών τώρα ήρθε η ώρα<br /><br />11) Αζερμπαϊτζάν: Σου αρέσει αυτό: Θα σιχαθείς να το ακούς όλο το καλοκαίρι σε μπαράκια, εστιατόρια καφέ, στις ειδήσεις του Σταρ και στο Λάμψη FM. Είπα σταρ και σκέφτομαι ότι μπορεί και να τους καλέσει να τραγουδήσουν στο διαγωνισμό του play mate. Ως λαός βέβαια εμείς αγαπάμε τους Αρμένιους που είναι σε πόλεμο με τους Αζέρους αλλά είναι τόσο κουκλάρα η Αισέλ (έτσι λέγεται η τραγουδιάρα) που θα κάνουμε μια εξαίρεση. <br /><br />12) Βοσνία (και Ερζεγοβίνη) Αυτό θα αρέσει πολύ στον Αλέξη Τσίπρα. Ροκ εμβατήριο αγάπης με τύμπανα, παρελάσεις, αναφορές στο Μάη και κόκκινες σημαίες που παραπέμοπουν λέει στην αγάπη. Καλά, κομμουνισταί είναι αυτοί. Ο δε τραγουδιστής θα πρέπει να άκουγε πολύ Βασίλη Παπακωσταντίνου στα μικράτά του. Λες να το βάλει ο Αλέξης χαλί στις προεκλογικές διαφιμήσεις του Συνασπισμού; <br /><br />Κι άλλο διάλειμμα<br /><br />13) Σου αρέσει ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς; Ναι; Τότε θα σας αρέσει και η Μολδαβία. Μια χαρούμενη Σαρακατσάνα με παραδοσιακή φορεσιά και μοβ μπότες τραγουδάει παρέα με κάτι αεικίνητους...Σαρακατσάνους επίσης με παραδοσιακές φορεσιές και συνοδεία πνευστών. Δεν είναι κακό αλλά στο τέλος ζαλίζεσαι. <br /><br />14) Μάλτα: Η συμπαθής Κιάρα συμμετέχει για τρίτη φορά και σύμφωνα με δήλωσή της θα εξακολουθήσει να μας απασχολεί μέχρι να κερδίσει. Αυτό τώρα εκβιασμός δεν είναι; Τέλοσπαντων καλή καρδιά. Αν κερδίσει η δυνατή αυτή μπαλάντα μπορεί να αποτελέσει κάλιστα μουσικό χαλί για τις προεκλογικές διαφημίσεις της Νέας Δημοκρατίας. Αν κιοτεύεις ψήφισε.<br /><br />15) H Εσθονία τιμώντας το έτος του βιολιού (που λέγαμε πριν) στέλνει μια συνεσταλμένη (αλλά κουκλάρα) βιολονίστα μαζί με κάτι βιολοτσελίστριες φίλες της και μας τραγουδούν ένα ρυθμό που κάπου έχεις ξανακούσει αλλά επειδή είναι το δεύτερο πραγματικό τραγουδί του φεστιβάλ το ψηφίζουμε αβλεπί.<br /><br />16) Ο Ρόουαν Κίτινγκ συνέγραψε λέει το τραγούδι της Δανίας. Κι έλεγα τι μου θυμίζει...Κι τραγουδιστής φτυστός ο Ρόουαν είναι. Πειράζει όμως που ο Ρόουαν δεν είναι πια στη μόδα;<br /><br />17) Γερμανία: Οι Γερμανοί πάλι κάτι χρόνια τώρα έχουν την εντύπωση ότι πρόκειται για διαγωνισμό αμερικάνικου τραγουδικού και στέλνουν κουλαμάρες κάθε χρόνο. Φέτος είναι η σειρά ενός τυπά, ύποπτα μαυρισμένου, μ'ένα αδιάφορο τραγουδάκι που στο βίντεο κλιπ τριγυρνάει κάπου στην Καλιφόρνια (μπορεί να ναι και Μαϊάμι, θα σε γελάσω). Δεν πειράζει, τους τα συγχωρούμε όλα γιατί οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. <br /><br />18) Τουρκία: Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατελύθη το 1923. Μέγα ψέμα! Η Χαντισέ, ντυμένη χανούμισα, με κάτι άλλες χανούμισες λικνίζεται στους ρυθμούς τσιφτετελιού με μπιτ. Τραγουδάει (που λέει ο λόγος γιατί το μισό τραγούδι το λένε τα φωνητικά) για τον χτύπο της καρδιάς της όταν βλέπει τον ένα και μοναδικό. Προς το τέλος ένας χορευτής ακροβάτης (ευνούχος;) καταφτάνει και τη χορεύει. Όπως τον παλίό καλό καιρό στο Τοπ Καπί. Ξέρω ότι σου αρέσει. Αν σου επιτρέπει η ελληνοπρεπής σου ανατροφή και ο πατριωτισμός σου ψήφισέ το.<br /><br />19) Αλβανία: Ποπ έπος από τους γείτονες. Ερμηνεύει καλλίπυγος νεαρά, που αν σου αρέσει μπορεί και να την πετύχεις σε κάποιο Αλβανικό ξεφάντωμα - μπουζουξίδικο στον Κολωνό από τον Οκτώβριο και μετά. Τη συνοδεύει ένα πράσινο ανθρωπάκι (πρασινοφρουρός δεν είναι ούτε και βάζελος) που δεν κολλάει καθόλου ούτε με τους στίχους ούτε με το συναίσθημα. Μην είναι ο σπάιντερμαν...<br /><br />20) Νορβηγία: Τι σου είναι ο άνθρωπος...: Ταλαντούχος μουσικός, στιχουργός και συνθέτης, τραγουδάκι σε κέλτικο ρυθμό με βιολί, χορευτές που χοροπηδάνε διαρκώς, συμπαθητικό τραγούδι αλλά δε σ' αρέσει και πολύ πια; Μήπως επείδη είναι πρώτο στα γραφεία στοιχημάτων; Θέλεις να κερδίσει ο Σάκης κατά βάθος ε;<br /><br />Κι άλλο διάλειμμα. Υπομονή 4 τραγούδια μείνανε<br /><br />21) Θα πρέπει να γίνει μια στατιστική για τις σαδομαζοχιστικές τάσεις των Ουκρανών. Από το 2004 που κέρδισαν με τη Ρουσλάνα με τα δέρματα και τις φωτιές όλο κάτι άρρωστα στέλνουν. Η φετινή μοιάζει νά χει βγει από το Ερωτοδικείο...Μου προκαλεί εμετούς και διάρροια. <br /><br />22) Ρουμανία: Τα κορίτσια από τα Βαλκάνια ξέρουν να το γλεντούν λέει το τραγούδι και πολυάριθμοι Ευρωπαίοι μάλλον το επιβεβαιώνουν. Την τραγουδιάρα συνοδεύουν ευλύγιστες κορασίδες που τον καιρό του Τσαουσέσκου θά 'λιωναν τα κορμάκια τους στην ενόργανη γυμναστική...Πώς αλλάζουν οι καιροί...<br /><br />Διάλειμμα πάλι<br /><br />23) Αγγλία: Αν δε συμφωνήσει με την Κιάρα ο Κωστάκης καλό θα είναι να προλάβει τα δικαιώματα από τον Άντριου Λόυντ Βέμπερ για τα πρεκλογικά σποτ. Είναι και πιο πιασάρικο, αν βάλει κι ο Φοίβος κανά μπουζουκάκι θα κάνει τρελό σουξέ.<br /><br />24) Φιλανδία: Νόμιζες ότι οι Ace of Base διαλύθηκαν; Μέγα λάθος. Τραγουδούν ακόμα και είναι Φιλανδοίç<br /><br />25) Ισπανία: Ήθελα νά ξερα τί λυσάξανε οι Ισπανοί και ξεπάστρεψαν όλους τους Άραβες από την Ιβηρική πριν από 500 χρόνια. Για να στέλνουν ανατολίτικο μπιτάτο κομμάτι σήμερα για ξεκάρφωμα. Η δε τραγουδίστρια θυμίζει βορειοευρωπαία πορνοστάρ. Θα σου αρέσει.<br /><br />Τέλος, ώρα για κατούρημα, σχολιασμό και διαφημίσεις. Σιγά μην σ'αφήσει η ΕΡΤ να δεις τι ετοίμασαν οι Ρώσοι.<br /><br />Βοήθειά μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-5201556169206626324?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-32885973232603964982008-11-30T15:21:00.000-08:002008-11-30T16:29:51.465-08:00(την Αμερική εννοώ ε, όχι τη γειτονιά)<br /><br />Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ σπάει επιτέλους τη σιωπη του και σας παρουσιάζει σε συνέχειες το πόνημα: Σα βγεις στον πηγαιμό για το Νέο Κόσμο. <br /><br />Μέρος πρώτον<br /><br />Ο μουτσάκος και φέτος το Νοέμβριο έκανε το προγραμματισμένο του ταξίδι στη γη της επαγγελίας. Προορισμός του ήταν φέτος η πρωτέυουσα των ΗΠΑ Ουάσιγκτον όπου διοργανώθηκε το ετησιο συνέδριο στο οποίο έλαβε μέρος. Σοφά ποιών και με το πετρέλαιο στα 140 δολάρια το βαρέλι ο μουτσάκος έκλεισε εισιτήριο φτηνό αλλά με ενδιάμεσο προορισμό το Άμστερνταμ...What's the worst thing that can happen σκέφτηκε ο μουτσάκος και αρχισε να ετοιμάζει το ταξίδι του. <br /><br />Ξεκίνησε αξημέρωτα για το Heathrow που μόνο καθυστερήσεις και ταλαιπωρία του επεφύλαξε κατά το παρελθόν, έκαμε το check in και περίμενε. Η πτήση ήταν προγραμματισμένη για τις 8.40. Μεταφέρθηκε στις 9.30 λόγω καθυστερημένης άφιξης του αεροπλάνου από το Αμστελόδαμο, και μετά στις 10.30, και ο μουτσάκος περίμενε σαν άλλος Αγγελάκας κοιτώντας τα αεροπλάνα να πετούν, θέαμα ιδιαίτερα βαρετό έως και εκνευριστικό όταν όλα πετούν εκτός από τη δική σου πτήση. Μια ευλογημένη στιγμή μπήκαμε στο αεροπλάνο στιγμή κατά την οποία μόλις οριακά προλάβαινα την ανταπόκριση για Ουάσιγκτον. Με το που κάθισα στη θέση μου με πήρε ένας γλυκός ύπνος μόνο που μετά από 20 λεπτά που ξύπνησα ήμασταν ακόμα στο Heathrow και η προοπτική να χάσω την πτήση πλησίαζε απειλητικά την πραγματικότητα. <br /><br />Η ψυχολογία του επιβάτη είναι μυστήριο πράμα αγαπητέ μου αναγνώστη: εν αρχή επικρατεί άκρατη αισιοδοξία: Σίγά που θα μου συμβεί εμένα, σώπα καλέ, θα προλάβω και άλλα τέτοια. Ακολουθεί το στάδιο του ρεαλισμού όπου σιγά σιγά χωνεύεις ότι έχεις χάσει την πτήση και σκέφτεσαι ως πολυμληχανος Οδυσσέας πως θα φτάσεις στον προορισμό σου και μετά σε πιάνει κρύος ιδρώτας και σκέφτεαι όλες τις απίθανες πλην όμως δυσάρεστες εκδοχές. Αφου λοιπόν υπολογισα τη διαφορά της ώρας και την στοιχειώδη χρονική διάρκεια της πτήσης Λονδίνο - Άμστερνταμ κατέληξα στο συμπέρασμα ότι έχω πια χάσει την πτήση μου. <br /><br />Φθάνοντας στο Schıphol η πτήση για Ουασιγκτον φυσικά είχε φύγει κι έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στα γκισέ της KLM. Μόνο που δεν ήμουν ο μόνος! Άλλοι 300 "τυχεροί" επιβάτες είχαν εναποθέσει τις τύχες τους στα ίδια αυτά γκισέ (όπου εργάζονταν 2 (ναι ΔΥΟ) υπάλληλοι). Αποτέλεσμα: 5 ώρες αναμονή για rebooking! Και πάλι λες, δεν μπορεί, αυτό δε μου συμβαίνει, θα στρώσει το πράμα...Αλλά όχι! Από 2.30 μέχρι τις 7.30 το απόγευμα περιμέναμε και περιμέναμε (μας τάισαν ένα ομολογουμένως γευστικότατο σάντουιτς και μας δώκαν κι ένα μπουκάλι νερό). Τελικά μου έδωσαν θέση στην πρώτη πρωινή πτήση το επόμενο πρωί. Ξενοδοχείο: Ούτε λόγος! Έλαβα ένα κουπονάκι που περιείχε μια τηλκεφωνική κάρτα 5€, έτερο κουπόνι 10€ για φαγητό και 50€ έκπτωση στην επόμενη πτήση KLM! Μπερεκέτια! <br /><br />Έπρεπε λοιπόν να βρω κάπου να κοιμηθώ! Κι επειδή ο μουτσάκος έχει καβάτζες (σχεδόν) παντού βρηκε τη λύση! Πήγα στο μαγευτικό Λάιντεν, 20΄με το τρένο από το αεροδρόμιο. Την ώρα που έφτασα έπιασε μια ώρα χιονοθύελα αλλά τι μ'ένοιαζε! Είχα σπίτι να κοιμηθώ κι ένα πιάτο φαί! Βέβαια το σπίτι του φίλου Νίκου, όπως έμαθα εκ των υστέρων, φιλοξενούσε μέχρι πρότινος μια γάτα. Όπως είναι γνωστό οι γάτες είναι όργανα του σατανά κι έτσι εντός μιας ώρας ο μουτσάκος δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Να γιατί πρέπει να κουβαλάω πάντοτε μαζί μου το αερολίν. <br /><br />Με περίσια δυσκολία το βράδυ πέρασε και ήταν ώρα να πάω πριν το χάραμα μονάχος και πάλι στο αεροδόμιο. Είπα να κάνω κι ένα τσάι, έτσι για να στρώσει ο λαιμός μου...Τι το θελα...Δυο ώρες αργότερα μου καρφώθηκε η ιδέα στο μυαλό λίγο πριν επιβιβαστώ στο αεροπλάνο ότι είχα ξεχάσει το γκάζι ανοιχτό. Όταν ο Νίκος σήκωσε το τηλέφωνο μάλλον με γαμοσταύρισε αλλά τουλάχιστον έφυγε από το μυαλό μου η σκηνή με τους Ολλανδούς αξιωματικούς να με απομακρύνουν από την αίθουσα αναμονής ως ύποπτο για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Σε λίγο η εκνευριστικότατη Ολλανδή αστυνομικός θα με ανέκρινε για το ταξίδι μου γιατί όπως και να το κάνουμε είμαι εν δυνάμη απειλή για την υπερδύναμη...<br /><br />Συνεχίζεται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-3288597323260396498?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-11488462556873526362008-09-16T07:34:00.000-07:002008-09-16T16:15:50.487-07:00To μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ, ανανεωμένο και μετά από πολύμηνη απουσία επανέρχεται με ένα συναρπαστικό (που λέει ο λόγος) ποστ με θέμα το βίο και την πολιτεία ενός υποφήψιου διδάκτορα (από τούδε κι εφεξής θα γράφεται ΥΔ χάριν συντομίας) καθώς πολλές είναι οι παρεξηγήσεις, παρερμηνείες και λοιπές απορίες για το τι είναι τελικά (και τι δεν είναι) ο ΥΔ!<br /><br />Λοιπόοοον, ο/η ΥΔ είναι μεν φοιτητής αλλά όχι από αυτούς που ξέρετε και πολλοί από εσάς ήσασταν κάποτε (και μερικοί είστε ακόμη). Τουτέστιν, είναι κάπως μεγαλύτερος ηλικιακά, και -υποτίθεται πάντα- κάπως σοφώτερος, αλλά δεν μαστίζεται πια από τις ίδιες αφραγκίες και επίσης δεν ξημεροβραδιάζεται στα ρεμπετάδικα, κλαμπ κλπ κλπ. Όχι απαραίτητα γιατί γέρασε αλλά γιατί άλλαξαν τα γούστα του και πλέον γουστάρει πιο ιντελεκτουέλ διασκεδάσεις. <br /><br />Από την άλλη μεριά αν δεν έχει εξασφαλίσει υποτροφία ή κάποιου είδους χρηματοδότηση/εργασία στο πανεπιστήμιο ή αλλού η οικονομική του κατάσταση δεν απέχει και πολύ από αυτή που περιγράψαμε πιο πάνω. <br /><br />Ο/η ΥΔ έχει (όπως όλοι μας σ'αυτή τη ζωή) έναν σκοπό: να τελειώσει κάποια στιγμή το ρημάδι το διδακτορικό και μετά...να πιάσει μια δουλειά, αν γίνεται κάπως σχετική με το αντικείμενο των σπουδών του. Έτσι αρκετές από τις υποθέσεις της ζωής του/της ΥΔ είναι σε αναστολή μέχρι να τελειώσει το διδακτορικό. Γι αυτό ο/η ΥΔ πρέπει να αντιμετωπίζεται με στοργή, αγάπη και προδέρμ αν εμφανιζέται υπεραγχωμένος, στον δικό του κόσμο, αν φέρεται να συζητάει με άλλους ΥΔ ακατόνητα και εν πολλοίς βαρετά θέματα όπως οι γαμήλιες τελετές στη Ζάμπια, ο τύπος της Κύπρου τη δεκαετία του 20 ή κάποια περίεργα ένυζμα. <br /><br />Ένα από τα θέματα που απασχολούν τη ζωή του/της ΥΔ είναι ασφαλώς αυτό της προσωπικής του/της ζωής. Τι νομίζατε; Έχουν και οι ΥΔ προσωπική ζωή. Μόνο που είτε καταλήγουν να τη μοιράζονται με άλλες/άλλους ΥΔ (γιατί μόνο αυτοί τους καταλαβαίνουν). Διότι μια χαρά θα γούσταρε ο τάδε ΥΔ να συνάψει δεσμό με μία κομμώτρια ας πούμε (και ας μη θεωρηθεί ότι έχω τίποτα εναντίον της ευγενούς τάξης των κομμωτριών) αλλά βάζουμε αν θέλετε στοίχημα ποιος από τους δυό θα την έκανε πρώτος από την πλήξη και τη βαρεμάρα (έγω βάζω 5€ στην κομμώτρια πάντως).<br /><br />Οι κοινωνικές σχέσεις του ΥΔ όπως είπαμε περιορίζονται συχνά σε ομοιοπαθείς. Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος που κατέχει σημαντική θέση στη ζωή του ΥΔ κι αυτός δεν είναι άλλος από τον επιβλέποντα καθηγητή ΑΚΑ σουπερβητορα (από τις λέξεις supervisor και επιβήτορας, σύμφωνα με το Μιχάλη, φίλο ΥΔ). Η ψυχική ηρεμία του ΥΔ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον σουπερβήτορα, σπανίως δε συμβαίνει το αντίθετο. Ο χαλαρός σουπερβήτορας είναι ευχή και κατάρα. Ο αυστηρός σουπερβήτορας το ίδιο. <br /><br />Μια άλλη φήμη για τους ΥΔ είναι ότι ταξιδεύουν πολύ την ώρα που οι κοινοί θνητοί εργάζονται/πήζουν κλπ. Ουδέν ψευδέστερον! Οι ΥΔ ταξιδεύουν μεν σε εξωτικούς προορισμούς για συνέδρια κλπ αλλά ποιος σας είπε ότι γίνονται τόσα πολλά συνέδρια στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στις Σευχέλες, έστω στην Ιμπίθα βρε αδερφέ; Αφήστε δε που όταν μιλάμε για συνέδρια ο ΥΔ είναι υποχρεωμένος να μένει κλεισμένος σε ξενοδοχεία και συνεδριακά κέντρα και ν'ακούει επί ώρες ανακοινώσεις επί κατά κανόνα βαρετών θεμάτων, που και καλά σκοπό έχουν την προώθηση της έρευνας! Και καλά! Ευχαριστήθηκατε λοιπόν τώρα; Εν πάση περιπτώσει όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων! Όταν εσείς παίρνετε τον μισθουλάκο σας μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει τι σας φταίνει ο πτωχός πλην τίμιος ΥΔ που ταξιδεύει για τα συνέδριάκια του; Φάτε τώρα το γραφείο και τη χαρτούρα και τουμπεκί. <br /><br />Φτάνουμε τέλος σε ένα πολύ σημαντικό θέμα: στον κώδικα επικοινωνίας των υπολοίπων "κανονικών" ανθρώπων με τους ΥΔ: Μερικοί κανόνες που ίσως να μην έχουν καμία επίπτωση στη δική σας ψυχοσύνθεση αλλά σίγουρα θα κάνουν τη ζωή των ΥΔ ευκολώτερη:<br /><br />1ος Κανόνας: ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δε ρωτάμε τον/την ΥΔ πότε θα παραδώσει τη διδακτορική του διατριβή. Πρώτα απ'όλα τι σας κόφτει εσάς; Ε; Κι έπειτα αν ήταν να την παραδώσει σύντομα, πιστέψτε με, θα σας ζάλιζε νυχθημερόν, μη σας πω ότι θα σας έδινε και κεφάλαια να διαβάσετε και να επιμεληθείτε! Μην αγχώνετε λοιπόν τον ΥΔ! Θα την τελειώσει κάποια στιγμή! Και τότε θα πάρει την εκδίκησή του από όλους όσοι τον ρωτάνε ως πότε θα σπουδάζει, τι θα κάνει στη ζωή του κλπ. Άντε! <br /><br />2ος Κανόνας: Δε ρωτάμε τον ΥΔ τι θα κάνει μετά! ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ούτε ο ίδιος. Διότι υπάρχει μια μεγάλη απόσταση που χωρίζει το ευκταίο από το εφικτό στο επαγγελματικό μέλλον του ΥΔ. Κι επειδή ο μπαμπάς του μέσου ΥΔ δεν έχει ιδιωτικό πανεπιστήμιο, δεν είναι ο Λάτσης ή ο Βουλγαράκης δεν μπορεί να σας απαντήσει. Εξού και κάθε φορά που κάνετε αυτή την ενοχλητική ερώτηση λαμβάνετε την εξίσου ασαφή απάντηση: Δεν ξέρω, εξαρτάται από τις προσφορές που θα έχω, θα δούμε. <br /><br />3ος Κανόνας: Όταν ρωτάτε για το θέμα του διδακτορικού του ΥΔ ξέρουμε ότι δεν καταλαβαίνετε και πολλά (ούτε κι εγώ εδώ που τα λέμε όταν ρωτάω φυσικοχημικούς-βιολόγους κλπ). Έτσι δικαιολογούμε το νεύμα με το γερμένο κεφάλι προς τα δεξιά, και την ατάκα: "Αχ τι ενδιαφέρον". Αν θέλετε επιπλέον λεπτομέρειες να περιμένετε μια διάλεξη από 5' έως 50' ανάλογα με τις διαθέσεις του ΥΔ. Και καλά να πάθετε! Ας μη ρωτούσατε!<br /><br />Όλα να ανωτέρω αποτελούν κατά κύριο λόγο προσωπικές απόψεις του γράφοντος, μερικές φορές δε διάφοροι συνάδελφοι διδακτορικοί συμφωνούν απολύτως. Τυχόν εξαιρέσεις απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ δέχεται σχόλια, προτάσεις και αντιρρήσεις καθώς δε και προσθήκες στην παρούσα ανάρτηση. <br /><br />Εύχομαι λοιπόν σε όλους τους ΥΔ μια καλή ακαδημαϊκή χρονιά. Και όταν ετοιμάζομαι να υποστηρίξω τη διατριβή θα σας ενημερώσω! Στο μεταξύ ευχαριστώ για τη στήριξη! <br /><br />μουτσάκος, ΥΔ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-1148846255687352636?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-20924100898555500752008-05-20T16:47:00.000-07:002008-05-20T17:24:18.230-07:00Ήρθε εκείνη η εποχή του χρόνου που εισπράττω την αποδοκιμασία (ενίοτε και τη χλεύη) φίλων και γνωστών γιατί ασχολούμαι με το φεστιβάλ. Λοιπόν για να τελείωνουμε (γιατί έχει και δεύτερο ημιτελικό την Πέμπτη και τελικό το Σάββατο) η Γιουροβίζιον ΔΕΝ είναι ούτε διαγωνισμός κλασικού τραγουδιού/ μουσικής ούτε φιλοδοξεί να αναδείξει το νέο υπερσυγκρότημα της ροκ σκηνής, ούτε τον νέο υπερτραγουδιστή της ποπ. Γι αυτό άλλωστε υπάρχουν πλέον τα εκάστοτε star academy, fame story κλπ κλπ. Ο διαγωνισμός είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομα του: διαγωνισμός τραγουδιού. Ο,τι κάτσει! Ελαφρό, λαϊκό, ποπ, ροκ, μπαλάντα, ηλεκτρονικό κλπ. Βέβαια θα μου πεις, επειδή είσαι πνεύμα αντιλογίας, ότι η ποπ μουσική υπερισχύει. Ναι, μαζί σου. Εμένα μου αρέσει, πολύ. Σου αρέσει κι εσένα η ποπ μουσική; Έξοχα. Δε σου αρέσει. Μην το δεις! Είναι πολύ λάιτ για τα γούστα σου; Μην ασχοληθείς! Δεν πειράζει. <br /><br />Τα τελευταία χρόνια άλλαξε λέει η Γιουροβίζιον; Εμ, 53 χρονών γίνεται φέτος, τι περίμενες; Εκεί που είχε 23 συμμετοχές το 1993 φέτος έχει 43. Αλλάζουν τα σύνορα, αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και τα φεστιβάλ. Ναι, έχει γίνει πλέον κυρίως θέαμα με χορούς και πανηγύρια και φωτιές και πυροτεχνήματα επί σκηνής και τα τοιαύτα. Μαζί σου! Ναι, ο καθένας αν το επιθυμεί τραγουδάει στα Αγγλικά ή σε όποια γλώσσα θέλει. Και πάλι μαζί σου! Είναι όμως κάτι που μ'αρέσει να βλέπω ν' ακούω και να παρακολουθώ, αν γίνεται με παρέα, σαν ένα παρτάκι, και να κατεβάζω ορισμένες από τις συμμετοχές, και να τις ακούω για μήνες. Και να βαθμολογώ χώρες και παρουσίες και να διαλέγω με τον κολλητό μου το καλύτερο ξέκωλο της χρονιάς. <br /><br />Διότι την παρακολουθώ από το 1987 και δεν την έχω χάσει ούτε μια χρονιά, όταν η μοναδικός τρόπος να έχω τα τραγούδια ήταν να γράψω τη βραδιά σε βίντεο. Ακόμα κι αν έπρεπε να προγραμματίσω το βίντεο να γράψει την ώρα που έπρεπε να είμαι στην ανάσταση (θαρρώ το 1994) και να το δω όλο μέχρι τις 4.00 μετά την εκκλησία. <br />Διότι γουστάρω τρελά ν'ακούω διαφορετικές λαλιές κι ενίοτε διαφορετικά μουσικά είδη.<br />Διοτι έχει πλάκα η ψηφοφορία και ο σχετικός χαβαλές και η γκρίνια για τα μπλοκ χωρών που καθορίζουν ανάλογα την ψήφο τους. <br /><br /><br />Τι είπες, είναι ένα πανηγυράκι για γκέι και φλώρους; Σώπα καημένε, πολύ σοβαρά τα παίρνεις τα πράγματα. Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το. Κι αν δεν σ'αρέσει απλώς μην το δεις. <br /><br />Έχει και γυναικάρες φέτος, όπως κάθε χρονιά, το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ όμως δεν έχει μάτια παρά για την Σιρούζο, την εκπρόσωπο της Αρμενίας, και της εύχεται καλή επιτυχία. <br /><br />Άντε και καλή διασκέδαση το βράδυ του Σαββάτου, ο υπογράφων έχει κοινωνικές υποχρεώσεις και θα αρκεστεί σε αναμετάδοση μεσω σμσ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-2092410089855550075?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-78682844850701618262008-05-20T04:55:00.000-07:002008-05-20T05:21:29.324-07:00Η ιστορία που ακολουθεί είναι πραγματική, τα ονόματα δεν έχουν αλλαχθεί κι έχει προεσφέρει αφορμή για ατελείωτο γέλιο κατά καιρούς, όποτε αναπαράγεται σε παρέα. Ευχαριστώ ιδιαιτέρως τη Φω που την επανέφερε από την αποθήκη αναμνήσεων της παιδικής ηλικίας. <br /><br />Λοιπόν, σαν μικρό παιδί ήμουν μάλλον παράξενο στο φαγητό, εν ολίγοις έτρωγα λίγα φαγητά και έκανα τη ζωή της μάνας μου δύσκολη. Η τάση παραμένει αν και πρέπει να ομολογήσω ότι έχω κάνει φιλότιμες προσπάθειες να διευρύνω τους γευστικούς μου ορίζοντες. Παρ' όλα αυτά ακόμα υπάρχουν φαγητά που δεν αγγίζω και δηλώνω υπεύθυνα ότι το σουσί και το κουνουπίδι θα απαγορευθούν μόλις έρθω στην εξουσία. <br /><br />Στο θέμα μας λοιπόν. Προ αμνημονέυτων χρόνων, κι ενώ ήμουν 6 ή 7 χρόνων, ένα καλοκαιρινό απομεσήμερο μ'είχε κόψει η πείνα καθότι για μεσημεριανό είχαμε κάτι σε ψάρια ή χόρτα ή κάτι άλλο τελοσπάντων που δε θυμάμαι άλλα σίγουρα δε μου άρεσε. Γεγονός έιναι ότι δεν είχα χορτάσει και πεινούσα. Όπως συμβαίνει σε πολλά ελληνικά σπίτια τα μεσημέρια του καλοκαιριού, οι γονείς κοιμούνται και τα παιδιά προσπαθούν να ψυχαγωγηθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο χωρίς να ξυπνήσουν τους γονείς τους και ακούσουν χριστοπαναγίες . Οι γονείς λοιπόν αναπάυονταν, κι εγώ έπρεπε να γεμίσω το στομάχι μου. Επιλογές πολλές δεν υπήρχαν, το τοστ ήταν η καλύτερη λύση! Όμως η κουζίνα βρίσκεται βρισκόταν δίπλα στο υπνοδωμάτιό τους και ο παραμικρός ήχος καθώς επίσης και η παραμικρή μυρωδία θα τους ξύπναγε άρα θα είχαμε χριστοπαναγίες εις διπλούν. <br /><br />Έτσι λοιπόν ο Γιαννάκης σκέφτηκε την ακόλουθη λύση: τοστιέρα στο μπαλκόνι, ψήσιμο και άμεση κατανάλωση χωρίς μυρωδιές και "προδοτικούς θορύβους". Το τέλειο έγκλημα; Θα ήταν αν είχα προσμετρήσει τον αστάθμητο παράγοντα: την αστείρευτη δίψα της Ελληνίδας νοικοκυράς και αγνής γειτόνισσας για κουτσομπολιό και ρουφιανιά. Το ίδιο απόγευμα μια γειτόνισσα (έχε χάρη ρουφιάνα που δεν ξέρω ποια με έδωσε στεγνά) πήρε τηλέφωνο τη μάνα και μεταξύ άλλων ρώτησε: <br />-"Γιωργία (η μάνα), τι κάνει ο Γιάννης στο μπαλκόνι; <br />-Τι κάνει;<br />-Ψήνει;<br /><br />Έτσι άδοξα τελείωσε η καριέρα μου ως ψήστης. Δεν κατέφυγα ποτέ ξανά σ'αυτή τη λύση, μπορεί να άκουσα και καμιά παναγία ενώ δεν αποκλείω και κανά μπάτσο, έτσι για παραδειγματισμό αν και δε θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες. <br /><br />Το ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην υποτιμάτε την αστείρευτη δίψα του Έλληνα μικροαστού για χαφιεδισμό. Και αν θέλετε να ψήσετε, ή τελοσπάντων να κάνετε κάτι...κρυφά από τον αγαπημένο σας γείτονα στο μπαλκόνι φροντίστε να έχετε κατεβάσει τις τέντες!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-7868284485070161826?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-63448438571534518092008-05-12T16:05:00.000-07:002008-05-12T16:48:22.843-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/SCjXBPbnJQI/AAAAAAAAAEY/mOj3OmKjL9Q/s1600-h/DSC00347.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/SCjXBPbnJQI/AAAAAAAAAEY/mOj3OmKjL9Q/s320/DSC00347.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199642186121422082" /></a><br />Είναι ένα πείραμα, ένα πείραμα που δεν κάνω για πρώτη φορά. Το πειραματόζωο είμαι εγώ και την κατάληξη του πειράματος, όπως συνήθως γίνεται, δεν την ξέρω. Το θέλησα όμως, κι ας ήξερα το κόστος. Ξέρω γιατί, τα ωφέλη θα είναι μεγαλύτερα, το πιστέυω ακόμα, κι ας μην έχω καν μπει στην πλέον αποφασιστική φάση του πειράματος. Έτσι κι αλλιώς δεν έιχα τίποτα να χάσω, το χρόνο μου ίσως, αλλά καιρός είναι πια να το παραδεχθώ, έχω μια περίεργη σχέση με το χρόνο. <br /><br />Τα μικρά γράμματα, τους όρους συμμετοχής νομίζω δεν τους διάβασα προσεκτικά... Κάτι έλεγε, θυμάμαι, ότι το πείραμα δεν έχει εξασφαλισμένη επιτυχία, πως το λένε οι διαφημίσεις των επενδυτικών πακέτων: Οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές...<br />Εμπρός λοιπόν, στα πλαίσια του πειράματος...αγόραζε αέρα, χτίσε πάνω σε κάτι που δεν υπάρχει, με τη φαντασία σου φτιάξε ιστορίες...Αυτο θέλεις; Να παίξεις πάλι ρόλους που δεν σου αξίζουν; <br />Τι αισθάνεσαι; Τι μπορείς να αισθανθείς; Που να πάρει, δεν είναι αυτό που θέλεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-6344843857153451809?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-34171333122978963442008-05-01T03:41:00.000-07:002008-05-01T03:45:36.068-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/SBme-c0ZmzI/AAAAAAAAAEQ/DBxPo5GehdE/s1600-h/DSC00321.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/SBme-c0ZmzI/AAAAAAAAAEQ/DBxPo5GehdE/s320/DSC00321.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195358440873630514" /></a><br /><br />Τα λέμε την Τρίτη<br />Καλό μήνα και καλή πρωτομαγιά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-3417133312297896344?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-72300146982206438282008-04-20T16:44:00.000-07:002008-04-20T17:28:29.773-07:00Κυριακή βράδυ και σύμφωνα με το πρόγραμμα θα αυτή τη στιγμή βρισκόμουν στην Πόλη, πρώτο σταθμό του ταξιδιού με τελικό προορισμό τη Δαμασκό. Λίγες μέρες πριν όμως ακύρωσα όλα τα εισιτήρια και μπήκα στην περίεργη διαδικασία να εξηγώ τα ανεξήγητα. Κι όμως οι ξαφνιασμένοι φίλοι και συνάδλεφοι φαίνονταν περισσότερο στεναχωρεμένοι από μένα...Εγώ πάλι έχω πολλούς λόγους να αισθάνομαι ανακουφιση για τη ματαίωση του ταξιδιού και ικανοποίηση για την απόφασή μου. <br /><br />Τα ταξίδια είναι από τα λίγα πράγματα που μου δίνουν τόση χαρά...Και πολλές φορές στο παρελθόν έχω πάρει το δρόμο της φυγής για τόπους ξένους, καμιά φορά χωρίς να το πολυσκεφτώ...Η φυγή είναι λύση αλλά όχι πάντα. Όταν φεύγεις γιατί δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις κάτι, γιατί δε θέλεις να αντιμετωπίσεις μια δύσκολη κατάσταση, γιατί ίσως αισθάνεσαι ότι μακριά θα είσαι καλύτερα καμιά φορά καταληγεις να παλεύεις με τους δαίμονες τόσο κατά τη διαδρομή όσο και στον προορισμό. Και τότε ανακαλύπτεις ότι η φυγή δεν είναι η λύση. <br /><br />Τα περισσότερά μου ταξίδια τα έχω κάνει μόνος. Πάντα ταξιδεύω για να συναντήσω κάποιον, φίλο ή γνωστό, δε θα μπορούσα ποτέ να πάρω ένα αεροπλάνο, ένα τρένο και να πάω σ'ενα τόπο ολομόναχος...Συχνά όμως βρίσκομαι σ'εναν ξένο τόπο μόνος μου, να περιπλανιέμαι σε δρόμους και μουσεία ολομόναχος...Στο τελευταίο μου ταξίδι έσπασα: ήταν μεγάλη η στενοχώρια να βρίσκομαι σε μια όμορφη πόλη και να μην μπορώ να το μοιραστώ με κανέναν. <br /><br />Όταν έμαθα ότι ο συνταξιδιώτης μου στο δρόμο για τη Συρία σκεφτόταν να μην με συνοδέψει λόγω κάποιου προσωπικού προβλήματος που αφορούσε ένα τρίτο κοινό μας πρόσωπο που θα συναντούσαμε εκεί αποφάσισα αμέσως να ματαιώσω το ταξίδι μου. Έχω ακόμα ορισμένες απορίες αλλά δεν έχω καμία όρεξη να αναζητήσω απαντήσεις. Νομίζω έμαθα πια καλά ότι δεν πρέπει να ζητάω από τους ανθρώπους, κυρίως δε από τους δικούς μου ανθρώπους πράγματα που δεν μπορούν ή απλώς δεν είναι σε θέση να δώσουν. Μου φαίνεται ότι αν έκανα πράξη αυτά το μάθημα θα γλύτωνα από πολλές απογοητέυσεις.<br /><br />Η σιωπή σου τα λέει όλα, μη με αναζητήσεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-7230014698220643828?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-1927107067303192972008-04-12T15:39:00.000-07:002008-04-12T16:54:35.595-07:00- Όποιος ψάχνει βρίσκει αυτό που θέλει.<br />- Ναι, βέβαια, αρκεί να θέλει να ψάξει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-192710706730319297?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-42332701807848660962008-03-05T15:51:00.000-08:002008-03-05T16:37:14.432-08:00Σκηνή πρώτη:<br /><br />Κυριακή βράδυ, επιστρέφοντας στο Λονδίνο, μπροστά μας 400 μίλια, το ντεπόζιτο άδειο. Βενζινάδικο πουθενά. Αφήνουμε τον αυτοκινητόδρομο, στο κέντρο της Γλασκώβης, η πόλη ετοιμάζεται για ύπνο, η λυχνία αναβοσβήνει. <br /><br />Δύσκολο να βρεις βενζινάδικο στο κέντρο της πόλης, κάθε πόλης. Σταματάμε σε φανάρι, ρωτάμε τον ταξιτζή. Αυτός θα ξέρει. Χωρίς πολλά λόγια μας κάνει νεύμα να τον ακολουθήσουμε. Δύο - τρία χιλιόμετρα μέσα στη Γλασκώβη, ο Ζ. από τη θέση του συνοδηγού πλάθει διάφορα με το νου του, μάλλον θα φταίει το παρελθόν του ως μπάτσος. <br />Ξαφνικά φαίνεται το βενζινάδικο. Ανακούφιση, χαρά. Σκεφτόμαστε ότι ο ταξιτζής θα θέλει να γεμίσει κι αυτός...Φτάνουμε, μπαίνει μέσα με το ταξί του, σα να μας υποδεικνύει το σημείο που θα βάλουμε βενζίνη κάνει έναν ελιγμό και χάνεται μες τη νύχτα...Δεν προλάβαμε να τον ευχαριστήσουμε, μέχρι και ένα συμβολικό ποσό θέλαμε να του δώσουμε. Δε συναντάς τέτοιους ανθρώπους κάθε μέρα. Κάθε νύχτα...<br /><br />Σκηνη δεύτερη:<br /><br />Σ' ένα αυτοκίνητο με τρύπιο ψυγείο, ένα πρωί του Ιουλίου, στην Κύπρο, με 40 βαθμούς, ένας Άγγλος, μια Καναδέζα κι εγώ. Προορισμός η Αμμόχωστος και το κάστρο της Καντάρας. Περνάμε στα κατεχόμενα/στη Βόρεια Κύπρο/διαλέγετε εσείς το όνομα, το αμάξι δεν αντέχει, ο κάμπος της Μεσαορίας ξερός κι αφιλόξενος, θα ήταν πολύ δύσκολο να πολεμούν εκείνο το καλοκαίρι του 74 σ'αυτά τα χώματα, σκέφτομαι. Λίγο πριν την Αμμόχωστο το ψυγείο παραδίδει το πνεύμα. Εργοστάσιο γεωργικών προϊόντων στα 5 μέτρα. Τυχεροί μες την ατυχία μας. Άνθρωποι ταλαιπωρημένοι με τα πρόσωπα σκαμμένα από τη ζωή, τη δουλειά όμως χαμογελαστοί, φιλόξενοι. Βλέπουν τις πινακίδες από το νότο, συνεννούμαστε στα Τουρκικά, φέρνουν νερό για το αυτοκίνητο, προσπαθούν να βοηθήσουν. 'Αδικος κόπος. Μέχρι να έρθει μηχανικός, στο κουζινάκι του εργοστασίου, καφές κυπριακός - έτσι τον λένε σ'αυτά τα μέρη - και νερό δροσερό, και αναψυκτικά. Και κουβέντες, "από που είστε", "που πάτε". Η ώρα περνάει, μεσημέριασε. Πιλάφι και γιαούρτι και κρύο καρπούζι, δε γίνεται να φάνε και να μη κοπιάσουμε στο τραπέζι τους. Κι άλλος καφές. Και τα μάτια, διστακικά στην αρχή, θέλουν να δουν και ν'ακούσουν. Και οι γλώσσες λύνονται. "Εχασα το 74 τ'αδέρφια μου". "Ο Μεχμέτ από δω, είναι 25 χρόνια σ'αυτό τον τόπο, γιατί να φύγει". Δεν ξέρω. Πάντα στην Κύπρο, αργά ή γρήγορα θα μιλήσεις για τα παλιά. Εκεί στο βορρά δεν ζουν τέρατα με ουρές και σουβλερά δόντια. Η "δήθεν απομόνωση των Τουρκοκυπρίων" (έτσι λένε τα δελτιά ειδήσεων στη Νότια Κύπρο) κράτησε καθαρό και αναλλοίωτο το χαρακτήρα των ανθρώπων. Έτσι ήταν κι ο λαός μας πριν 20 χρόνια; <br /><br />Ο μηχανικός δε βλέπει μέλλον για το αυτοκίνητο. Είναι 3 το μεσημέρι, οι φίλοι από τη Λευκωσία έρχονται να μας παραλάβουν, ευτυχώς γιατί οι "οικοδεσπότες" μας πρέπει να κλείσουν και να πάνε σπίτια τους, σχεδόν ντρέπονται που μας λένε ότι πρέπει να φύγουμε. Χειραψίες, και καλοσυνάτες κουβέντες. Το αυτοκίνητο είναι εκεί, παρατημένο μες τα χόρτα, μια βδομάδα μετά. Ο Σαμ έκανε βδομάδες πολλές να το σηκώσει.<br /><br />Δε συναντάς τέτοιους ανθρώπους κάθε μέρα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-4233270180784866096?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-16663675708353554932008-03-03T15:42:00.000-08:002008-03-03T17:20:07.622-08:00Δε γράφω που δε γράφω τίποτα εσχάτως, η <a href="http://cantar-de-procella.blogspot.com/">Φαίη</a> με βγάζει και πάλι από το αδιέξοδο.<br /><br />Μου ζήτησε λοιπόν ένα - δυο τραγούδια, ένα με ανδρικά κι ένα με γυναικεία φωνητικά, με τα οποία θα ήθελα να πω το σ'αγαπώ στην αγπημένη μου, όταν και αν.<br /><br />Κι εγώ σκέφτηκα δύο τραγούδια Ισπανικά. Μόνο που τώρα που τελείωσα την ανάρτηση (και πάλι εξακολουθεί να είναι κάπως ατσούμπαλη) διαπιστώνω ότι πρόκειται για δύο τραγούδια αγάπης που όμως αναφέρονται σε χαμένες αγάπες. Βέβαια και πάλι είναι ένας τρόπος να πεις σ'αγαπώ αλλά παρά το κλάμα και το ρομάντζο μάλλον δεν πετυχαίνουν το σκοπό τους. <br /><br />Οπότε μάλλον αυτά θα ήταν τα τραγούδια που θα έλεγα στην αγαπημένη μου (όταν και αν) για να το ξανασκεφτεί και να μη με παρατήσει. (Τι, κι αν δεν ξέρει Ισπανικά; Σιγά, εκεί θα κολλήσουμε τώρα;) <br />Επειδή όμως είναι κρίμα να το σβήσω ή να το κρατήσω στο αρχέιο ετοιμάστε τα ξυραφάκια κι ακούστε τα:<br /><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/83b_KNcduOk&rel=0"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/83b_KNcduOk&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Aπό την ταινία του Αλμοδόβαρ "Ψηλά Τακούνια" το <span style="font-weight:bold;">Piensa en mi </span>(Σκέψου εμένα)<br />Στίχοι Agustin Lara, τραγουδάει η εκπληκτική Luz Casal.<br />(Η μετάφραση δική μου)<br /><br />Si tienes un hondo penar <br />piena en mi<br />si tienes ganas de llorar, piensa en mí <br />ya ves que venero tu imagen divina <br />tu párbula boca que siendo tan niña <br />me enseñó a besar <br /><br />Piensa en mí cuando sufras <br />cuando llores, también, piensa en mí <br />cuando quieras quitarme la vida <br />no la quiero, para nada, <br />para nada me sirve sin ti. <br /><br /><br />Aν θέλεις να πονέσεις, σκέψου εμένα<br />Αν θέλεις να κλάψεις, σκέψου εμένα<br />Bλέπεις πια ότι λατρεύω τη θεική σου μορφή<br />το μικροσκοπικό σου στόμα που μ'εμαθε πως να φιλάω<br /><br />Σκέψου εμένα όταν υποφέρεις<br />Όταν κλαις και πάλι σκέψου εμένα<br />Όταν θέλεις να μου πάρεις τη ζωή<br />Δεν τη θέλω, δε μου χρησιμεύει σε τίποτα<br />Χωρίς εσένα<br /><br />Κι ένα ακόμα,<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Miguel Bosé, Si Tú No Vuelves</span> (Aν δε γυρίσεις)<br /><br /><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mQACKLAxN24&rel=0"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mQACKLAxN24&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Si tú no vuelves<br />se secarán todos los mares<br />y esperaré sin ti<br />tapiado al fondo de algún recuerdo<br /><br />Si tú no vuelves<br />mi voluntad se hará paqueña...<br />Me quedaré aquí<br />junto a mi perro espiando horizontes<br /><br />Si tú no vuelves<br />no quedarán más que desiertos<br />y escucharé por si<br />algún latido le queda a ésta tierra<br /><br />Que era tan serena<br />cuando me querías<br />habia un perfume fresco que yo respiraba<br />era tan bonita, era así de grande<br />no tenía fin...<br /><br />Y cada noche vendrá una estrella<br />a hacerme compañía<br />que te cuente cómo estoy<br />y sepas lo que hay<br />Dime amor, amor, amor<br />estoy aqui ¿no ves?<br />Si no vuelves no habrá vida<br />no sé lo que haré<br /><br />Si tú no vuelves<br />no habrá esperanza ni habrá nada<br />Caminaré sin tí<br />con mi tristeza bebiendo lluvia<br /><br />και η μετάφραση στα Αγγλικά:<br /><br />If you don't come back<br />all the seas will get dry<br />and I'll wait without you<br />Walled in at the end of a memory.<br /><br />If you don't come back<br />my volition will get small...<br />I'll stay here<br />next to my dog, spying horizons.<br /><br />If you don't come back<br />Only deserts will remain<br />and I'll listen just in case<br />this earth has still some beats<br /><br />It [the earth] was so calm<br />when you loved me<br />there was a fresh perfume I inhaled<br />It [the earth] was so beautiful, it was so big<br />it had no end...<br /><br />And every night a star will come<br />to keep me company<br />to tell you how I am<br />so you'll know how things are going<br />Tell me, my love, my love, my love<br />I'm here, don't you see?<br />If you don't come back, there will be no life<br />I don't know what I will do.<br /><br />If you don't come back<br />there will be no hope, nothing<br />I'll walk without you<br />with my sadness, drinking rain.<br /><br />Αν και ξέρω ότι θα στραβώσει με την πάρτη μου, το μπαλάκι πάει στο μοναδικό βέβαιο αναγνώστη που δεν έχει συμμετάσχει στο συγκεκριμένο παιχνίδι, και δεν ειναι άλλος από την <a href="http://elenifergadi.wordpress.com/">Ελένη</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-1666367570835355493?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-47212154180695911822008-02-27T15:20:00.000-08:002008-02-27T15:57:13.448-08:00<div style="text-align: left;">Πιάνοντας το μπαλάκι που μου πέταξε η <a href="http://cantar-de-procella.blogspot.com/"><span style="font-weight: bold;">Φαίη</span></a> ομολογώ ότι προς στιγμή μπήκα στον πειρασμό να κλέψω...Κοίταξα αριστερά μου και βρήκα δύο μεγάλα λεξικά που μάλλον δεν μας κάνουν.<br /><br />Μετά κοίταξα τη βιβλιοθήκη μου και το κοντινότερο προς εμέ βιβλίο ήταν στα Τουρκικά, άρα πάλι άχρηστο μιας και δεν έχω δίγλωσσους (ελληνικά και τουρκικά) αναγνώστες...(νομίζω)<br /><br />Μετά σκέφτηκα να ψάξω καλύτερα μπας και βρω ένα αξιοπρεπές λογοτεχνικό βιβλίο ώστε να δείξω επιτέλους πόσο εκλεπτυσμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος είμαι...αλλά μ'έπιασαν οι τύψεις κι είπα να αρπάξω τελικά το διόλου ευκαταφρόνητο πόνημα του Ira Lapidus, A History of Islamic Societies, και από τις 970 σελίδες του, παρακαλώ, να καταλήξω, όπως μου ζητήθηκε, στην 123η.<br /><br />Η πέπμτη πρόταση λέει τα εξής: European feudalism also had its origin in the breakup of a centralized state, the Carolingian empire, and the distribution of land to ta multitude of small lordsin France in the late tenth and eleventh centuries.<br /><br />Και συνεχίζει λέγοντας: However, the essence of feudalism did not lie in the decentralization of power and in the multiplication of numerous and relatively small principalities, but in certain characteristic institutions governing the relationships between the peasant populations and their lords, and the relationships among the lords themselves.<br /><br />Κι επειδή οι προτάσεις είναι μεγάλες παρεκλίνω του κανόνα και δε σας μεταφέρω τις υπόλοιπες δύο περιόδους.<br /><br />Ξαφνικά θυμήθηκα ότι το κεφάλαιο που περιέχει αυτές τις γραμμές το διάβασα πρόσφατα καθώς ήταν στη βιβλιογραφία του πρώτου τριμήνου. Οι φοιτητές μου βέβαια, που έχουν την τύχη να με έχουν φέτος στα φροντιστηριακά τους μαθήματα (tutorial) δε θα πρέπει να ήταν και πολύ ευτυχείς, αν θυμηθώ το βλέμμα της αγελάδας με το οποίο με αντίκρυζαν κάθε φορά που τους ρωτούσα για τις διαφορές μεσανατολικής και ευρωπαϊκής φεουδαρχίας... Δεν τους αδικώ όμως.<br /><br />Ναι λοιπόν, αντί για λογοτεχνίες διαβάζω για την εισαγωγή στην ιστορία της Μέσης Ανατολής. Τι να κάνω, η ανάγκη μ' έκανε κύριε πρόεδρε.<br /><br /><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">Ευχαριστώ τη Φαίη και το μπαλάκι παέι τώρα στη <a href="http://luciasview.blogspot.com/"><span style="font-weight: bold;">Φω</span></a><br />αν και από κει που θα με διαβάσει δεν ξέρω τι βιβλία θα έχει δίπλα της...<br /><br />και στην <a style="font-weight: bold;" href="http://elenifergadi.wordpress.com/">Ελένη</a><span style="font-weight: bold;"> .<br /><br /><br /></span></div><br /><br /></div><br /></div><br /><br /><a href="http://cantar-de-procella.blogspot.com/"><span style="font-weight: bold;"></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-4721215418069591182?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-28750736402244407892008-01-27T05:13:00.000-08:002008-01-27T06:09:14.571-08:00Mε αφορμή ένα παλιότερο ποστ του <a href="http://skipperandskipper.blogspot.com/2008/01/blog-post_14.html">Dralion</a> το μουτσάκος.μπλογκσποτ δημοσιεύει σήμερα μια ανάρητηση-τομή στα περιβαλλοντικά θέματα.<br /><br />Ο Μουτσάκος κατά τη διάρκεια της εύκολης και άνετης στρατιωτικής του θητείας στην Πολεμική Αεροπορία (Where the eagles fly) (Ναι ρε, είχα βύσμα, έχεις κανα πρόβλημα;) δεν έχει πολλά και συγκινητικά να αφηγηθεί. Ούτε φιλιές πολλές και στενές μου έμειναν, ούτε ιστορίες από βολές, καψόνια κλπ έχω να θυμάμαι. Μου έτυχε όμως κάτι που ίσως θα ήταν χρήσιμο να συμβεί σε όλους τους Αθηναίους, μάλλον σε όλους τους κατοίκους των ευημερούντων και πλούσιων χωρών τούτης της γης: Μια βόλτα στη χωματερή Άνω Λιοσίων. (Περίμενατε κάτι πιο εξωτικό ε;)<br /><br />Τον Ιούνιο του 2002 παρουσιάστηκα στη μονάδα μου στο ακριτικό Ζούμπερι (Κ.Ε.Δ.Α. όπερ έστιν μεθερμηνευόμενον Κέντρο Ετοιμότητας και Διασποράς Αεροπορίας, σε απλά Εληνικά θέρετρο αξιωματικών Π.Α.). Ως συνήθως την πρώτη μέρα υπηρεσίες δεν προβλέπονται για το νέο φαντάρο στη μονάδα κι έτσι επειδή δεν είχαν και πολλούς φαντάρους μ' έστειλαν βόλτα με το Πλοίο της Αγάπης (AKA Love Boat), με άλλα λόγια το σκουπιδιάρικο της μονάδας. Η καλοκαιρινή περίοδος δεν είχε αρχίσει ακόμα άρα ελλείψει σκουπιδιών το Πλοίο της Αγάπης πήγαινε στο λιμάνι του (χωματερή Άνω Λιοσίων) μια φορά την εβδομάδα. Στο μεταξύ άραζε σε ένα απομακρυσμένο σημείο της μονάδας για να μην ενοχλεί η μεθυστική μυρωδιά του.<br /><br />Για όσους γνωρίζουν το Ζούμπερι βρίσκεται στην Ανατολική Αττική ενώ τα Λιόσια στη Δυτική. Κι επειδή έτσι βολεύει ΟΛΑ τα απορριματοφόρα της Αττικής αδειάζουν τα σκουπίδια τους στα Λιόσια. Έτσι κι εμείς διασχίσαμε τη μαγευτική Νέα Μάκρη, την καμένη Πεντέλη, τον εξωτικό Διόνυσο, τη σιχαμένη Εκάλη (να με συγχωρούν τυχόν αναγνώστες του ειδυλιακού κατά τα άλλα προαστείου) και κάποια ευλογημένη στιγμή φτάσαμε στη χωματερή. Υπολογίστε τώρα ότι ΟΛΑ τα απορριματοφόρα ΟΛΩΝ των δήμων της Αττικής εκτελούν καθημερινά παρόμοιο δρομολόγιο.<br /><br />Φυσικά ο πέριξ της χωματερής χώρος είναι κι αυτός ειδυλιακός και παραδεισένιος: Πλαστικές σακούλες στα συρματοπλέγματα της χωματερής, μεθυστικές μυρωδιές, άλλα Πλοία της Αγάπης να περιμένουν τη σειρά τους κλπ. Όταν κάποια στιγμή φτάσαμε (ο οδηγός είχε παέι πολλές φορές και ήξερε) ανεβήκαμε ένα λόφο (μην αναρωτιέστε, λόφος από σκουπίδια αναμεμειγμένα με χώμα είναι) στην κορυφή του οποίου αδειάσαμε το φορτίο μας, παρέα με εκατοντάδες γλάρους. Κάποια στιγμή δε έπρεπε να κατέβω για να χειριστώ το μηχάνημα και ένιωσα έναν απόκοσμο βουητό και μια συνεχή δόνηση κάτω απ'τα πόδια μου, σαν σεισμό χαμηλής έντασης. Τα υπόλοιπα απορριματοφόρα; Ο λόφος από σκουπίδια; Οι μπουλντόζες που έριχναν χώμα για να καλύψουν τα βουνά από τα σκουπίδια;<br /><br />Σίγουρα υπάρχουν ειδικοί να απαντήσουν. Αυτό όμως που δε χρειάζεται καμία εξήγηση είναι το γεγονός ότι δεκαετίες κρατικής ανικανότητας και ανθρώπινης αδιαφορίας έχουν μετατρέψει μια όλόκληρη περιοχή της Δυτικής Αττικής σε χωματερή η οποία σε αντίθεση με όλες τις σοβαρές χώρες του κόσμου όχι μόνο δεν πρόκειται να κλείσει αλλά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Επιπλέον δε ο συνδυσμός αδιαφορίας και ανικανότητας έχει καταδικάσει κάθε σοβαρή προσπάθεια ανακύκλωσης.<br /><br />Και φυσικά ο κάτοικος του Γραμματικού ή της Κερατέας, όπου σχεδιάζονται εδώ και χρόνια νέες χωματερές δε θα θελήσει ποτέ να δημιουργηθεί χώρος υγειονομικής ταφής στην περιοχή του. Κορόιδο είναι; Ας φύγουν τα σκουπίδια μακριά μου και ας πάνε όπου να ναι. Ακόμα κι αν χριεαστεί να ξοδεύονται τόνοι πετρελαίου για να πανε τα δικά του απορριματοφόρα στην άλλη άκρη της πόλης. Ούτε στην επαρχία η κατάσταση είναι καλύτερη: εκατοντάδες ανεξέλεγκτες χωματερές λειτουργούν ανα την Ελλάδα και αποτελούν αιτές πυρκαγιών τα καλοκαίρια ενώ μολύνουν τα υπόγεια ύδατα.<br /><br />Ας επιβάλλουν οι δήμοι του Λονδίνου, που παρεπιμπτόντως είναι πολύ πίσω στο θέμα της ανακύκλώσης σε σχέση με άλλες πόλεις της Ευρώπης, μέτρα σύμφωνα με τα οποία οι υπάλληλοι καθαριότητας δε θα αδιεάζουν τους κάδους αν οι σακούλες ξεχειλίζουν για να αναγκάσουν τους κατοίκους να περιορίσουν τα απορρίματά τους.<br /><br />Ας κατασκευάζουν οι σοβαρές χώρες της Ευρώπης εργοστάσια καύσης απορριμάτων ακόμα και εντός κατοικημένων περιοχών χωρίς αυτό να ενοχλεί στο ελάχιστο τους κατοίκους (σιγά τώρα, τι να μας πουν και οι κουτόφραγκοι).<br /><br />Γι αυτό λοιπόν, μέχρι να οργανωθούν ομαδικές επισκέψεις στη χωματερή Άνω Λιοσίων για να μάθει και ο τελευταίος κάτοικος της Αθήνας που καταλήγουν τα σκουπίδια του, συνεχίστε να πετάτε αδιακρίτως τα πάντα στον κάδο της πολυκατοικίας σας, ακόμα και τις πλήρως ανακυκλώσιμες συσκευασίες, γιατί εσείς ξέρετε: α) τα Λιόσια είναι μακριά, β) ώχου αδερφάκι μου, εγώ θα σώσω τον κόσμο;<br /><br />Καλή σας μέρα.<a href="http://skipperandskipper.blogspot.com/2008/01/blog-post_14.html"><span style="font-weight: bold;"></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-2875073640224440789?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-82006910250576740592007-12-24T09:41:00.000-08:002007-12-24T10:26:53.390-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2_5xI2vXPI/AAAAAAAAADM/-XaNzHsg2Co/s1600-h/DSC00228.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2_5xI2vXPI/AAAAAAAAADM/-XaNzHsg2Co/s320/DSC00228.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147607521693752562" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2_zho2vXOI/AAAAAAAAADE/QjSgnu8v7H0/s1600-h/spaceball.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2_zho2vXOI/AAAAAAAAADE/QjSgnu8v7H0/s320/spaceball.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147600658336013538" border="0" /></a><br />Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του καιρού και των αεροπορικών εταιριών (13 ώρες στο Heathrow είναι καλά;) ο μουτσάκος τελικά τα κατάφερε κι έφτασε στην Αθήνα! Και σας στέλνει τις καλύτερες ευχές για χαρούμενες γιορτές, υγεία κι ό,τι άλλο επιθυμείτε.<br /><br />Χρόνια πολλά Φαίη μου, η σκέψη μου απόψε μαζί σου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-8200691025057674059?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-35667471333826349372007-12-22T17:59:00.000-08:002007-12-22T19:01:56.857-08:00Αγαπητοί μου,<br /><br />το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ ολοκληρώνει σήμερα (άντε καιρός ήτανε) την υπερπαραγωγή The Christmas Trilogy. Το τρίτο και τελευταίο μέρος έχει τίτλο "Ευρωπαϊκή τουρνέ".<br /><br />Για κάποιο δυσεξήγητο λόγο λίγο πριν τα Χριστούγεννα με πιάνει μια τάση φυγής (καθόλου δυσεξήγητος δεν είναι αλλά δεν είναι ώρα για ψυχανάλυση). Το Δεκέμβριο του 2001 ας πούμε, μερικούς μήνες αφού παρέδωσα την εργασία του μεταπτυχιακού μου και ετοιμαζόμουν να μπω φαντάρος αποφάσισα να κάνω μια περιοδεία σε Λονδίνο και Βερολίνο - λες και θα πήγαινα φαντάρος στο Αφγανιστάν και θα ξανάβλεπα την Ευρώπη μετά από δεκαετίες. Τέλοσπάντων. Πρώτος σταθμός της τουρνέ Μουτσάκος 2001 - Σύντομα στην πόλη σας - ήταν το Λονδίνο οπου θα έμενα στο σπίτι του Χ. Βέβαια ο Χ θα επέστρεφε στην Αθήνα για τα Χριστούγεννα κάτι που σήμαινε ότι έπρεπε να αναζητήσω εναλλακτική παρέα...Στο Λονδίνο οι επιλογές μου περιορίζονταν σε 2 καλούς φίλους που όμως επειδή ήταν αμφότεροι μουσουλμάνοι και τα Χριστούγεννα τα είχαν χεσμένα, οι προοπτικές δεν ήταν ιδιαιτέρως ευοίωνες.<br /><br />Ωραία σκέφτηκα, θα πάω στη φίλη μου τη Μάρθα στο Άμστερνταμ. Η Μάρθα ήταν γειτονισσά μου στην εστία στο Λονδίνο την προηγούμενη χρονιά και παρακολουθούσε ένα πρόγραμμα σε κάποια μουσική σχολή του Αμστελόδαμου. Στο τηλέφωνο είτε δεν ήμουν σαφής ή η ίδια δε φανταζόταν το θράσσος μου να πάω να της κατσικωθώ χριστουγεννιάτικα κι έτσι ευγενικά μου έδωσε να καταλάβω ότι είχε αλειμμένες υποχρεώσεις.<br /><br />Χωρίς να πτοηθώ αναζήτησα εναλλακτικές λύσεις. Μια και δυο πήρα τηλέφωνο τη φίλη μου τη Marjo, γειτόνισσα επίσης στην εστία από τη χρονιά του Βερολίνου. Η Μάριο (κάπως έτσι προφέρετεται) έμενε με το φίλο της στο Νάιμεγκεν, μια πόλη στα γερμανο-ολλανδικά σύνορα. Να 'ναι καλά η κοπέλα με φιλοξένησε αλλά μόνο για δύο μέρες καθότι το ημερολόγιο έδειχνε ήδη 20/12 και θα έφευγε προκειμένου να κάνει Χριστούγεννα με τους δικούς της.<br /><br />Επόμενος σταθμός της περιοδείας το Ντύσσελντορφ της Γερμανίας όπου μένει η ξαδέρφη μου με το Γερμανό συζυγό της. Βόλτα στην Κολωνία, χριστουγεννιάτικο παζάρι. Όλα όμορφα κι ωραία. Ήταν όμως ήδη 23 Δεκεμβρίου και έπρεπε και αυτοί να φύγουν για το Ανόβερο όπου θα γιόρταζαν με τα πεθερικά της. (όλες οι πόρτες της ζωής έκλειναν η μία μετά την άλλη στα μούτρα μου).<br /><br />Έτσι λοιπόν, καθοδόν προς το Ανόβερο με άφησαν στο μαγευτικό Μπίλεφελντ απ' όπου πήρα το τρένο για το Βερολίνο. Στο μεταξύ άριχσε να χιονίζει και σταμάτησε μόνο αφού έφτασα μετά από έξι ώρες (Πήρα το αργό τρένο για να απολάυσω τη διαδρομή. Στην πραγματικότητα είχα μείνει ταπί και ψύχραιμος).<br /><br />Το Βερολίνο το αγαπάω πολύ γιατί πέρασα δέκα απίστευτους μήνες εκεί ως φοιτητής. Δύο χρόνια αργότερα, με μόνο έναν φίλο πια να έχει απομείνει και την πόλη να έχει παραλύσει από τη συνεχή χιονόπτωση, προοπτικές για φαντασμαγορικά Χριστούγεννα απλώς δεν υπήρξαν ευθύς εξαρχής.<br /><br />O φίλος που ανέλαβε το έργο της φιλοξενίας ήταν ο Ι., Παλαιστίνιος , παιδί μάλαμα, αλλά είχε επίσης, ως μουσουλμάνος χεσμένα τα Χριστούγεννα. 'Η μάλλον και αυτός, σαν κι εμένα δεν ήταν στα καλύτερα του. Την παραμονή πήγαμε μετα δυσκολίας λόγω της χιονοθύελλας για προμήθειες στο σούπερμαρκετ. Έπειτα κλειστήκαμε μέσα, η εστία ήταν άδεια, για την ακρίβεια γνώρισα μόνο αδιάφορη (έως κακάσχημη) Βουλγάρα (μα καλά, γιατί όλες οι Βουλγάρες που γνωρίζω εγώ είναι είτε μικροσκοπικές έιτε άσχημες; Που είναι οι πραγματικές Βουλγάρες;) και μια εξίσου αδιάφορη Λιθουανή. Την ημέρα των Χριστουγέννων ο Ι. κοιμόταν διαρκώς κι εγώ έβλεπα ταινίες μεταγλωτισμένες στα Γερμανικά. Τώρα που το σκέφτομαι, η έξοδος στο σινεμά μετά από κλεισούρα 36 ωρών ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να μου συμβεί. Μάλιστα θυμάμαι είδαμε στην κανονική βερσιόν, στ' Αγγλικά το πρώτο μέρος του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και πολύ μου άρεσε. Εμ, αν έχεις περάσει 2 μέρες σαν στο Κωσταλέξι όλα σου φαίνονται όμορφα!<br /><br />Την επομένη έφυγα για Λονδίνο εν μέσω σφοδρής χιονοθύελλας. Έτσι κάπως ολοκληρώθηκε η τουρνέ και είναι μάλλον δέιγμα αντοχής ότι δεν κατέφυγα στα αντικαταθλιπτικά τις. Για να αποδειχθεί ότι δε μαθαίνω από τα λάθη μου επανέλαβα μια χριστουγεννιάτικη τουρνέ σε Ολλανδία - Γαλλία δύο χρόνια αργότερα αλλά επειδή κι εσείς κουραστήκατε κι εμένα κλείνουν τα μάτια μου από τη νύστα, θα το αναλύσουμε σε άλλο ποστ.<br /><br />Σας εύχομαι ό,τι επιθυμείτε<br /><br />και υπομονή! Γιορτές είναι, θα περάσουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-3566747133382634937?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-72811634804892324172007-12-21T16:18:00.000-08:002007-12-21T17:39:34.286-08:00Το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ, πιστό στις υποσχέσεις - δεσμεύσεις τoυ σας παρουσιάζει σήμερα το δεύτερο μέρος της χριστουγεννιάτικης τριλογίας με θέμα "Τα δώρα".<br /><br />Ξέρω τι έχετε στο μυαλό σας: Χριστουγεννιάτικο δέντρο μ' ένα σκασμό δώρα από κάτω. Ε λοιπόν ένα καημό τον έχω από μικρός: Επειδή ήμαστε μικρή οικογένεια ζήτημα είναι να υπήρχαν κάθε χρόνο 2-3 πακέτα κάτω απ' το δέντρο...Και φυσικά επειδή το έθιμο της ανταλλαγής δώρων, όπως και όλοι οι εορτασμοί των Χριστουγέννων είναι ξενόφερτο, οι γονείς μου ποσώς ενδιαφέρονταν να τηρήσουν τους τύπους που θέλουν τα δώρα να ανταλλάσσονται συγκεκριμένη μέρα και ώρα.<br /><br />Μην παρεξηγηθώ, μια χαρά δώρα μου έκαναν. Απλώς το σκηνικό δεν είχε τον απαραίτητο τζερτζελέ.<br />Βέβαια το θέμα δώρο είναι ιδιαίτερη περίπτωση, διότι ενώ φανερώνει αγάπη και ενδιαφέρον ελάχιστοι άνθρωποι είναι διατεθιμένοι να αφιερώσουν χρόνο και φαιά ουσία για να βρουν το κατάλληλο δώρο για τον κατάλληλο άνθρωπο. Σκεφτείτε τώρα πόσο δύσκολο είναι αυτό τις γιορτινές μέρες που μερικά εκατομύρια τρελαμμένοι συνάνθρωποί μας έχουν την ίδια ιδέα. Κάπως έτσι βέβαια έχουμε τα δώρα ανάγκης τουτέστιν κασκόλ, γραβάτες, κολώνιες, γάντια, σετ γραφείου, σιντί Φρανκ Σινάτρα, ουσίκυ, τζιν κλπ.<br /><br />Μου είναι πολύ δύσκολο να προσποιηθώ ότι μου αρέσει ένα δώρο (ιδιαίτερα αν είναι κάτι παντελώς άχρηστο). Μη με νομίσετε σκατόψυχο, ξέρω η σκέψη μετράει. Πως θα αντιδρούσατε εσείς όμως αν μια πολυ καλή σας φίλη σας (που σημαίνει ότι σας ξέρει κάπως) σας έκανε δώρο στα 20 σας χρόνια μπλοκ ιχνογραφίας; Κι ενώ η σχέση σας με τη ζωγραφική είναι ανύπαρκτη! (Ακόμα περιμένω τις κηρομπογιές Χριστίνα).<br /><br />Επειδή είμαι γνωστός μαζοχιστής μ'αρέσει να περνάω αρκετή ώρα για να διαλέξω δώρα. Με βασανίζουν ιδιαίτερα οι άνθρωποι που δε διαβάζουν βιβλία και δεν έχουν κάποια ιδιάιτερη λόξα για τη μουσική. Α ναι, κι όσοι κατεβάζουν τη μουσική τους και τις ταινίες τους από το ίντερνετ. Στην κόλαση θα καείτε...Παντόφλες θα σας πάρω φέτος!<br /><br />Τέλος, το αγαπημένο δώρο χριστουγέννων όλων των εποχών ήταν ένα σπίτι Lego που μου κάνανε πριν πολλά χρόνια οι νονοί μου. Φυσικά έδενα πολύ καλά με την ατμόσφαιρα. Φιλοξενούσαμε τα ξαδέρφια μου, απλώναμε τα Lego στο πάτωμα και παίζαμε μέχρι να τα πάρουν στο κρανίο οι δικοί μου και να μας αναγκάσουμε να τα μαζέψουμε. Είχα ήδη αυτοκίνητα και δρόμους Lego οπότε το σπιτάκι έδενε ταμάμ!<br /><br /><br />Για φέτος δε θέλω τίποτα, μόνο μια φωτογραφική μηχανή και ένα καινούργιο λάπτοπ. Άντε, κι υπόσχομαι να μην γκρινιάξω αν αντ' αυτών πάρω κανά ζευγάρι παντόφλες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-7281163480489232417?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-32871035219559113052007-12-20T15:05:00.000-08:002007-12-21T17:40:59.062-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2sSM42vXNI/AAAAAAAAAC8/MJfo9An9kO8/s1600-h/xree.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2sSM42vXNI/AAAAAAAAAC8/MJfo9An9kO8/s320/xree.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146227011830635730" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Αγαπητοί μου,<br /><br />μένουν μόνο 4 μέρες για τα Χριστούγεννα και το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ σας προσφέρει τη χριστουγεννιάτικη τριλογία, ένα έργο που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι! To πρώτο μέρος της τριλογίας με θέμα "Τα κάλαντα" δημοσειέυεται απόψε! Καθίστε αναπαυτικά κοντά στο τζάκι (αν έχετε), βάλτε μουσικούλα και πάμε...<br /><br />Ξέρω ότι είστε καλοί άνθρωποι. Τα Χριστούγεννα σας φέρνουν αισθήματα αγάπης, ανθρωπιάς και καλοσύνης. Γιατί λοιπόν δεν ανοίγετε την πόρτα στα (όχι πάντοτε) μικρά και χαριτωμένα παιδάκια που χτυπούν την πόρτα σας για να σας μεταφέρουν το χαρμόσυνο μήνυμα στις 7 και μισή το πρωί παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς; (Κάποιοι τα λένε και τα Φώτα αλλά πάιρνουν... ξέρετε εσείς τι).<br />Ουδείς λόγος ανησυχίας! Ούτε κι εγώ ανοίγω!<br /><br />Όταν ήμουν μικρός όμως τα κάλαντα χριστουγέννων και πρωτοχρονιάς ήταν επιχείρηση! Εξηγούμαι: Ως μοναχοπαίδι τα Χριστούγεννα ήταν πάντοτε ιδιαίτερη γιορτή γιατί μας επισκέπτονταν τα ξαδέρφια μου και οι θείοι μου (και νονοί μου- κρατήστε το αυτό για το δεύτερο μέρος της τριλογίας). Έτσι για 1-2 εβδομάδες το χρόνο έιχα κι εγώ την αίσθηση ότι είχα αδερφια (όχι που νόμιζες πονηρέ αναγνώστη ότι δε θα είχε και μελό το ποστ αυτό).<br /><br />Επειδή λοιπόν ένα μάλλον αδιάφορο και οπωσδήποτε φάλτσο αγοράκι θα έβγαζε μετά δυσκολίας ένα χιλιάρικο, άσε που δεν έχει πλάκα να γυρνάς τους δρόμους μονάχος μ'ενα τρίγωνο στο χέρι, επιστρατέυσαμε με τα ξαδέρφιά μου το αδιαμφισβήτητο μουσικό μας ταλέντο! Βέβαια! Ο ξάδερφος μου έπαιζε κιθάρα, εγώ έπαιζα βιολί κι η ξαδέρφη μου που δεν μπορούσε να κουβαλήσει το πιάνο της μας συνόδευε με τη μελόντικα!<br /><br />Έτσι, σκεφτόμασταν, θα κάναμε εντύπωση και θα τσεπώναμε περισσότερα φράγκα από τους υπόλοιπους πτωχούς και άμουσους! Φυσικά το αποτέλεσμα μουσικά ήταν ελεεινό αλλά εμάς ποσώς μας ενδιέφερε αυτό!<br /><br />Αμολιόμασταν λοιπόν στους δρόμους από τα χαράματα (γιατί όπως λένε the early bird catches the warm) και κάναμε τη ζωή των ανθρώπων μαρτύριο! Είχαμε και σχέδιο! Ανεβαίναμε πρώτα στους τελευταίους ορόφους και αρχίζαμε να ζαλίζουμε το κοινό μας από πάνω προς τα κάτω. Και οι δύστυχοι παρά την ταλαιπωρία δίνανε! Για 3-4 χρόνια κάναμε καλή μπάζα! Θα μου πεις, πότε θα ξαναβλέπανε οι χριστιανοί 3 άσχετα όργανα μαζί! Εχθρός μας οι θυροτηλεοράσεις, οι καλορυθμισμένες εξώπορτες και οι νοικοκυραίοι που δίνανε μελομακάρονα και κουραμπίεδες αντί για λεφτά (καλοί μου άνθρωποι ένα χαρτζιλικάκι θέλαμε να βγάλουμε όχι διαβήτη).<br /><br />Προς το μεσημέρι η υπομονή του κόσμου και οι αντοχές μας είχαν πια εξαντληθεί. Τότε ερχόταν η ώρα του σικέ κάλαντου! Επιστρέφαμε στο σπίτι και πηγαίναμε σε γιαγιάδες, παππούδες, θείες που και καλά δε μας περίμεναν και φυσικά τα σκάγανε χοντρά!<br />Τα καλαντ0-έσοδα τα κατέθετα στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο (ήθελα να ξερα ποιος μου χει βουτήξει τον κουμπαρά). Κάποια στιγμή μαζεύτηκε αρκετός παράς και προχώρησα στην πρώτη (και τελευταία) επενδυτική μου κίνηση! Τα έκανα ομόλογο (Τα επιτόκια ήταν ακόμη ψηλά τότε). Το τι δούλεμα έφαγα από φίλους για το ομόλογο δε λέγεται. 10 χρόνια αργότερα μου τα 'φαγε η Σοφοκλέους. Ορίστε, ευχαστιστηθήκατε;<br /><br />Χάιλαιτ της καλαντό- βιομηχανίας, που έσβησε στα 15 (και πολύ κράτησε):<br /><br />Ενθουσιασμένοι νοικοκυραίοι μας έβαλαν στο σπίτι τους και μας κάθισαν στους καναπέδες...Φεύγοντας μας έδωσαν ενα πεντοχίλιαρο που είχαν πάνω στην τραπεζαρία και μας κατευόδωσαν. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι είχε συμβεί και να εξαφανιστούμε μας φώναξαν και μας δώσανε ενα πεντακοσάρικο (που και πάλι ήταν πολλά λεφτά).<br /><br />Ευτυχώς δεν είχαν αγριέψει τα πράγματα ακόμα και δεν πέσαμε θύμα συμμοριών που στήνουν καραούλι και ληστεύουν τα πιτσιρίκια που έχουν μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα των Χριστουγέννων. Επίσης, εμείς μπορεί να μην αναγκαστήκαμε να τραγουδήσουμε (ήμασταν ήδη μια ολοκληρωμένη μπάντα) αλλά πλέον επειδή έχουν μπει στο σινάφι και αλλοδαποί (μάστιγα σας λέω - να απελαθούν πάραυτα) συνήθως ακους κάτι σαν "Λια λιαλιαλια λιαλια λια λια λια" στο ρυθμό του Καληνημέρα Άρχοντες. Σιγά μη μάθουν και τους στίχους.<br /><br /><br />Ελπίζω να με συγχωρέσουν κάποτε όλοι οσοι σήκωσα απ΄το κρβάτι τους στις 7.30/έσπασα τα νεύρα χτυπώντας το κουδούνι τους αδιάκοπα/ έριξα την κατάρα μου γιατί μου δωσαν ένα δεκάρικο μόνο κλπ.<br /><br />Και τώρα: Σ' αυτό το σπίτι που 'ρθαμε πέτρα να μη ραγίσει κι ο νοικοκύρης τους σπιτιού χρόνια πολλά να ζήσει! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ (άντε κατέβαινε κανά φράγκο τώρα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-3287103521955911305?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-71703955964057438722007-12-17T02:24:00.000-08:002007-12-17T08:31:59.429-08:00Πρόκειται για τη διασκευή του γνωστού (?) θεατρικού έργου της Wendy Wasserstein με τίτλο Καριέρα έρωτας και σούσι. Για τους σκοπούς αυτού του ποστ στη θέση του σούσι βάλτε ό,τι παραδοσιακό σας έρχεται στο νου απ'την ελληνική κουζίνα, όπως: λαχανοντολμάδες, πιπεριές Φλωρίνης, κεφτέδες, μπάμιες, ψαρόσουπα κ.ο.κ.<br /><br />Ας ξεκινήσω με μια εξομολόγηση: Είμαι παράξενος στο φαγητό. Ναι, το παραδέχομαι, δεν είναι πολλά τα φαγητά που τρώω, είμαι κατά βάση κρεατοφάγος και απεχάνομαι το ψάρι. Ξέρω ότι θα πεθάνω νέος και θα έχω έναν φριχτό θάνατο από χοληστερίνες και λιπίδια αλλά όπως λέει κι ο Γιαννάκης ο Κότσιρας: Είναι δική μας η ζωήηηηηηηηη μας.<br /><br />Τώρα, αναγνωρίζω ότι ο κόσμος μας έχει γίνει "πολύπολυτισμικός" με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ας πούμε πλέον μπορείς να τρως το...κατασκεύασμα αυτό της γιαπωνέζικης κουζίνας, μιας χώρας κατά τα λοιπά συμπαθούς, σε όλο τον κόσμο, όπως και άλλες ωραιώτατες συνταγές Μεξικάνικης, Τανζανιανής Φιλιππινέζικης κουζίνας, είτε βρίσκεσαι στο Λονδίνο είτε βρίσκεσαι στην Κοζάνη.<br /><br />Κι επειδή κατα πως λένε είναι κακό να απορρίπτεις κάτι πριν το δοκιμάσεις, βρέθηκα σε εστιατόριο σούσι (πως αλλιώς να το πεις; Σουσερία;) και δοκίμασα επιτέλους αυτό το...κατασκεύασμα. Κι έχω να δηλώσω ότι είναι αηδία. Να με συγχωρούν οι (λιγοστοί) αναγνώστες που τυγχάνει να απολαμβάνουν το συγκεκριμένο έδεσμα, αλλά το σούσι, που δεν είναι τίποτε άλλο από ωμό ψάρι τυλιγμένο σε φύκι και ρύζι και ενίοτε έχει μέσα και αβοκάντο, (?) ΕΙΝΑΙ φαγητό του σατανά. (Το αυτό αποτελούν ο τόνος και το κουνουπίδι και θα απαγορευθούν αμέσως μόλις έρθω στην εξουσία αλλά αυτό είναι θέμα ενός άλλου ποστ).<br /><br />Κι έρχομαι στο συμπέρασμα, γιατί ο κόσμος έχει δουλειές και γιατί ο υπογράφων ταλαιπωρείται από γρίπη: Να δεχτώ ότι το σούσι είναι εναλλακτική λύση (θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου) σε χώρες όπως οι ΗΠΑ ή η Βρετανία όπου η τοπική κουζίνα είναι για τα κλάματα (και υιοθετούν την κουζίνα των μεταναστών μην έχοντες άλλη επιλογή). Αλλά σε χώρες της Μεσογείου με κουζίνα και υλικά αγνότατα και υγειινά να γίνεται το σούσι μόδα...<br /><br />Εκτός πάλι αν δεν είμαι τόσο πολυπολισμικός και ανοιχτός σε νέες κουλτούρες και ιδέες, όπως κάποιοι που είναι κοσμοπολίτες γιατί τρώνε σούσι και τσίλι και μπουρίτος και δεν αντέχουν να βλέπουν μπροστά τους Αλβανό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-7170395596405743872?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-69565681493916328112007-12-15T11:38:00.000-08:002007-12-15T11:49:07.287-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2QvB42vXMI/AAAAAAAAAC0/KsKoZtyEKno/s1600-h/DSC00198.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R2QvB42vXMI/AAAAAAAAAC0/KsKoZtyEKno/s320/DSC00198.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144288383852305602" border="0" /></a><br /><br /><br />Έχουν οι φιλίες ημερομηνία λήξης;<br />Κι αν ναι πρέπει να υπάρχει και τελετή λήξης με λόγους επίσημους, ταρατατζούμ και υποστολή σημαίας;<br />Ή απλώς σβήνουν χωρίς τυμπανοκρουσίες;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-6956568149391632811?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-86525970001889122342007-12-14T03:10:00.000-08:002007-12-13T16:43:35.971-08:00<span style="font-weight: bold;">Το παρόν κυκλοφόρησε προ ετών σε ημειλ. Πέρα από τις γενικεύσεις νομίζω ότι ο συγγραφεύς έχει επιχειρήματα ! Φυσικά διαφωνώ κάθετα στο θέμα του καφέ φίλτρου αλλά περί ορέξεως ουδείς λόγος...<br /><br /><br /><br />Αξίωμα 1: Ο καφές είναι ο καφές</span><br /><br />Ο καφές είναι ο καφές (γιαυτό άλλωστε και λέγεται και καφές και όχι κάπως αλλιώς). Οτιδήποτε πετάξει μέσα στον καφέ ο καθείς, αποτελεί παραλλαγή του είδους, σε σημείο που ΔΕΝ δικαιούται πια να χρησιμοποιεί το όνομα καφές για να περιγράψει το νέο μείγμα που προέκυψε.<br /><br />Πολλοί για παράδειγμα (ναι, ξέρω πως θα σας σοκάρει αυτό που λέω αλλά η επιστήμη οφείλει να τα καταγράψει όλα) πετάνε μέσα στον καφέ τους γάλατα. Γάλατα σε σκόνη, γάλατα με το κουτάλι, γάλατα από το μπουκάλι, γάλατα από την κονσέρβα, γάλατα σφηνάκι από μικρό τζούνιορ κονσερβάκι Έχω δει ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ γυναίκες (κάπου αναφέρθηκε ότι είδανε και άντρα, αλλά πιστεύω ότι είναι μόνο φήμη) να πετάνε μέσα στον καφέ ζάχαρες σε κύβους, σε σκόνη, από φάκελο μακρουλό, από φάκελο τετράγωνο, με τα κουτάλια, με ένα μηχάνημα που το γυρνάς ανάποδα και όσο είναι έτσι αμολάει ζάχαρη.<br /><br />Στην μακρινή Δύση, εντοπίστηκε άνθρωπος που βάζει και αχνίζει τα γάλατα με ατμούς και μετά τα πετάει μέσα στον καφέ και επιπλέουν από πάνω του και τα πασπαλίζει με μπαχάρια και τους ρίχνει και ζάχαρη<br /><br />Λοιπόν, για να τελειώνουμε: Είναι προσωπικό θέμα του καθενός αν στον καφέ αποφασίσει να ρίξει λουκούμι, παστίτσιο, ζάχαρη, βυσινάδα, γάλα, γιαούρτι, ροκφόρ, κρέμα γάλακτος, μαρέγκα, σαντιγύ, κανέλα, πατάτες κλπ, αλλά αυτό που προκύπτει ΔΕΝ είναι καφές με λουκούμι, καφές με παστίτσιο, καφές με ζάχαρη. Είναι κάτι άλλο. Αυτό το λάθος (που γίνεται συνήθως από γκέι κομμωτές -για να κάνω γέφυρα με άλλη συζήτηση-, γυναίκες και φοιτητές) έχει οδηγήσει σε απόγνωση και ασυνενοησία. Πάει δηλαδή ο ειδήμων στο μαγαζί και ζητάει ένα καφέ και ο σερβιτόρος περιμένει να ακούσει μήπως και του πεις να πετάξει και κάτι άλλο μέσα. Αν μάλιστα δεν συμπληρώσεις σκέτο είναι ικανός να ρωτήσει κάτι σαν, να του ρίξω κανά βερύκοκο μέσα, τίποτις ζάχαρες που έχουμε στη κουζίνα, κανά γαλακτοκομικό;<br /><span style="font-weight: bold;">Αξίωμα 2: Το γένος δεν κρίνεται από το φύλο, αλλά από τον καφέ</span><br /><br />Οι άντρες πίνουν φραπέ, νες ή ελληνικό (τούρκικο). Οι υπόλοιπες κατηγορίες πίνουν φρεντοκοκολίνο, τσινοπιρπιρίνο, καπουτσινάκι, μις σεγκαρίνα, κοκο-μόκο, μπουσουλίνι-φρεντολίνι, φριφριδίνο και λοιπές κατηγορίες. Ένας εύκολος τρόπος να καταλάβει κανείς ποιοί καφέδες είναι για άντρες είναι να φανταστεί αν θα του ταίριαζε μια ομπρελίτσα μέσα, ή μια σημαιούλα Παναμά. Ακριβώς όπως με τα κοκτέιλς φρούτων.<br />Πολλοί μελετητές απορρίπτουν εντελώς την παραπάνω κατηγοριοποίηση και αντιπροτείνουν την απάλειψη του νες από την κατηγορία καφές και την ένταξή του μαζί με το κακάο, καοτόνικ, σούπερ καοτόνικ και σοκολάτα.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Αξίωμα 3: Τον καφέ τον πίνουμε για να τον κρατήσουμε και όχι για να τον ουρήσουμε</span><br /><br />Αν κατουριέσαι μην τον πίνεις Επιστημονικά αποδεδειγμένο είναι το γεγονός ότι οι γυναίκες έχουν ένα σφικτήρα από την ουροδόχο κύστη τους μέχρι την έξοδο. Οι άντρες έχουν δύο βαλβίδες ασφαλείας. Αυτομάτως, αυτό συνεπάγεται ότι κυρά μου αφού δεν μπορείς να κρατηθείς μετά τον καφέ και θες να πας προς νερού σου, άστον να πάει στα κομμάτια, τράβα φάε ένα κρουασάν ζαμπόν τυρί καλύτερα και μην αναγκάζεις όλο το τραπέζι να σηκώνεται όρθιο επειδή η κατουρλού πάλι θέλει πιπί. Και εκνευρίζει τους υπόλοιπους και δεν είναι καλό για το image σου. <span style="font-weight: bold;"><br /><br />Αξίωμα 4: Ο καφές είναι για απόλαυση και όχι ναρκωτικό</span><br /><br />Πολύ σημαντικό αυτό. Τι εννοούμε. Αν δεν έχεις χρόνο να τον πιείς άστον, πιές τον αύριο. Είναι κατάσταση, σαν την γιόγκα ένα πράγμα. Η ζύμωση που έρχεται με την άνεση χρόνου, την συζήτηση, την κωλοβάρα κάνει τον καφέ καφέ. Δεν είναι το ίδιο το προϊόν που χαρακτηρίζει την στιγμή αλλά η στιγμή που χαρακτηρίζει το προϊόν. Όποιος λοιπόν βιάζεται και ανησυχεί για το που είναι η παραγγελία, τι ώρα είναι κλπ δεν πίνει καφέ εκείνη την ώρα (ό,τι και να νομίζει). Επίσης, συνέπεια του παραπάνω είναι πως ο εσπρέσο ΔΕΝ αποτελεί καφέ είτε σκέτος είτε με ταραμοσαλάτα μέσα του. Και όποιος πίνει εσπρέσο θυμίζει πρεζάκι που σνιφάρει στα κρυφά κόκες.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Αξίωμα 5: Παλαίωση του καφέ</span><br /><br />Εξαιτίας του ότι ο καφές θέλει τον χρόνο του, ο ΝΕΣ και ο Ελληνικός συστήνονται μόνο μετά από μια ηλικία. Αυτό γιατί οι νέοι, ως ανυπόμονοι ΔΕΝ εκτιμούν τον κρύο ελληνικό και βιάζονται να τον πιούν ή αν τους κρυώσει δεν τον πίνουν. Οπότε η μόνη λύση είναι ο φραπές (ο φραπές κλίνεται για όποιον δεν το ξέρει). Όταν μας τελειώνει προσθέτουμε κρύο νερό. Όταν ο αφρός εξαφανιστεί, κάτι που συμβαίνει στα 10 πρώτα λεπτά, ο καφές έχει ωριμάσει και είναι ιδανικός για πόση (με ζάχαρη και αβγό και διάφορα άλλα σκευάσματα έχω ακούσει πως αφρίζει σε σημείο να κάνεις και μπουγάδα και πως όσο περνάει η ώρα ο αφρός πετρώνει σα βαλσαμωμένος και θέλει να τον στριφογυρνάς με το παγοθραυστικό-καλαμάκι, αλλά αυτό δεν είναι η περίπτωσή μας).<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Αξίωμα 6: Κετόνες και αλδεΰδες δεν χωράνε στον καφέ</span><br /><br />Γυναίκες και καφές δεν παντρεύονται εύκολα. Όχι μόνο για τους βιολογικούς λόγους που αναφέραμε (με το κατούρημα) αλλά και για λόγους παράδοσης-αισθητικής. Οι γυναίκες αδυνατούν να κατανοήσουν το γεγονός ότι του άλλου του την χαλάει το να εμφανιστεί δίπλα του η γυναίκα όταν κάνει κάποιες δουλειές (πίνει καφέ με φίλους). Είναι τα ντεσιμπέλ της φωνής; Αυτό το σιριστικό διαπεραστικό της χροιάς; Είναι που μυρίζει κετόνες, αλδεΰδες, μεθανόλες από τα πολλά πατσουλιά στο κεφάλι της; Είναι η ικανότητα να χέζει κάθε ενδιαφέρουσα συζήτηση; Ποιός ξέρει. Πάντως στα καφενεία είχε παρατηρηθεί το πρόβλημα από καιρό και είχε αντιμετωπιστεί με την πλήρη απαγόρευση της γυναικείας παρουσίας. Τώρα τελευταία που ψηφίζουν και οδηγούν έχουν αρχίσει και αγνοούν τον παραπάνω άγραφο νόμο.<br />Και δεν καταλαβαίνουν και ποιό είναι το κακό. Δηλαδή μαντάμ, είναι μια παραλία με γυμνιστές. Έτσι το' χουν εκεί πέρα. Τσίτσιδοι μια ζωή, έτσι τη βρίσκουν. Πάς με το μαγιώ σου, το παρεό σου, το αντιλιακό σου, το κινητό σου, τα τσόκαρά σου, το Μαρί Κλερ σου, χώνεσαι τσουπ στη μέση και απορείς τι ενοχλείς; Ίδιο πράγμα<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Αξίωμα 7: Άλλο ο σερβιτόρος και άλλο το ξέκωλο</span><br /><br />Υπάρχει ο σερβιτόρος και ο φοιτητής-αλβανός-κονσοματρις. Πως ξεχωρίζουμε τα δύο είδη: Ο/Η σερβιτόρος είναι ανεξάρτητος φύλου Φοράει στολή. Φέρνει αυτό που του ζητάς χωρίς λάθη. Είναι σοβαρός/η Δεν λέει: "Θα με πληρώσετε τώρα γιατί κλείνω ταμείο;". Δεν χύνει στο δίσκο τα μισά πράγματα που κουβαλάει. Δεν τα σπάει. Δεν χαμογελάει σαν ηλίθιος με σύνδρομο ντάουν ούτε και είναι μουρτζούφλης. Ο/Η σερβιτόρος είναι φλατ: Άχρωμος και άοσμος. Κλείνει τις προτάσεις του (σπάνια μιλάει) με ευχαριστώ ή παρακαλώ. Συνήθως δεν τις αρχίζει καν. Μόνο τις κλείνει.<br /><br />Στριγκ, μασουράκια εισπράκτορα, palm pilot, φορητό Η/Υ, κινητό στην κωλότσεπη, ζελ στα μαλλιά, σφηνάκι με λογαριασμό κουλουριασμένο σα φίδι μέσα του, άσπρα κολάν, κοντοβράκια μέχρι το γόνατο, κρεμίτες στα μάγουλα, μπογές στα μάτια και στα ούλα, πλαστικά-ακρυλικά στα νύχια των ποδιών/χεριών, μαλλιά με την πούλια και τον αυγερινό, χαιμαλιά και καθρεφτάκια, έξω η σπάλα έξω η νεφραμιά να αερίζονται είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ινδιάνου και δεν αποτελούν γνώρισμα σερβιτόρου.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Αξίωμα 8: Ο καφές είναι δύναμη</span><br /><br />Κάθε τι έχει ένα λόγο που γίνεται Ο καφές σαν κύριο λόγο ύπαρξης έχει το να μαζευτούν οι άντρες να τον πιούν και να μιλήσουν για ενδιαφέροντα πράγματα. Έχει όμως και δευτερεύοντες. Ένας από αυτούς είναι η τόνωση που προσφέρει. Και για να τονώσει πρέπει να είναι δυνατός. Light καφέδες φυσικά και απορρίπτονται. Όπως και αραιοί (νερομπλούμ) Άνθρωποι που τρώνε τα light γιαούρτια, τα light γάλατα, τα light κρέατα, τις light μπύρες, τα light τσιγάρα, τις light ή μη αλκοολούχες μπύρες είναι οι πιο χοντροί. Και χοντραίνουν γιατί δεν καταλαβαίνουν γιατί ακριβώς τρώνε κάτι light. Και αφού δεν καταλαβαίνουν γιατί τρώνε/πίνουν, τρώνε με απάθεια και μόνιμα. Γιαυτό και είναι σα μοσχάρια. Δεν υπάρχει λόγος να αρχίσουν το light φαΐ και δεν υπάρχει και κίνητρο για να σταματήσουν. Η λέξη ντεκαφεϊνέ για τον καφέ είναι ότι η λέξη πλατωνικός για τον έρωτα. Εμείς εδώ ως επιστήμονες κυριολεκτούμε και χρησιμοποιούμε τις by the book (βιβλικές) έννοιες στους όρους.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Αξίωμα 9: Αν δεν μυρίζει καφές δεν είναι καφές</span><br /><br />Ο γαλλικός είναι ο σατανάς. Ο γαλλικός πίνεται μόνο από γκετοποιημένα, περιθωριακά άτομα, χωρίς εναλλακτικές και διόδους διαφυγής (υπάλληλοι γραφείου το πρωϊ, συνωστισμένοι ο ένας πίσω από τον άλλο σε μια ουρά μπροστά από καφετιέρα ή εκείνο το πράγμα με το έμβολο, πωλητές σε αντιπροσωπείες αυτοκινήτων Renault, γιατροί σε μικρές γκαρσονιέρες-ιατρεία στην Ομόνοια, κάτι φτωχές/μικροαστές γυναίκες που δεν δουλεύουν (οικιακά), έχουν παιδιά που τώρα είναι στο σχολείο και πρέπει να τα παραλάβουν σε κανά δυο ώρες, ο άντρας τους ξενοπηδά και είναι μεσημέρι και είναι έγκλειστες σπίτι).<br /><br />Ο γαλλικός είναι ο σατανάς μεταμφιεσμένος. Δούρειος Ίππος των γκέι να εισβάλουν (όπου φανταστεί ο καθείς). Γαλλικός με μπανάνα, αγριοκέρασο, βερύκοκο, μέντα, φυστίκι, αβοκάντο, βανίλα (έχει παρατηρήσει κανείς ότι χάθηκε το ι από την βανίλια. Αυτό είναι γιατί το γκέι κύκλωμα ή ψευδίζει ή από τις πολλές σιλικόνες έχουν πρηστεί τα χείλη τους ή νομίζουν ότι είναι πιο σεξουαλικό το λα (το έχουν δει σε γαλλική ταινία) και αρνούνται να προφέρουν το λια). Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ένα ολόκληρο κράτος που έπεσε στην παγίδα αρωματικό ρόφημα (με Δούρειο Ίππο το τσάι, αυτή τη φορά) έγινε όλο γκέι: Αγγλία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-8652597000188912234?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-1830253192291760972007-12-07T12:06:00.000-08:002007-12-07T14:20:26.027-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R0wdq2VjS9I/AAAAAAAAACU/NYum8tIvMyo/s1600-h/DSC07235.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R0wdq2VjS9I/AAAAAAAAACU/NYum8tIvMyo/s320/DSC07235.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137513896900512722" border="0" /></a><br /><br />Αγαπημένοι μου αναγνώστες,<br />φίλες και φίλοι,<br />αγαπητέ Θάναση,<br /><br />το μουτσάκος.μπλογκσποτ.κομ εγκαινιάζει από σήμερα τη στήλη "Γυρίζοντας τον κόσμο". Η στήλη θα εμφανίζεται σε τακτά χρονικά διαστήματα (όποτε έχει όρεξη ο υπογράφων).<br /><br />Πρώτο θέμα της στήλης το Μαρόκο, ή καλύτερα, το Μαρακές.<br /><br />Ο υπογράφων βρέθηκε στο εξωτικό Μαρακές πρόσφατα και όσα είδε ταίριαζαν κατά 50% με όσα είχε φανταστεί.<br /><br />Το αεροσκάφος προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο και απ'το αεροπλάνο μπόρεσα διακρίνω ομοιόμορφα χαμηλά σπίτια και πολλούς φοίνικες. Μπροστά στον τερματικό σταθμό που ανακαινίζεται για να υποδεχθεί ακόμα περισσότερους ευρωπαίους τουρίστες που καταφθάνουν με φτηνές ως επί το πλείστον πτήσεις για να ανακαλύψουν τη λάγνα αραπιά, ένας βαριεστημένος υπάλληλος με λευκή κελεμπία περιστρέφεται πάνω σε μια καρέκλα γραφείου. Ο καιρός είναι ζεστός και υγρός και ξαφνικά το Λονδίνο φαντάζει πολύ μακριά.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyeG1cv_hxI/AAAAAAAAABY/Dyfc517HAvQ/s1600-h/DSC07300.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 261px;" src="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyeG1cv_hxI/AAAAAAAAABY/Dyfc517HAvQ/s320/DSC07300.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127214953593276178" border="0" /></a> Το Τζεμάα ελ Φνα<br /><br /><br /><br />Όλα τα λεφτά στο Μαρακές είναι η παλιά πόλη ή μάλλον η κεντρική της πλατεία που ονομάζεται <b>Djemaa el Fna. </b>Είναι το κέντρο της οχυρωμένης πόλης, τόπος συνάντησης, αποτελεί την κύρια πρόσβαση στα "σουκ", τις αγορές του Μαρακές και κυρίως αλλάζει δραματικά όψη όταν πέσει η νύχτα.<br /><br />Από μια ήσυχη πλατεία, γεμάτη τουρίστες και καροτσάκια που πουλάνε φρεσκοστυμενο χυμό πορτοκάλι προς 10 σεντ του ευρώ, όταν βραδιάζει μετατρέπεται σε μια απέραντο ζωντανό λαογραφικό μουσείο. Έξυπνοι άνθρωποι οι Μαροκινοί, μαζεύονται εκεί και επιδεικνύουν στους τουρίστες εικόνες από τη μαροκινή (και όχι μόνο) παράδοση: γητευτές φιδιών, μουσικοί και χορευτές με πολύχρωμες στολές, χειρομαντεία...ό,τι μπορείτε να φανταστείτε...Στη μια άκρη της πλατείας πτυσσόμενα εστιατόρια με πάγκους και κουζίνες σερβίρουν κυρίως ψητά κρέατα και ψάρια και άλλες λιχουδιές της μαροκινής κουζίνας και αποτελούν την κυριώτερη αιτία διάρροιας για τους αμέριμνους τουρίστες. Εμείς πάντως φάγαμε και τη γλυτώσαμε. Το σκηνικό είναι οπωσδήποτε εξωτικό στα μάτια του Ευρωπαίου αλλά εμένα μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν φτιαχτό κάπως...Πας να σηκώσεις τη μηχανή σου για να φωτογραφίσεις τα φίδια ας πούμε και πλακώνουν τα παιδάκια για να ζητήσουν λεφτά ενώ η μουσική σταματάει αυτόματα και το φίδι κουρνιάζει στο καλάθι του μέχρι να πέσει ο παράς. Ίσως θα πρεπει να ανζητήσουμε το αυθεντικό χρώμα της Βόρειας Αφρικής στα χωρία ή σε χώρες "αμόλυντες" ακόμα απ' το μαζικό τουρισμό.<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_LCB03quc9gY/R0wZ-WVjS7I/AAAAAAAAACE/kpBOkBSpQpc/s1600-h/06-02-2007+18-51-19_0111.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 249px;" src="http://bp2.blogger.com/_LCB03quc9gY/R0wZ-WVjS7I/AAAAAAAAACE/kpBOkBSpQpc/s320/06-02-2007+18-51-19_0111.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5137509833861450674" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Το Μαρακές διαθέτει όπως θα περίμενε κανείς από μια οχυρωμένη ισλαμικη πόλη ένα δαιδαλώδες δίκτυο από σοκάκια και δρόμους όπου χάνεσαι χωρίς να το καταλάβεις και ορισμένες φορές βρίσκεις την άκρη μόνο με τη βοήθεια των ντόπιων, με κάποιο αντίτιμο βέβαια. Ήταν μάλλον πολύ πιο επικίνδυνο για τους τουρίστες στο παρελθόν αλλά οι αρχές επέβαλαν αυστηρή αστυνόμευση και η περιδιάβαση στα στενά και σκοτεινά σοκάκια είναι μάλλον ασφαλής πια...αν και ποτέ δεν ξέρεις.<br /><br />Πολυτελή παλάτια το Μαρακές δε διαθέτει. Έχει ωστόσο ορισμένα μουσεία όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει την ισλαμική τέχνη.<br /><br />Αποκάλυψη πραγματική είναι οι κήποι Majorelle. Πρόκεται για ένα βοτανικό κήπο που δημιουργήθηκε όταν το Μαρόκο ήταν ακόμα Γαλλική αποικία και το 1980 πέρασε στην ιδιοκτησία του Yves Saint Laurent. Είναι μια πραγματική όαση που φιλοξενεί πολλά είδη Αφρικανικής χλωρίδας και το βαθύ μπλε χρώμα που διακοσμεί τα κτήρια εντός του κήπου έμεινε γνωστό ως Majorelle Blue.<br /><br />Ξέχασα να μιλήσω για τα σουκ, τα παζάρια δηλαδή. Δεν είναι τόσο εντυπωσιακά όσο η κλειστή αγορά στην Πόλη, ή τα παζάρια στο Κάιρο αλλά πάλι δεν είναι κάτι που βλέπεις κάθε μέρα. Πέρα από τα τουριστικά είδη πωλούνται φυσικά και κάθε είδους φαγώσιμα. Ας πούμε ότι είσαι ντόπιος και θέλεις να μαγειρέψεις κοτόπουλο για τη φαμίλια σου το μεσημέρι: η κότα σφάζεται μπροστά σου και μετά το απαραίτητο ξεπουπούλιασμα είναι έτοιμη για την κατσαρόλα. Απ'την παραγωγή στην κατανάλωση!<br /><br />Τώρα αυτά που λέγονται για τα παζάρια στα τουριστικά είδη ισχύουν. Ήθελα ας πούμε ένα μπολάκι στο μπλε του Μαζορέλ που σας περιέγραψα προηγουμένως και το παζάρεψα μέχρι αηδίας, μέχρι που κατάλαβα ότι το παζάρι αφορούσε μερικά λεπτά του ευρώ. Όταν επέστρεψα λίγο αργότερα για να πάρω άλλο ένα μικρότερο μπολάκι ο καταστηματάρχης σχεδόν με διαολόστειλε και είχε δίκιο.<br /><br />Η μαροκινή κουζίνα τώρα εμένα δε μ'ενθουσίασε. Τα δύο πιο γνωστά πιάτα είναι το κους κους βεβαίως βεβαίως και το <b>tagine</b> το οποίο παρασκεύεζεται σ'ενα κεραμικό σκεύος και περιέχει λαχανικά, κρέας ή ψάρι. Είναι αρκετά υγιεινό αλλά από γεύση δε λέει και πολλά. Εν πάση περιπτώση για τέτοιου είδους θέματα υπάρχει ο Μαμαλάκης.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R1m-8xkOypI/AAAAAAAAACc/K1tLj7LNQPw/s1600-h/DSC07255.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/R1m-8xkOypI/AAAAAAAAACc/K1tLj7LNQPw/s320/DSC07255.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141350400926861970" border="0" /></a> Στα σοκάκια της παλιάς πόλης.<br /> Αυτό δεν οδηγεί πουθενά αλλά<br /> έδωσε αφορμή για αυτή τη φωτογραφία<br /><br />Τέλος αν και δεν υπήρχε χρόνος για βόλτες στα πέριξ της πόλης, μετά από περιδιάβαση στους φαρδείς και καθαρούς δρόμους του "αποικιακού" Μαρακές, της καινούργιας πόλης που έστησαν οι Γάλλοι, καταλήξαμε με τα πόδια (πάρτε ταξί, είναι πάμφθηνο) στους κήπους και τον ελαιώνα της Μενάρα. Στο κέντρο του κήπου υπάρχει μια βίλα και μια αρκετά μεγάλη πισίνα που φαίνεται ότι χρησιμοποιείται για αγώνες κωπηλασίας. Δε θα βρείτε τρέντυ καφέ και διαφημίσεις κινητής τηλεφωνίας αλλά μια εξαιρετική θέα της ορισειράς του Άτλαντα.<br /><br />Τουριστικό ή όχι, το Μαρόκο είναι αξιόλογος προορισμός. Ίσως παρέα με εκατοντάδες Ευρωπαίους να σας χαλάσει η μαγεία του εξωτικού (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα) αλλά είναι ένας εξαιρετικός προορισμός και μια καλή εισαγωγή στη Βόρεια Αφρική. Αν βέβαια ανοίξουν τίποτα φτηνές πτήσεις κι απ' τον Βενιζέλο.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/R1nCAhkOyqI/AAAAAAAAACk/wGMEueD6N-0/s1600-h/DSC07297.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/R1nCAhkOyqI/AAAAAAAAACk/wGMEueD6N-0/s320/DSC07297.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141353763886254754" border="0" /></a> Η (χιονισμένη) οροσειρά του Άτλαντα από τους ελαιώνες της Μενάρα<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/R1nDVhkOyrI/AAAAAAAAACs/209gCIXZanU/s1600-h/DSC07283.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/R1nDVhkOyrI/AAAAAAAAACs/209gCIXZanU/s320/DSC07283.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5141355224175135410" border="0" /></a><br /> To Tζεμαά ελ Φνα τη νύχτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-183025319229176097?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-47070832447147401162007-11-05T14:41:00.000-08:002007-11-05T14:48:49.058-08:00Όταν είδα για πρώτη φορά αυτή τη διαφήμιση στον κινηματογράφο μου άρεσε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να φανταστώ τι προϊόν θα διαφήμιζε...Όταν κατάλαβα ξενέρωσα λίγο να πω την αλήθεια. Η ιδέα όμως είναι καταπληκτική...Όταν έχουν όρεξη οι διαφημιστές κάνουν θαύματα!!!<br /><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=JdYYs3v3pKk">YouTube - Vodafone commercial - Time Theft</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-4707083244714740116?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-512662193472916112007-10-31T12:31:00.000-07:002007-10-31T14:08:15.462-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyjZdcv_h0I/AAAAAAAAABs/NcJofGKf568/s1600-h/th-Persepolis.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyjZdcv_h0I/AAAAAAAAABs/NcJofGKf568/s320/th-Persepolis.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127587275718231874" border="0" /></a><br />Αφού απονείμω πρώτα τα εύσημα στη Φαίη που ήταν η πρώτη που μίλησε για το κόμικ και στον Jonathon που ανακάλυψε ότι η ταινία προβάλλεται στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνο, να πω κι εγώ δυο λόγια.<br /><br />Η ταινία βασίζεται στο στην εικονογραφημένη αυτοβιογραφία της Marjane Satrapi Persepolis. Η Marjane είναι ένα μικρό κορίτσι που βιώνει με δραματικό τρόπο τα γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας της, του Ιράν. Αν και πρόκειται για ταινία κινουμένων σχεδίων καταφέρνει να περιγράψει πολύ παραστατικά την πρώση του Σάχη και την Ισλαμική Επανάσταση, την εγκαθίδρυση του θεοκρατικού καθεστώτος και τις συνέπειές που είχε για τους Ιρανούς καθώς και την έξοδο της συγγραφέως από το Ιράν. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε <a href="http://www.sonypictures.com/classics/persepolis/">στο διαδίκτυο</a> και ακόμα καλύτερα δείτε την ταινία.<br /><br />Να προσθέσω μόνο κάτι: Το Ισλαμικό καθεστώς του Ιράν διαδέχθηκε ένα εξίσου αντιδημοκρατικό και αυταρχικό καθεστώς, αυτό του Σάχη. Τα μεγαλύτερα θύματα όμως ήταν και είναι οι Ιρανοί που υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους γιατί ένιωσαν ότι απειλείται η ίδια τους η ύπαρξη. Και οι περισσότεροι από αυτούς δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Είχα την τύχη να γνωρίσω αυτοεξόριστους Ιρανούς που διδάσκουν τη γλώσσα και τον πολιτισμό της χώρας τους χωρίς οι ίδιοι να μπορούν να την επισκεφθούν επί τριάντα σχεδόν χρόνια. Είναι νομίζω βαρύ το φορτίο που κουβαλούν οι απάτριδες κι ένα κρυφό μήνυμα της ταινίας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-51266219347291611?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-49353575097498484642007-10-28T18:23:00.000-07:002007-10-28T19:20:17.539-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyVAn8v_hwI/AAAAAAAAABQ/oK7Jgs0-wPQ/s1600-h/DSC07137.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyVAn8v_hwI/AAAAAAAAABQ/oK7Jgs0-wPQ/s320/DSC07137.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126574805897676546" border="0" /></a><br />-Τώρα τι γκρινιάζεις δηλαδή;<br />-Δεν μπορώ άλλο. Δεν αντέχω ρε παιδί μου, πως το λένε!<br />-Αφού τό 'ξερες ότι θα εξελιχθεί έτσι, τώρα γιατί κλαίγεσαι;<br />-Ε ναι, τό 'ξερα, άλλα δεν περίμενα ότι θα' ταν τόσο δύσκολο.<br />-Ξεράδια ήξερες. Αφού είχες τις υποψίες σου δεν έπρεπε να δεχθείς.<br />-Δίκιο έχεις...Και τώρα τι μπορώ να κάνω;<br />-Μωρέ δίκιο έχω αλλά που να το βρω. Τι να κάνεις; Να μιλήσεις. Πως αλλιώς θα το μάθει;<br />-Δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτό το θέμα. Άσε που δε θα οδηγήσει πουθενά.<br />-Α, κοίτα να δεις, μην τα θέλεις όλα δικά σου. Στο κάτω - κάτω δικό σου είναι το πρόβλημα και κανενός άλλου.<br />-Δίκιο έχεις...<br />-Νάτος πάλι. Αφού ξέρεις κάθε φορά ποιες θα είναι οι συνέπειες των πράξεών σου, γιατί εξακολουθεις να κάνεις τα ίδια λάθη;<br />-...<br />-Δε μιλάς ε; Κοίτα να δεις, το πρόβλημα ξέρεις ποιο είναι, η λύση επίσης. Ξεκόλλα λοιπόν.<br />-Αυτό θα κάνω!<br />-Άιντε να δούμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-4935357509749848464?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-79212469675670748742007-10-28T16:45:00.000-07:002007-10-31T14:26:40.480-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyUuxcv_huI/AAAAAAAAABA/Yv50I63e8Bw/s1600-h/P7170045.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/RyUuxcv_huI/AAAAAAAAABA/Yv50I63e8Bw/s320/P7170045.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5126555177897133794" border="0" /></a><br />(ναι, ξέρω ο τίτλος είναι πολύ "κλισέ" αλλά ταιριάζει ταμάμ με το περιεχόμενο)<br /><br />Λοιπόν, είναι Κυριακή βράδυ και νομίζω ότι είναι η καταλληλότερη ώρα για ένα πόστ με θέμα τις Κυριακές.<br /><br />Αν και μέχρι σήμερα στη ζωή έχω εργαστεί μόνο δύο χρόνια σε δουλειές με ωράριο γραφείου, αυτές που ορίζουν τη ζωή σου από το πρωί της Δευτέρας μέχρι το απόγευμα της Παρασκευής ώστε το βράδυ της Κυριακής να αισθάνομαι ότι σύντομα τελειώνει το σαββτοκύριακο, ωστόσο οι Κυριακές μου προξενούσαν πάντοτε ένα ακαθόριστο άισθημα μελαγχολίας. Πέρα από τις συνηθισμένες αιτίες (μια βδομάδα ακόμα πέρασε, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός, πάλι δεν πρόλαβα να τακτοποιήσω το δωμάτιο, πλύνω το αυτοκίνητο κλπ κλπ), ο λόγος που οι Κυριακές προεξενούν παρόμοια ασιθήματα σε πολύ κόσμο νομίζω ότι έχουν να κάνουν με τα σχολικά χρόνια.<br /><br />Η Κυριακή ήταν συνήθως η μοναδική μέρα της εβδομάδας που δεν είχαμε καμία υποχρέωση: μαθήματα μουσικής, μπαλέτο (για τις δεσποινίδες), φροντιστήρια ξένων γλωσσών και αργότερα πανελληνίων, καράτε τζούντο, μπάσκετ κλπ. Θεωρητικά πάντα μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε εμείς: να δούμε τηλεόραση, να παίξουμε μέχρι to βράδυ, να χαζολογήσουμε τελοσπάντων χωρίς τύψεις και ενοχές. Προς το απόγευμα όμως πάντα κάποιος θα ρωτούσε: "έκανες τα μαθήματά σου; Όλα; Και τα μαθηματικά; Δεν έχεις διαγώνισμα άυριο;" Κι εκεί κάπου τελείωνε η μαγεία της Κυριακής...Από το απόγευμα, ίσως νωρίς το μεσημέρι, μία σκέψη θα είχα στο μυαλό...τι ακολουθούσε την επόμενη μέρα...Ακόμα κι όταν ήμουν απογευματινός κι είχα θεωρητικά χρόνο να αποτελειώσω τα Νέα Ελληνικά και να πασαλείψω τη Γεωγραφία...<br /><br />Αργότερα, στα φοιτητικά χρόνια η ποιότητα της Κυριακής είχε άμεση σχέση με την αξία του Σαββατόβραδου. Αν είχε προηγηθεί ενδιαφέρουσα βραδιά και συνοδευόταν από αξιόλογες γνωριμίες τότε όλη η Κυριακή αποκτούσε αυτομάτως ενδιαφέρον και περιεχόμενο.<br /><br />Όταν πλέον ξεκινήσει η εποχή της εργασίας ο προηγούμενος όρος εξακολουθεί να ισχύει αλλά η Κυριακή πλέον μετατρέπεται στη μοναδική όαση της εβδομάδας...την ημέρα που αφιερώνεις στον εαυτό σου και σ'αυτούς που αγαπάς. Μόνο που είναι πολύ μικρή για να χωρέσει ένα τόσο σημαντικό καθήκον...Να προλάβεις να διαβάσεις τις τρεις κυριακάτικες εφημερίδες που αγόρασες (καλά να πάθεις, ας αγόραζες μία μόνο), να δεις το dvd που δανείστηκες μια βδομάδα πριν, να πας στο σινεμά, να δεις τους κολλητούς σου, να μαγειρέψεις ένα φαγητό της προκοπής και πάει λέγοντας.<br /><br />Υπάρχει και η Κυριακή της εκδρομής - βόλτας...Όπου επιστρέφοντας στο σπίτι έπειτα από ένα ονειρικό σαββατοκύριακο είσαι μεν πλήρης αλλά το απόβραδο της Κυριακής σηματοδοτεί το τέλος του ονείρου.<br /><br />Η αγαπημένη ώρα της Κυριακής για μένα είναι το μεσημεράκι. Και περιλάμβανει ένα καλό κυριακάτικο φαγητό (ψητό στο φούρνο κατά προτίμηση) και βόλτα για καφεδάκι αμέσως μετά. Βέβαια προϋπόθεση για όλα αυτά να ξυπνήσω σχετικά νωρίς, κάτι που εξαρτάται άμεσα από το Σαββατόβραδο. Γι αυτό μου είναι αδιανόητο να είναι ανοιχτά τα καταστήματα σαν να είναι εργάσιμη ημέρα, όπως γίνεται στη Βρετανία...Θυμάμαι πριν από χρόνια ήμουν φιλοξενούμενος ενός φιλικού ζευγαριού στην Τουρκία, όπου επίσης τα καταστήματα είναι ανοιχτά τις Κυριακές. Περάσαμε όλη την ημέρα σ'ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο κι εγώ δε θυμάμαι πόσες ώρες στο αυτοκίνητο να πάμε και να ΄ρθουμε. Βέβαια τα παιδιά ήταν νιόπαντροι και εργαζόμενοι οπότε το να είναι ανοιχτά τα καταστήματα την Κυριακή μάλλον τους εξυπηρετεί...Παρ' όλα αυτά η Κυριακή πρέπει να είναι χαλαρή μέρα. Αρκεί που με πνίγει η μελαγχολία από το απόγευμα και μετά...<br /><br />Βέβαια υπάρχουν πολλές όψεις της Κυριακής: η αθλητική ας πούμε, που περιλαμβάνει βόλτα στο γήπεδο ή παρακολούθηση του αγώνα από την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο, καλοκαιρίνη με μίνι-εκδρομή για μπάνιο στη θάλασσα όπως επίσης και οι Κυριακές "υπόσχεση-δέσμευση", με άλλα λόγια οι Κυριακές εκείνες όπου υπόσχεσαι στον εαυτό σου και ενίοτε και στους άλλους ότι από Δευτέρα θα κάνεις δίαιτα, θα πλένεις τα πιάτα, θα βγάζεις εσύ το σκύλο βόλτα και άλλα τέτοια. Γι αυτό όμως αφενός μεν έχει ήδη τραγουδήσει ο Αλκίνοος (Της Κυριακής τα όνειρα ζουν ως το μεσημέρι) αφετέρου δε αποτελούν αφορμές για μελλοντικα σχόλια.<br /><br />Καλή εβδομάδα σε όλους<br /><br />(Eυχαριστώ την Κ. για τη λεπτομέρεια από πίνακα του Α.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-7921246967567074874?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-44381145323175483082007-10-03T05:17:00.000-07:002007-10-03T05:34:35.137-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/RwOJ6Fl-UOI/AAAAAAAAAAs/G4X0zUultE0/s1600-h/DSC07829.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/RwOJ6Fl-UOI/AAAAAAAAAAs/G4X0zUultE0/s320/DSC07829.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117085232649883874" /></a><br /><br /><br />Λοιπόν, πάμε ξανά, απ'την αρχή. Καινούργια χρονιά (ακαδημαϊκή), νέες υποχρεώσεις, νέοι δρόμοι. Καιρός όμως να μάθω δυο λέξεις. Όχι άγνωστες...Να μάθω να τις χρησιμοποιώ: ΘΕΛΩ. Καιρός να μάθω να το λέω...να το χρησιμοποιώ. Μια ψυχή μου το είχε επισημάνει πριν από χρόνια. Κατά πως φαίνεται την αγνόησα. <br /><br />Άλλη μια: ΟΧΙ. Καιρός να μάθω να το λεω...Καθαρά. Χωρίς ναι μεν, αλλά...ΌΧΙ!<br /><br />Για να δούμε...μαθαίνεις;<br /><br />Καλή χρονιά να 'χουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-4438114532317548308?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-14620080492339362752007-07-09T13:24:00.000-07:002007-07-09T13:47:23.833-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/RpKeuMUgehI/AAAAAAAAAAk/4ZEDAyD3hnc/s1600-h/pikiwnhs.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/RpKeuMUgehI/AAAAAAAAAAk/4ZEDAyD3hnc/s320/pikiwnhs.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085301445673122322" /></a><br />Τι κι αν γκρινιάζω για την κίνηση, το νέφος, τα στραβά και τα παράλογα; Τι κι αν βρέθηκα τις μέρες του κάυσωνα και των πυρκαγιών; Δυο βδομάδες κάθε έξι μήνες δε φτάνουν για την Αθήνα...<br /><br />Η απουσία λειτουργεί ευεργετικά, καμιά φορά σα διαθλαστικός φακός...Μεγεθύνει τα όμορφα και σμικρύνει τα άσχημα...<br /><br />Δεν πειράζει, έσεται ήμαρ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-1462008049233936275?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-64861848559654405072007-06-28T15:42:00.000-07:002007-06-28T16:25:03.341-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/RoQ65sUgeeI/AAAAAAAAAAM/tajvZe65J-c/s1600-h/A_parnitha_13400.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081251042404891106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_LCB03quc9gY/RoQ65sUgeeI/AAAAAAAAAAM/tajvZe65J-c/s320/A_parnitha_13400.jpg" border="0" /></a><br /><div>Όταν ήμουν παιδί έβλεπα συχνά τον ίδιο εφιάλτη: ήμουν λέει σε μια παραλία με τη μητέρα μου, νύχτα, και τρέχαμε να σωθούμε από την πυρκαϊά που έκαιγε στους γύρω λόφους κι έφτανε απειλητικά προς τη μεριά της θάλασσας. Βλέποντας αυτή την εικόνα από το Χαλάνδρι πριν λίγες ώρες μου ήρθαν μνήμες από αυτό το μακρινό εφιάλτη. Το αεράκι που περιμέναμε από μέρες να ανακουφίσει την ταλαιπωρημένη Αθήνα έγινε κατάρα για τον εθνικό δρυμό της Πάρνηθας. </div><div></div><div>Τώρα που το δάσος έγινε κάρβουνο ένα κατακόκκινο φεγγάρι φωτίζει μια νεφόπληκτη Αθήνα καλυμμένη από τις στάχτες. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-6486184855965440507?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1428451044284629487.post-67909824392812282822007-06-06T17:19:00.000-07:002007-06-29T17:19:47.380-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/RoWefMUgegI/AAAAAAAAAAc/0XVbrCAbN6w/s1600-h/selim+sesler2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081642013277846018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_LCB03quc9gY/RoWefMUgegI/AAAAAAAAAAc/0XVbrCAbN6w/s320/selim+sesler2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/RoWYbsUgefI/AAAAAAAAAAU/VbuhEyXciwg/s1600-h/selim+sesler.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081635356078537202" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_LCB03quc9gY/RoWYbsUgefI/AAAAAAAAAAU/VbuhEyXciwg/s320/selim+sesler.gif" border="0" /></a><br /><br /><br /><div align="justify">Σάββατο βράδυ, αρχές Ιουνίου<span></span>, στο συναυλιακό χώρο του Barbican με Μαρίνα, Jonathan και Nicholas που ήρθε αργότερα. To γεγονός: Συναυλία Βασίλη Σαλέα στα πλαίσια αφιερώματος στην τσιγκάνικη μουσική. Όταν είπα στη Μαρίνα να μου κλείσει εισιτήριο το έκανα με βαριά καρδιά γιατί αν και μου αρέσει πολύ το κλαρίνο οι αναζητήσεις του Σαλέα τώρα τελευταία με το Θεοδωράκη και το Σπανουδάκη δε με ενθουσιάζουν ιδιαιτέρως.<br />Όταν έφτασα ανακάλυψα ότι εκτός από το Σαλέα θα έπαιζε κι ο Selim Sesler, δεξιοτέχνης του κλαρίνου από την Κεσάνη της Ανατολικής Θράκης, με την ορχήστρά του. Άρχοντας ο Selim, ξεσήκωσε το κοινό. Μετά από λίγο βγήκε και η Brenna McCrimmon, η Καναδή τραγουδίστρια που συνεργάζεται χρόνια τώρα με το Selim, που όταν τη βλέπεις και την ακούς νομίζεις ότι γεννήθηκε Βαλκάνια, Τσιγκάνα, Τουρκάλα, Ελληνίδα...<br /><br />Καλούν το κοινό να χορέψει στα διαζώματα του θεάτρου, ο κόσμος ανταποκρίνεται, Τούρκοι (κυρίως) αλλά και Έλληνες και λοιποί Βαλκάνιοι, πολυεθνικό κοινό. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">Μετά το διάλειμμα έκανε την εμφάνισή του Ο Βασίλης. Όπως είχα υποπτευθεί το προγραμμά του περιείχε ηλεκτρική κιθάρα και συνθεσάιζερ και μάλλον απογοήτευσε το κοινό που άρχισε σιγά σιγά να εγκαταλείπει την αίθουσα. Σπουδαίος μουσικός ο Σαλέας, παρότι έχει απομακρυνθεί κάπως από την παραδοσιακή μουσική εσχάτως. Μαζί τραγούδησε και μια νεοεμφανιζόμενη Ελληνίδα τραγουδίστρια ονόματι Αθηνά αλλά δεν έσωσε την κατάσταση. Προς το τέλος βγήκε κι ο αδερφός του ο Σαράντης και τραγούδησε μερικά γνωστά τραγούδια που έχουμε συνδέσει με την τσιγκάνικη παράδοση αλλά και πάλι δεν μπορεσαν να ξεπεράσουν το Selim. Εν πάση περιπτώσει το κλαρίνο είναι συνυφασμένο με την παραδοσιακή μουσική και με τα πανηγύρια που η συνάντηση του με την ηλεκτρονική μουσική έχει μεν ενδιαφέροντα αποτελέσματα αλλά πάντως δεν ξεσηκώνει το κοινό. 'Η μάλλον, εκτός από αυτό, έχω μεγάλη ανάγκη για "μπουζουκοθεραπεία". </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Εν κατακλέιδι, μεγάλη μουσική παράδοση έχει αυτή η φυλή και πολύ την έχουμε παρεξηγήσει μου φαίνεται. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1428451044284629487-6790982439281228282?l=moutsakos.blogspot.com' alt='' /></div>Moutsakoshttp://www.blogger.com/profile/16829599059477966064noreply@blogger.com2